Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Μανιάτης προτείνει να συμπεριληφθεί στο νομοθετικό πλαίσιο για τα «κόκκινα» δάνεια η ακόλουθη πρόταση:
«Η υποχρέωση του εγγυητή, σε σχέση με το δάνειο του πρωτοφειλέτη, θα ισοδυναμεί με το ποσό της διαφοράς μεταξύ της αξίας της ενυπόθηκης εξασφάλισης και του υπολοίπου του δανείου. Συνεπώς, το δικαίωμα του πιστωτή να εισπράξει από τον εγγυητή, περιορίζεται στο ποσό της διαφοράς. Εάν το υπόλοιπο του δανείου είναι μικρότερο από την αξία της ενυπόθηκης περιουσίας, τότε οι εγγυητές απαλλάσσονται από τις υποχρεώσεις τους.
Εάν το δάνειο δεν καλύπτεται με ενυπόθηκη εξασφάλιση, τότε οι εγγυητές που ορίζονται ως φυσικά πρόσωπα, θα πρέπει να ευθύνονται βάσει των εισοδηματικών κριτηρίων που θα προβλέπονται για τον πρωτοφειλέτη και θα καλύπτουν το ποσό που δεν μπορεί να καλύψει ο πρωτοφειλέτης, κατ' αναλογίαν του διαθεσίμου εισοδήματος εκάστου εγγυητού, πέρα από το κόστος διαβίωσής του.
Η δυνατότητα του πιστωτή να καταχωρίσει αγωγή εναντίον εγγυητή περιορίζεται στα δύο χρόνια μετά από την ημερομηνία που θα τεθεί σε εφαρμογή το Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής. Μετά τη λήξη της περιόδου αυτής, ο πιστωτής δεν θα δικαιούται να κινηθεί εναντίον του εγγυητή και οποιαδήποτε δικαιώματα του πιστωτή έναντι του εγγυητή, παραγράφονται. Το ποσό που θα κληθεί να πληρώσει ο εγγυητής στον πιστωτή, θα μπορεί ο εγγυητής να το αξιώσει από τον χρεώστη (πρωτοφειλέτη)».
