Ήδη παρέχεται η σχετική στήριξη προς την ελληνική πλευρά, που εστιάζεται στην καλύτερη κωδικοποίηση των κανόνων που θα ισχύουν στο εξής και αφορά τόσο το ποσοστό αναπλήρωσης που θα οριοθετηθεί, τον τρόπο ενοποίησης των Ταμείων κύριας ασφάλισης, αλλά και την εφαρμογή ενιαίων κανόνων σε εισφορές και σε παροχές στο εξής.
Οι Γάλλοι τεχνοκράτες θα βάλουν τους «κανόνες εφαρμογής» όλων των παραπάνω κομβικών ζητημάτων, που θα αποτελούν πια και τις «βασικές συνιστώσες» της Κοινωνικής Ασφάλισης και θα πρέπει το υπουργείο Εργασίας, να πετύχει την καλύτερη ενσωμάτωσή τους, στην ιδιαίτερη «ελληνική πραγματικότητα».
Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική πλευρά πρέπει να βρει τον τρόπο που θα συμπεριλάβει στην Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση, τόσο τις περικοπές που έγιναν προ διετίας και κρίθηκαν αντισυνταγματικές, όσο και εκείνες που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο εξής. Το βασικό συστατικό των αλλαγών που πρόκειται να συντελεστούν κινείται σε δύο άξονες: Αφενός επιχειρείται να καλυφθεί η μνημονιακή δέσμευση για μείωση συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,25 δισ. ευρώ, τη διετία 2015 – 2016. Αφετέρου θα επιδιωχθεί να ξεπεραστεί το εμπόδιο της αντισυνταγματικότητας προηγούμενων περικοπών που πραγματοποιήθηκαν το 2013, χωρίς να υπάρξει η ανάγκη να βγουν κονδύλια από τα δημόσια ταμεία. Υπενθυμίζεται ότι η αναδρομική επιστροφή στις συντάξεις των ποσών που δικαιούνται οι συνταξιούχοι από τις περικοπές του 2013, ξεπερνάει τα 2 δισ. ευρώ.
Η διαρροή που έγινε την περασμένη Τετάρτη για καταβολή του 60% των συντάξεων, για όσους είναι κάτω των 65 ετών, μόνο τυχαία δεν είναι. Οι Γάλλοι εμπειρογνώμονες και τεχνοκράτες, δεν ενδιαφέρονται για το τελικό ποσό διαμόρφωσης των συντάξεων. Αντίθετα, εστιάζουν την προσοχή τους μόνο στο μοντέλο ασφάλισης που θα ισχύει από εδώ και στο εξής. Ένα μοντέλο που θα λειτουργεί αποτρεπτικά για να επιλεχθεί η έξοδος στη σύνταξη σε ηλικία μικρότερη των 65 ετών. Ταυτόχρονα όμως, επιτυγχάνεται και η μνημονιακή δέσμευση για άμεση περιστολή δαπανών. Το μόνο που μένει να αποσαφηνιστεί είναι εάν ξεπερνιέται και το σκέλος μιας πιθανής μελλοντικής αντισυνταγματικότητας, με την ελληνική πλευρά να θεωρεί ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανό εξαιτίας της συνολικής μεταρρύθμισης του Ασφαλιστικού Συστήματος, που πρόκειται να συντελεστεί.
Αυτό σημαίνει ότι η θεσμοθέτηση ενός ταμείου για την κύρια και ενός για την επικουρική ασφάλιση, η δημιουργία ενιαίων κανόνων σε εισφορές και σε παροχές για όλους τους ασφαλισμένους – συνταξιούχους και γενικότερα, το «συμμάζεμα» του Ασφαλιστικού που επιχειρείται, θα βοηθήσει ώστε να κριθούν συνταγματικές οι παρεμβάσεις και να μην προκαλέσουν επιπλέον προβλήματα στο μέλλον.
