Για πρώτη φορά από το 1940 η Ακροδεξιά μπορεί να κερδίσει την εξουσία μέσω εκλογών. Αυτό προκαλεί φόβο, αλλά δεν είναι πια έκπληξη. Δυστυχώς, επί 20 χρόνια δεν σταμάτησε να κατακτά το εκλογικό σώμα. Το πρώτο σοκ προκλήθηκε το 2002 όταν ο Ζαν-Μαρί Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο. Μετά ήταν οι πρόβες με την κόρη του το 2017 και το 2022.
Το σοκ αυτή τη φορά συνδέθηκε με την ανακοίνωση του Εμανουέλ Μακρόν για διάλυση της Εθνοσυνέλευσης σε ένα πλαίσιο που σημαδεύτηκε από την επιτυχία της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) στις ευρωεκλογές, μετά από χρόνια κανονικοποίησης των ακραίων πολιτικών προτάσεων.
Στην πραγματικότητα, ο Εμανουέλ Μακρόν έβαλε ένα διπλό στοίχημα: ήλπιζε ότι θα επωφελούταν από τις διαιρέσεις της Αριστεράς και ότι κόμμα του θα εμφανιζόταν ως το τελευταίο εμπόδιο στην Ακροδεξιά. Απέτυχε.
Αν το βράδυ της Κυριακής υπήρξε ένα σοκ, αυτό ήταν στις τάξεις των δημοκρατών που συνειδητοποίησαν ότι η Εθνική Συσπείρωση (RN) είναι προ των πυλών της εξουσίας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2022, πριν δύο μόλις χρόνια, το RN συγκέντρωσε 4,3 εκατομμύρια ψήφους. Στις ευρωεκλογές έφτασε τα 7,8 εκατομμύρια ψήφους. Σε αυτές τις εκλογές έλαβε 10,6 εκατομμύρια ψήφους.
Τα εκλογικά αποτελέσματα σηματοδοτούν τη διπλή απόρριψη τόσο των πολιτικών που άσκησε η απερχόμενη πλειοψηφία όσο κι εκείνων των πρώην κυβερνητικών κομμάτων. Σε αυτή την κατάσταση, είναι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο που τα καταφέρνει καλύτερα.
Εκφράστηκε λοιπόν στη Γαλλία η ανάγκη για ριζική αλλαγή πολιτικής. Αλλά αυτό έγινε με τον χειρότερο τρόπο αφού ψηφίστηκε μια δύναμη στην ουσία ρατσιστική, ξενοφοβική, αντισημιτική, όπως φαίνεται, για παράδειγμα, από την ιδέα της απαγόρευσης ορισμένων κρατικών θέσεων σε όσους έχουν διπλή υπηκοότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, όλα τα δημοκρατικά κόμματα θα πρέπει να έχουν ως αρχή δράσης το σύνθημα της Γαλλίας που είναι «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα». Η Αριστερά έκανε ξεκάθαρα αυτήν την επιλογή στο τέλος του πρώτου γύρου ζητώντας την απόσυρση των υποψηφίων της που ήρθαν στην τρίτη θέση για να μεταφερθούν οι ψήφοι στους άλλους δημοκρατικούς υποψήφιους. Από την άλλη, χρειάστηκαν αρκετές ώρες για να εκφραστεί το προεδρικό κόμμα, που εδώ και αρκετούς μήνες κρατάει ίσες αποστάσεις μεταξύ Αριστεράς και Ακροδεξιάς. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός ζήτησε απόσυρση των δημοκρατικών υποψηφίων που είναι στην τρίτη θέση. Αλλά πολλοί υπουργοί, όπως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Aurore Bergé ή ο υπουργός Οικονομικών Bruno Lemaire, έχουν ήδη αρνηθεί να ζητήσουν να στηριχτεί το Νέο Λαϊκό Μέτωπο.
Στην πραγματικότητα, πολλοί μακρονιστές είναι όντως έτοιμοι να παραδώσουν την εξουσία στην Ακροδεξιά. Το «Κέντρο» που ήθελε να ενσαρκώσει ο Μακρόν (ένα κέντρο που στη Γερμανία και την Ισπανία δεν έλαμψε πάντα στους αγώνες ενάντια στην Ακροδεξιά) βρίσκεται λοιπόν στη διαδικασία να σπείρει τους σπόρους του διχασμού στη Γαλλία και την Ευρώπη. Είναι πιθανό οι συνέπειες να είναι τεράστιες και κανείς δεν μπορεί να μετρήσει την έκταση αυτού του σεισμού που θα οδηγήσει σε αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.
Σημείωση: Στη Γαλλία το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό δύο γύρων σε 577 μονοεδρικές περιφέρειες. Αν δεν κερδίσει κάποιος υποψήφιος την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, περνάνε στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι που έχουν περάσει το 12,5%. Η νομοθεσία δίνει τη δυνατότητα σε έναν υποψήφιο να αποσυρθεί από τον δεύτερο γύρο καλώντας τους ψηφοφόρους να στηρίξουν ένα από τους άλλους υποψηφίους.
O Φαμπιέν Περιέ είναι ανταποκριτής της Liberation στην Αθήνα
