Το 2001, νεαρός συντάκτης τότε, ενόψει του συνεδρίου του Συνασπισμού, είχα πάει στο σπίτι του Γρηγόρη Φαράκου στην Αλσούπολη για να του πάρω μια δήλωση. Έχουν περάσει 23 χρόνια και ακόμα έχω αναμνήσεις από εκείνη την επίσκεψη στο σπίτι του. Γιατί;
Γιατί ήταν ένα λιτό σπίτι, ασφυκτικά γεμάτο με βιβλία. Δεν υπήρχε σημείο ή γωνιά που να μην είχε βιβλιοθήκες και ράφια με εγκυκλοπαίδειες, πολιτικά, ιστορικά, κοινωνιολογικά βιβλία, λογοτεχνία κ.α. Ήξερα για το μύθο που τον περιέβαλε αναφορικά (και) με το εύρος της μόρφωσής του. Η εικόνα αυτή, ωστόσο, μου έχει εγκολπωθεί και ήταν πάντα η ιδεατή για τους ηγέτες και τις προσωπικότητες της αριστεράς. Όπως μου έχει μείνει από τότε η απαράμιλλη ευγένεια της συντρόφου του Ευτυχίας Καρύδη.
Έκτοτε και για ποικίλους λόγους είχα την τιμή να επισκεφτώ αρκετά σπίτια προσωπικοτήτων της αριστεράς. Πάντα το ενδιαφέρον στρεφόταν στη βιβλιοθήκη. Στα βιβλία, τις γκραβούρες, τις φωτογραφίες, εντέλει την αύρα του σπιτιού. Ουδείς από αυτούς τους ανθρώπους κόπτονταν για τα τετραγωνικά, τα πατώματα, τη μάρκα των καναπέδων, τα πανάκριβα έπιπλα. Το λιτό στιλ που συνοδευόταν από τη σεμνότητα ήταν το χαρακτηριστικό των ανθρώπων της αριστεράς. Ταύτιση λόγων και τρόπου ζωής, δηλαδή. Με απερίγραπτη χαρά μπορεί να σου έδειχναν τα φυτά στον κήπο ή την βεράντα τους και αντίστοιχα με περηφάνια να σου διηγούνταν ιστορίες από φωτογραφίες που θα είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον σου. Τίποτα το προκλητικό, το χυδαίο, το παράταιρο.
Ξέρω, πολλοί θα μιλήσουν για ρομαντισμό, αφέλεια ή θα αναφωνήσουν άλλοι καιροί άλλα ήθη. Όμως η αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συναίσθημα και χωρίς παράδειγμα.
Και εν προκειμένω έχουμε το πιο ακραίο αντιπαράδειγμα. Ποιο είναι αυτό; Να βλέπεις τους δύστυχους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης να ακούν τον Κασσελάκη να μιλάει για τα εκατομμύριά του, για τις οφ σορ, τις μετοχές του, τα funds.
Να περιγράφει με τι κόπο και ιδρώτα μάζεψε τα πλούτη του, αγνοώντας προφανώς πως για την αριστερά η εργασία έχει να κάνει με την παροχή υπηρεσιών, την παραγωγή προϊόντων κλπ. Ουδεμία σχέση μπορεί να έχει η αριστερά, σε όποια εκδοχή της, με τη διαχείριση του χρήματος, τις αγοροπωλησίες μετοχών, το χρηματιστήριο.
Και ακολούθως να σου έρχονται οι εικόνες από τις ξεναγήσεις που έχει κάνει στα κανάλια ο κ. Κασσελάκης στα σπίτι του στο Κολωνάκι, στις Σπέτσες , στο Μαϊαμι. Να σου σηκώνεται η αριστερή τρίχα από την ξιπασιά, την έπαρση, την αλαζονεία. Εντέλει τη φθήνια του πλούτου (του). Και από όλα αυτά να απουσιάζει οτιδήποτε σχετίζεται με συναίσθημα, αλληλεγγύη, συλλογικότητα, αγωνία, κόπο.
Και για να δέσει το γλυκό της καρικατούρας να ακούς τον κ. Κασσελάκη να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου και να ζητάει από τους αντιπάλους του να χτυπήσουν τον ίδιο και όχι τον κ. Τάιλερ Μακμπέθ.
Την Κυριακή έχουμε τις ευρωεκλογές. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να τελειώσουμε με όλη την παρωδία που ζούμε από τότε που εκλέχτηκε ο κ. Κασσελάκης πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Επιβάλλεται να αποκτήσει η χώρα κανονική αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και γενικότερα να επιστρέψει η σοβαρότητα στην πολιτική. Προϋπόθεση για να συμβούν όλα αυτά είναι να ηττηθεί παραδειγματικά ο κ. Κασσελάκης και ότι εκπροσωπεί.
(Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος)
