Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, οι τραπεζικοί περιορισμοί επιβλήθηκαν στην Ελλάδα για να αναγκαστεί η κυβέρνηση να συνθηκολογήσει στις αποτυχημένες πολιτικές της ΕΕ, γι' αυτό και μέσα από το άρθρο του εξαπολύει σφοδρή επίθεση στους Ευρωπαίους.
«Φανταστείτε το παράδειγμα ενός καταθέτη στην Αριζόνα, ο οποίος επιτρέπεται να κάνει ανάληψη μόνο μικρών χρηματικών ποσών κάθε βδομάδα και αντιμετωπίζει περιορισμούς σχετικά με το πόσα χρήματα θα μπορούσε να τραβήξει σε τραπεζικό λογαριασμό στην Καλιφόρνια. Οι εν λόγω έλεγχοι κεφαλαίων, αν ποτέ έρθουν, θα σημάνουν το τέλος του δολαρίου ως ένα ενιαίου νομίσματος, διότι τα εν λόγω capital controls είναι εντελώς ασύμβατα με μια νομισματική ένωση», γράφει.
Κατά τον κ. Βαρουφάκη, η Ελλάδα σήμερα και η Κύπρος πριν από αυτή, προσφέρει μια περιπτωσιολογική μελέτη για το πώς οι έλεγχοι κεφαλαίου διακλαδώνουν ένα νόμισμα και στρεβλώνουν τα επιχειρηματικά κίνητρα.
«Η διαδικασία είναι απλή. Μόλις οι καταθέσεις σε ευρώ φυλακίζονται μέσα σε ένα εθνικό τραπεζικό σύστημα, το νόμισμα χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο: τράπεζα ευρώ (BE) και το χαρτί, ή δωρεάν ευρώ», υποστηρίζει, σημειώνοντας πως ξαφνικά αναδύεται μια άτυπη συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ των δύο νομισμάτων.
«Σκεφτείτε έναν Έλληνα καταθέτη να επιθυμεί να μετατρέψει ένα μεγάλο ποσό της ΒΕ σε FE (ας πούμε, να πληρώσει για τις ιατρικές δαπάνες στο εξωτερικό, ή να ξεπληρώσει ένα χρέος της εταιρείας σε μια μη-Ελληνική οντότητα). Υποθέτοντας ότι καταθέτες βρίσκουν πρόθυμους κατόχους FE, οι οποίοι επιθυμούν να αγοράσουν τα BE τους, τότε προκύπτει μια ουσιαστική ΒΕ-FE συναλλαγματικών ισοτιμιών, που ποικίλει ανάλογα με το μέγεθος της συναλλαγής, με τους κατόχους της BE να έχουν μια σχετική ανυπομονησία για το πόσο θα διαρκέσουν τα capital controls», συνεχίζει.
«Στις 18 Αυγούστου του 2015, λίγες εβδομάδες μετά που τραβήχτηκε το βύσμα από τις τράπεζες στην Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ελληνικό υποκατάστημα της, η Τράπεζα της Ελλάδα, στην πραγματικότητα επισημοποιήσαν ένα νομισματικό καθεστώς διπλού νομίσματος», προσθέτει.
