Η αλήθεια είναι το είχαμε ξεχάσει πώς είναι. Την τελευταία δεκαετία κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι και μια ήττα για την Αριστερά. Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη ή επί το… στοιχηματικότερον από κουβά σε κουβά μέχρι το τελικό ταμείο. Δέκα χρόνια ήττες, διαψεύσεις και απογοητεύσεις. Δέκα χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων αισθανθήκαμε πολλές φορές ντροπή για την Αριστερά ή τουλάχιστον για διάφορους οι οποίοι εμφανίζονταν να την εκπροσωπούν.
Δέκα χρόνια είναι πολύς καιρός. Τόσος πολύς που όταν έμαθα ότι το πρώτο έξιτ έδειχνε το Νέο Λαϊκό Μέτωπο να είναι μπροστά και τους λεπενικούς να είναι στην τρίτη θέση, αισθάνθηκα μια δυσκολία να το πιστέψω και σκέφτηκα να περιμένω τα κανονικά αποτελέσματα για να χαρώ. Κι όταν τελικά άρχισαν να βγαίνουν τα κανονικά αποτελέσματα και ένα τεράστιο πλήθος στην Ρεπουμπλίκ (την πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού) γιόρταζε φωνάζοντας το σύνθημα του Ισπανικού Εμφυλίου «No Passaran», συνειδητοποίησα πια ότι η Ενωμένη Αριστερά είχε νικήσει και η Ακροδεξιά είχε χάσει. Κάπου εκεί αισθάνθηκα ξανά αυτό το ξεχασμένο συναίσθημα της νίκης. Της πολιτικής νίκης.
Τι θα είχε γίνει
Πολλοί αναλυτές γράφουν ότι τα δύσκολα τώρα αρχίζουν για το Λαϊκό Μέτωπο. Ως ένα βαθμό έχουν δίκιο. Οι κάλπες του δεύτερου γύρου οδήγησαν σε μια «ισορροπία του τρόμου» στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση όπου είναι πολύ δύσκολη η επίτευξη κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Τώρα είναι ή ώρα που οι διάδρομοι της εξουσίας παίρνουν το πάνω χέρι και ο Μακρόν θα κάνει ό,τι μπορεί για να διαλύσει την αριστερή συμμαχία. Η Αριστερά έχει το πλεονέκτημα στους δρόμους, αλλά συνήθως χάνει στους διαδρόμους, εκεί όπου γίνεται το παζάρι της εξουσίας -οι άλλοι το ξέρουν καλύτερα. Θα χρειαστεί να επιδειχτεί υψηλή πολιτική ικανότητα και να παραμεριστούν οι προσωπικές φιλοδοξίες για να βγάλει αυτήν την πολύ δύσκολη πίστα το Λαϊκό Μέτωπο.
Η πρόσφατη εμπειρία μάς κάνει επιφυλακτικούς για τις προοπτικές του εγχειρήματος -άλλωστε και το 2022 οι δυνάμεις του Μετώπου είχαν κατέβει μαζί για να τα «σπάσουν» στη συνέχεια. Η καρδιά όμως (που είναι πάντοτε στα αριστερά) ελπίζει ότι αυτή τη φορά θα πάει το πράγμα αλλιώς.
Ναι, τα πράγματα είναι ζόρικα για το Λαϊκό Μέτωπο τώρα. Αλλά για να σκεφτούμε πώς θα ήταν η κατάσταση αν την Κυριακή το βράδυ δεν είχε γίνει αυτή η ιστορική έκπληξη. Για να στεφτούμε τι θα είχε συμβεί αν την Κυριακή το βράδυ είχαν επιβεβαιωθεί οι δημοσκοπήσεις και η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση ήταν πρώτη. Για να σκεφτούμε το ζόφο που θα είχε απλωθεί πάνω από την Ευρώπη, το «πάγωμα» των προοδευτικών πολιτών, τον ενθουσιασμό των φασιστών και ρατσιστών όλης της ηπείρου. Τι σκοτάδι θα ήταν αυτό…
Τώρα το πράγματα είναι δύσκολά, αλλά όπως και να το κάνουμε, δίνουμε τη μάχη από καλύτερες θέσεις, που θα έλεγαν οι παλιότεροι. Από την Κυριακή το βράδυ η ελπίδα είναι πιο δυνατή για τη Γαλλία και όλη την Ευρώπη.
Τα πράγματα αλλιώς
Οι εκλογές στη Γαλλία δυνάμωσαν την ελπίδα, αλλά έφεραν την Αριστερά και εν γένει τον προοδευτικό χώρο στην Ελλάδα (και όχι μόνο στην Ελλάδα…) σε άβολη θέση. Κι αυτό γιατί στη Γαλλία αποδείχτηκε ότι δεν είναι νομοτέλεια να χάνει η Αριστερά πάντοτε. Μπορεί και να κερδίζει.
Το μήνυμα που έρχεται από το Παρίσι είναι ότι πρόβλημα έγκειται στο αρμένισμα, όχι στο γιαλό. Προφανώς δεν μπορεί με μηχανιστικό τρόπο να μεταφέρεις σχήματα από τη μια χώρα στην άλλη. Αλλά οι «ιθύνοντες» (λέμε τώρα) της Αριστεράς και της Προόδου πρέπει να δουν τι έγινε καλά στη Γαλλία και δεν γίνεται στην Ελλάδα. Να δουν δηλαδή αν η ενότητα, η λαϊκότητα, ο ριζοσπαστισμός και η κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να έχουν κάποιου είδους χρησιμότητα κι εδώ. Γιατί έχουμε κουραστεί πια να χάνουμε συνεχώς.
(Ο Γιάννης Αλμπάνης είναι δημοσιογράφος)
