Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της ΑΑΔΕ άνοιξε εκ νέου τη συζήτηση για την αναλογικότητα των φορολογικών προστίμων, μετά την απόφασή της να μειώσει από 10.000 σε 5.000 ευρώ το πρόστιμο που είχε επιβληθεί σε επαγγελματία της Νισύρου για μη διασύνδεση της ταμειακής μηχανής με το POS. Η υπόθεση αφορά επιτόπιο φορολογικό έλεγχο και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η ίδια παράβαση μπορεί να αντιμετωπίζεται διαφορετικά, ανάλογα με την περιοχή όπου δραστηριοποιείται μια επιχείρηση.
Κατά τον έλεγχο, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι το POS που χρησιμοποιούσε η επιχείρηση δεν ήταν διασυνδεδεμένο με τον φορολογικό ηλεκτρονικό μηχανισμό, όπως προβλέπει ο νόμος. Η παράβαση επισύρει πρόστιμο 10.000 ευρώ για επιχειρήσεις που τηρούν απλογραφικά βιβλία, ποσό που επιβλήθηκε αρχικά από τη ΔΟΥ Ρόδου. Ο επιχειρηματίας υποστήριξε ότι είχε προμηθευτεί νέο POS και ανέμενε την ολοκλήρωση της διασύνδεσης από τεχνικό, ωστόσο η ΔΕΔ έκρινε ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν αναιρεί την παράβαση, καθώς κατά τον χρόνο του ελέγχου πραγματοποιούνταν συναλλαγές με μη διασυνδεδεμένο τερματικό.
Η προσφυγή έγινε, όμως, εν μέρει δεκτή για διαφορετικό λόγο. Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι η επιχείρηση λειτουργεί στη Νίσυρο, νησί με πληθυσμό 1.048 κατοίκων σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, το οποίο δεν περιλαμβάνεται στους τουριστικούς προορισμούς που εξαιρούνται από την ευνοϊκή διάταξη του νόμου. Έτσι, εφαρμόστηκε η πρόβλεψη του άρθρου 63 του ν. 5104/2024, που προβλέπει μείωση κατά 50% των προστίμων για επιχειρήσεις σε νησιά με λιγότερους από 3.100 κατοίκους, με αποτέλεσμα το τελικό πρόστιμο να διαμορφωθεί στις 5.000 ευρώ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η συγκεκριμένη απόφαση επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που προκαλεί προβληματισμό: είναι δίκαιο δύο επιχειρήσεις που διαπράττουν ακριβώς την ίδια παράβαση να αντιμετωπίζουν διαφορετική οικονομική κύρωση μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε διαφορετικό νησί; Ένας επαγγελματίας στη Ρόδο, για την ίδια μη διασύνδεση POS και ταμειακής μηχανής, θα κληθεί να καταβάλει 10.000 ευρώ, ενώ ένας επαγγελματίας στη Νίσυρο 5.000 ευρώ, αποκλειστικά λόγω της πληθυσμιακής εξαίρεσης που προβλέπει ο νόμος.
Από τη μία πλευρά, ο νομοθέτης επιδιώκει να στηρίξει τις μικρές και απομακρυσμένες νησιωτικές κοινωνίες, όπου το κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων είναι αυξημένο και οι οικονομικές δυνατότητες περιορισμένες. Από την άλλη, εγείρεται το ερώτημα κατά πόσο η αρχή της ίσης μεταχείρισης εξυπηρετείται όταν η κύρωση για την ίδια ακριβώς φορολογική παράβαση διαφοροποιείται αποκλειστικά με γεωγραφικά και πληθυσμιακά κριτήρια. Με απλά λόγια εγείρεται το ζήτημα εάν ο νομοθέτης δίνει το «σωστό παράδειγμα» και περνά το σωστό μνήμα ως προς τη φορολογική συμμόρφωση, όταν η παράβαση έχει διαφορετικό «τίμημα» ανάλογα με τον ταχυδρομικό κώδικα.
