Το ποσοστό αυτό μάλιστα, αναμένεται να διευρυνθεί περαιτέρω έως το 2020, με την ψηφιακή οικονομία να αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο (25%) του παγκόσμιου ΑΕΠ. Την εικόνα αυτή αποτυπώνει έρευνα των Accenture Strategy και Oxford Economics με τίτλο «Digital Disruption: the Growth Multiplier» για τις 11 πιο αναπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη.
Η συμμετοχή της ψηφιακής οικονομίας στο ΑΕΠ της κάθε μίας από τις 11 αγορές έχει σαφώς μεγάλη διαφοροποίηση. Κυμαίνεται από το 33% της πρωτοπόρας αμερικανικής οικονομίας και το 30% της Μεγάλης Βρετανίας και της Αυστραλία - για παράδειγμα - μέχρι το πενιχρό 10% στην περίπτωση της Κίνας.
Σύμφωνα με τους αναλυτές των δύο εταιρειών, οι χώρες, που επιθυμούν να επιτύχουν υψηλότερα ποσοστά ανάπτυξης, θα πρέπει να ενισχύσουν την ψηφιακή δυναμική τους και την κατάταξή τους στο δείκτη «Digital Density Index» (Δείκτης Ψηφιακής Πυκνότητας).
Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με την έρευνα, θα μπορούσε έως το 2020 να προσθέσει 2,4% στο ΑΕΠ της Αυστραλίας, 6,6% στο ΑΕΠ της Βραζιλίας, 3,7% στο ΑΕΠ Κίνας και 3,1% στο ΑΕΠ της Γαλλίας. Επιπλέον, θα βελτίωνε κατά 2,5% το γερμανικό ΑΕΠ, κατά 4,2% το ιταλικό, ενώ θα προσέθετε 3,3% στο ΑΕΠ της Ιαπωνίας, 1,6% στο ΑΕΠ της Ολλανδίας, 3,2% στην περίπτωση της Ισπανίας, 2,5% στη Μεγάλη Βρετανία και 2,1% στο ΑΕΠ των ΗΠΑ.
Ψηφιακές δεξιότητες
Σύμφωνα με τη μελέτη, η digital υπεροχή του εργατικού δυναμικού ενισχύει το συνολικό παραγωγικό αποτύπωμα κάθε περιοχής του πλανήτη, με τις ψηφιακά “ώριμες” αγορές να έχουν τα αντίστοιχα οφέλη. Για του λόγου το αληθές, στην πιο ψηφιακή οικονομία του κόσμου, σχεδόν ένας στους δύο εργαζόμενους (το 43% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ) είναι σε θέση να υποστηρίξει την ψηφιακή στρατηγική των επιχειρήσεων της χώρας. Στην Ιταλία μόλις το 18% του ΑΕΠ αφορά την ψηφιακή οικονομία με το 37% του εργατικού δυναμικού να θεωρείται “digital ready”.
Η έρευνα διαπιστώνει ότι η περαιτέρω ενίσχυση της συμμετοχής της ψηφιακής οικονομίας στο συνολικό παραγωγικό αποτύπωμα των χωρών, απαιτεί πρόοδο σε μια σειρά από επιμέρους παράγοντες. Αυτοί συνδέονται με τις ψηφιακές δεξιότητες του εργατικού δυναμικού, την ευκολία πρόσβασης στη χρηματοδότηση και τη διαφάνεια του ρυθμιστικού περιβάλλοντος.
