Ο πρώην επικεφαλής του εγκυρότατου Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (τουλάχιστον όσο κατείχε εκείνος τη συγκεκριμένη θέση) θεωρεί ότι η μετάβαση σε ένα Ταμείο πρέπει να περάσει πρώτα μέσα από τη συγχώνευση σε τρία Ταμεία.
Παράλληλα, σημειώνει ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο για τη συνταξιοδότηση που διαμορφώνεται από τους μνημονιακούς νόμους του 2010, για να πετύχει, θα πρέπει η οικονομία να επιτυγχάνει ετήσια αύξηση 2,5%-3% για τα επόμενα... 45 έτη, κάτι που δεν είναι εφικτό.
Πάντως, ο ομότιμος καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου εκφράζει την αισιοδοξία του ότι μπορεί να επιτευχθεί η ενοποίηση των Ταμείων χωρίς περαιτέρω μείωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
«Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς τελικά θα καλύπτονται στο βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο μέλλον (2015-2030) τα προκύπτοντα ελλείμματα, λόγω γήρανσης του πληθυσμού και του υψηλού επιπέδου ανεργίας», λέει για να προσθέσει:
«Με συνεχείς μειώσεις των συντάξεων και συνεχείς αυξήσεις των εισφορών, όπως για παράδειγμα [θα γίνεται] στη Γερμανία κατά την περίοδο 2015-2030, ή με άλλους, πιο σύνθετους, κοινωνικούς, αναπτυξιακούς και αποτελεσματικούς τρόπους χρηματοδότησης των ελλειμμάτων κατά τη συγκεκριμένη περίοδο 2015-2030, δεδομένου ότι μετά το 2030 μέχρι το 2060 οι συνταξιοδοτικές δαπάνες σταδιακά μειώνονται και τα ελλείμματα περιορίζονται σημαντικά».
«Τη δεκαετία του 2020 η πορεία των ελλειμμάτων της κύριας και επικουρικής ασφάλισης σε συνθήκες baby booming (2023-2028), υψηλής ανεργίας και γήρανσης του πληθυσμού είναι πολλαπλάσια αυξητική. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η γήρανση του πληθυσμού συμβάλλει σήμερα στην αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 15% και το 2050 η επιβάρυνση αυτή θα προσεγγίσει το 27%».
