Απορριπτική ήταν η απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) σε υπόθεση κληρονόμου που ζητούσε απαλλαγή από τον φόρο κληρονομιάς λόγω απόκτησης πρώτης κατοικίας, κρίνοντας ότι δεν πληρούνταν η βασική προϋπόθεση της πλήρους κυριότητας επί του ακινήτου.
Η υπόθεση αφορούσε κληρονόμο κατοίκου Αιγάλεω, στην οποία επιβλήθηκε φόρος κληρονομιάς ύψους 465,97 ευρώ μετά την κτήση ακινήτου λόγω θανάτου συγγενικού της προσώπου. Η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι δικαιούται απαλλαγή πρώτης κατοικίας, καθώς το κληρονομηθέν ακίνητο αποτελούνταν από διώροφη οικοδομή με δύο ανεξάρτητες κατοικίες, μία στο ισόγειο και μία στον πρώτο όροφο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, στο ισόγειο της οικοδομής υφίστατο δικαίωμα επικαρπίας υπέρ τρίτου προσώπου, ενώ δεν είχε συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία. Η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η έννοια της «κατοικίας» στις φορολογικές διατάξεις θα πρέπει να ερμηνεύεται με βάση τη λειτουργική και πραγματική χρήση του χώρου και όχι αποκλειστικά με τα εμπράγματα δικαιώματα που προβλέπει το αστικό δίκαιο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η ΔΕΔ, ωστόσο, έκρινε ότι εφόσον δεν έχει συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία, η διώροφη οικοδομή θεωρείται νομικά ένα ενιαίο ακίνητο. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη επικαρπίας στο ισόγειο επηρεάζει το σύνολο του δικαιώματος κυριότητας επί του ακινήτου, με αποτέλεσμα η κληρονόμος να μην αποκτά πλήρη κυριότητα, όπως απαιτεί ο νόμος για τη χορήγηση της απαλλαγής πρώτης κατοικίας.
Παράλληλα, απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί περί ελλιπούς αιτιολογίας της φορολογικής πράξης, καθώς η Αρχή έκρινε ότι η προσφεύγουσα είχε πλήρη γνώση των λόγων απόρριψης του αιτήματός της και μπόρεσε να ασκήσει αποτελεσματικά τα δικαιώματά της.
Η ΔΕΔ απέρριψε επίσης τον ισχυρισμό ότι οι φορολογικές διατάξεις περί απαλλαγών πρέπει να ερμηνεύονται διασταλτικά, επισημαίνοντας ότι οι φορολογικές απαλλαγές αποτελούν εξαιρέσεις από την αρχή της φορολογικής ισότητας και, ως εκ τούτου, ερμηνεύονται στενά. Επιπλέον, υπενθύμισε ότι η συγκεκριμένη διοικητική ερμηνεία εφαρμόζεται σταθερά επί δεκαετίες από τη φορολογική διοίκηση.
