Η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου με την απόφασή της ακύρωσε τον καταλογισμό ποσού σε υπάλληλο του Δημοσίου, κρίνοντας ότι η απαίτηση να επιστρέψει τους μισθούς που είχε λάβει ήταν άδικη και δυσανάλογη.
Ο υπάλληλος εργαζόταν κανονικά, παρείχε υπηρεσίες και πληρωνόταν, όμως αργότερα διαπιστώθηκε ότι η σχέση εργασίας του είχε λήξει αυτοδικαίως λόγω κάποιου νομικού ζητήματος. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του ζήτησαν τότε να επιστρέψει όλα τα χρήματα που είχε λάβει μετά τη λήξη της σύμβασής του.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι μια τέτοια ενέργεια έπρεπε να εξεταστεί «κατά περίπτωση» και να συνεκτιμηθούν διάφοροι παράγοντες.
Για παράδειγμα:
Αν ο υπάλληλος γνώριζε ή όχι ότι είχε λήξει η σύμβασή του. Αν δεν το γνώριζε και συνέχισε να εργάζεται καλόπιστα, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ευθύνεται.
Αν παρείχε πραγματική εργασία και το Δημόσιο ωφελήθηκε από αυτήν. Δηλαδή, αν εκτελούσε κανονικά τα καθήκοντά του και η υπηρεσία δεχόταν τη δουλειά του, δεν είναι δίκαιο να του ζητούν πίσω τους μισθούς.
Αν το Δημόσιο υπέστη ζημία ή όχι. Αν δεν υπήρξε πραγματική οικονομική απώλεια, τότε δεν δικαιολογείται να ζητούνται χρήματα πίσω.
Αν ο καταλογισμός προκαλεί δυσανάλογη επιβάρυνση. Για παράδειγμα, εάν ένας υπάλληλος λάβει αποδοχές 20.000 ευρώ ενώ εργάστηκε πραγματικά, η επιστροφή όλου του ποσού θα του προκαλούσε σοβαρή οικονομική βλάβη, χωρίς λόγο.
Η Ολομέλεια τόνισε ότι τέτοιοι καταλογισμοί πρέπει να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας και να εξασφαλίζουν δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον (δηλαδή την προστασία των δημοσίων οικονομικών) και στα δικαιώματα του εργαζομένου.
Επειδή στην υπόθεση αυτή ο υπάλληλος είχε εργαστεί κανονικά, η υπηρεσία είχε αποδεχθεί την εργασία του και δεν υπήρξε ζημία για το Δημόσιο, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο καταλογισμός ήταν παράνομος και άδικος.
Ως αποτέλεσμα, η απόφαση που του ζητούσε να επιστρέψει τις αποδοχές ακυρώθηκε στο σύνολό της.
