Τι έμεινε, τελικά, από τη χτεσινή προ ημερησίας διάταξης σε επίπεδο Αρχηγών συζήτηση στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη και τη διαφθορά; Ποιος έγινε –έστω και κατά τι- σοφότερος παρακολουθώντας μέχρι τις 3 το πρωί τους διαξιφισμούς; Ποια αποκάλυψη έγινε και ποιος πολίτης έμαθε κάτι περισσότερο από αυτό που ήξερε ή υποψιαζόταν;
Η εξαγγελία του πρωθυπουργού για σύσταση Εξεταστικής που θα διερευνήσει τα δάνεια σε ΜΜΕ και κόμματα άλλαξε τα δεδομένα; Η, επίσης, εξαγγελία του πρωθυπουργού για επανεξέταση του εξώδικου συμβιβασμού με τη Siemens τι πρόσθεσε σε ό,τι συζητιέται και ό,τι απασχολεί κάθε ελληνικό νοικοκυριό; Μήπως οι συγκεκριμένες ανακοινώσεις αποτελούν έναρξη της πολυπόθητης κάθαρσης (έστω και με όρους αρχαίας τραγωδίας) για την οποία εδώ και πολλά χρόνια μιλά η ελληνική κοινωνία, η οποία βιώνει τη δική της πραγματική τραγωδία;
Αντίστοιχα, οι ομιλίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, τις οποίες με ενθουσιασμό υποδέχτηκαν οι βουλευτές της Ν.Δ., τι έβγαλαν, τι προσέθεσαν, τι υποσχέθηκαν σε μια κοινωνία και μια χώρα που χειμάζεται;
Ο κ. Τσίπρας επανέφερε στο προσκήνιο μια μελέτη που είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση, τη γνωστή «Μαύρη Βίβλο», η οποία η αλήθεια είναι ότι όταν βγήκε δεν παρουσιάστηκε και πολύ από τα ΜΜΕ. Επιστράτευσε όλη τη δεινότητα των λογογράφων του για να ξαναπεί όσο είχαν τότε γραφτεί, αλλά ως εκεί.
Κανένα παραπάνω στοιχείο, τίποτα πιο συγκεκριμένο. Σαν να μην κατάφερε η κυβέρνηση να «ανακαλύψει», να ονοματίσει, να ακτινογραφήσει όσα όλοι μα όλοι υποψιάζονται ως διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –από καταβολής αστικών κοινωνών.
Αντίστοιχα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επέμεινε στο γνώριμο κομματικό και ιδεολογικό του μοτίβο. Παραδέχτηκε με κομψό τρόπο ότι η παράταξή του έχει κάνει… λάθη και όλη του η επιχειρηματολογία κινήθηκε στο να αναδείξει πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στήνει με τη σειρά της τα δικά της τζάκια και τις δικές της εξαρτήσεις.
Για την ταμπακιέρα κουβέντα… Πολλές διαπιστώσεις για την κατάσταση της χώρας, αλλά λέξη για τις ουσιαστικές ευθύνες της Ν.Δ. Για τα ψέματα του Τσίπρα πολλά, αλλά για τα Ζάππεια του Σαμαρά τίποτα. Και «κερασάκι» εντυπωσιασμού, η προτροπή προς τον Τσίπρα να παραιτηθεί. Μια προτροπή που ήρθε να απαντήσει επικοινωνιακά σε όσα ευρέως γράφονται και λέγονται, ότι «ο Κυριάκος περιμένει την κυβέρνηση να βγάλει τη βρόμικη δουλειά και να πέσει σαν ώριμο φρούτο».
Εκατέρωθεν, δηλαδή, τίποτα ουσιαστικό, τίποτα νέο, τίποτα πέρα από γενικολογίες και ανακύκλωση μιας συζήτησης χωρίς αφετηρία, επίδικα και σοβαρό περιεχόμενο.
Η χτεσινή συζήτηση στη Βουλή, δυστυχώς, ένα ανέδειξε: Την πολιτική της ατάκας, της αποστροφής, της εξυπνάδας, των σπιρτόζικων αντανακλαστικών και των εύστοχων ανταπαντήσεων. Απέδειξε ότι πλέον εμπεδώνεται πανηγυρικά η πολιτική που όλο και περισσότερο θυμίζει τηλεοπτικό προϊόν. Εμπέδωσε την πολιτική ως ένα νέου τύπου reality που απλά διεκδικεί τηλεθέαση και μερίδια στην πολιτική πιάτσα, μακριά και κυρίως κόντρα σε ό,τι βιώνει η κοινωνία και η χώρα τα τελευταία χρόνια.
Και σ’ αυτό ακριβώς έγκειται η πανθομολογούμενη κρίση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του. Στο γεγονός ότι όλο και μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, στο γεγονός ότι όλο και μεγαλώνει το κενό εκπροσώπησης.
Και αυτό, μόνο ως reality δεν μπορεί να ειδωθεί…
