Ήταν εκεί χιλιάδες άνθρωποι που χόρευαν και τραγουδούσαν σε χαρούμενους ρυθμούς εκδηλώνοντας μια γνήσια και βγαλμένη βαθιά από την ψυχή χαρά. Ανάμεσα τους κυμάτιζαν όλες οι σημαίες της Αριστεράς γιατί όλη η Αριστερά ήταν εκεί: Σοσιαλιστές, Πράσινοι, κομμουνιστές, «Ανυπόκτατοι», ακόμη και αναρχικοί ήταν εκεί, σαν μια άρρητη υπενθύμιση του no pasaran. Και βεβαίως, η Παλαιστίνη με τις σημαίες ήταν εκεί, πως θα μπορούσε να απουσιάσει άλλωστε.
Δεν είναι πολλές οι στιγμές χαράς στην πολιτική τον τελευταίο καιρό, τόσο σε ελληνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο και δεν το κρύβω πως όχι μόνο χάρηκα αλλά συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα γιατί έβλεπα τόσους πολλούς νέους ανθρώπους να πανηγυρίζουν για την ήττα της άκρας δεξιά. Είχα καιρό να δω τόσους πολλούς νέους χαρούμενους.
Βούρκωσα μάλιστα, όταν, είδα την αραβικής καταγωγής νεαρή σερβιτόρα ενός εστιατορίου να χαμογελάει χαρούμενη βλέποντας τον κόσμο να περνά από μπροστά της φωνάζοντας κοροϊδευτικά συνθήματα εναντίον της Λεπέν. Για αυτήν την σκληρά εργαζόμενη κοπέλα, που η συνεισφορά της στη Γαλλία είναι ανυπολόγιστη, η ήττα της άκρας δεξιάς σημαίνει πολλά περισσότερα από μια ιδεολογική νίκη, γι’ αυτήν την κοπέλα η νίκη αυτή αφορούσε τη ζωή της.
Ήμουν εκεί! Αυτό σκέφτομαι ότι μπορεί να διηγούμαι στους φοιτητές μου και μια μέρα στα εγγόνια μου αν ίσως αυτή η νίκη της Αριστεράς στη Γαλλία σηματοδοτήσει μια μεγάλη αλλαγή στην Ευρώπη ή έστω βάλει ένα τέλος στην διαρκή άνοδο της άκρας δεξιάς. Κι όμως όταν ήρθα στο Παρίσι μερικές μέρες πριν ήμουν απαισιόδοξος και ανήσυχος. Όχι ότι έσβησε ολοκληρωτικά η ανησυχία μου.
Σήμερα, που καταλάγιασε ο πρώτος ενθουσιασμός πρέπει να σκεφτούμε πιο καθαρά. Όποιος πιστεύει πως η ήττα της Λεπέν θα περιορίσει τις φιλοδοξίες της κάνει λάθος. Όποιος πιστεύει πως αυτή η νίκη πάνω στην άκρα δεξιά είναι η τελική πάλι κάνει λάθος. Όσο μεγάλο κι αν ήταν το χαστούκι που έλαβε από τον γαλλικό λαό δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το κόμμα της κέρδισε το ένα τρίτο των ψήφων και έχει σχεδόν έναν στους πέντε βουλευτές στη γαλλική εθνοσυνέλευση. Ποτέ άλλοτε ένα κόμμα της άκρας δεξιάς δεν είχε τόση δύναμη στην γαλλική πολιτική σκηνή.
Η κατάσταση είναι περισσότερο απαιτητική. Από σήμερα και πέρα θα κριθεί η ικανότητα της Αριστεράς όχι απλώς να είναι δύναμη κινητοποίησης για να αποφευχθεί το κακό αλλά και να λειτουργήσει ως αποτελεσματική δύναμη ελπίδας. Η Δημοκρατία δεν απαιτεί απλώς να εμποδίζουμε το φασισμό και το ρατσισμό να γίνουν κυρίαρχες δυνάμεις, θέλει να δει επιπλέον να υλοποιούνται ελπιδοφόρες για τους πολίτες πολιτικές.
Η Αριστερά, στην Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: ή θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα αποτελέσει δύναμη ελπίδας και αλλαγής για τους πολλούς που την έχουν ανάγκη ή απλώς οι καιροί θα την προσπεράσουν και θα την σαρώσουν. Και τότε δεν θα έχει μόνο χάσει η Αριστερά αλλά όλοι μας.
Ο Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
