Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ έκανε εν μέρει δεκτή την ενδικοφανή προσφυγή φορολογουμένου, ο οποίος ζητούσε την ακύρωση τεσσάρων πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για τα οικονομικά έτη 2001 έως 2004. Η υπόθεση είχε μακρά πορεία, ξεκινώντας από τον έλεγχο που διενήργησε η τότε ΔΟΥ Αργυρούπολης και καταλήγοντας στη σημερινή απόφαση της ΔΕΔ, με αριθμό 3563/2025.
Ο φορολογούμενος ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν κύριος συγκεκριμένου ακινήτου και πως οι τόκοι στεγαστικών δανείων που είχε καταβάλει έπρεπε να εκπεστούν από το εισόδημά του, καθώς αφορούσαν απόκτηση πρώτης κατοικίας. Επίσης, υποστήριξε ότι ο έλεγχος έγινε από αναρμόδια ΔΟΥ και ότι επιβλήθηκε υπέρογκος πρόσθετος φόρος, ενώ θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι επιεικέστερες διατάξεις του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας.
Η ΔΕΔ έκρινε ότι τα ακίνητα για τα οποία χορηγήθηκαν τα δάνεια δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πρώτες κατοικίες, καθώς η συνολική επιφάνειά τους υπερέβαινε το επιτρεπόμενο όριο και, επιπλέον, ο φορολογούμενος δεν απέδειξε αποποίηση κληρονομιάς που αφορούσε ποσοστό ιδιοκτησίας άλλου ακινήτου. Επομένως, οι εκπεσθέντες τόκοι δεν μπορούσαν να αναγνωριστούν, και ο σχετικός ισχυρισμός απορρίφθηκε.
Αντίθετα, έγινε δεκτός εν μέρει ο τρίτος ισχυρισμός του φορολογούμενου, σχετικά με την επιβολή πρόσθετου φόρου. Η ΔΕΔ δέχθηκε ότι θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι επιεικέστερες διατάξεις του ΚΦΔ, μειώνοντας το ποσοστό προσαύξησης που είχε επιβληθεί βάσει του Ν.2523/1997. Με τον τρόπο αυτό, μειώθηκε αναλογικά η τελική φορολογική επιβάρυνση για τα εξεταζόμενα έτη. Η απόφαση της ΔΕΔ τροποποιεί τις πράξεις της ΔΟΥ Ηλιούπολης, χωρίς όμως να απαλλάσσει πλήρως τον προσφεύγοντα από τις οφειλές του, επιβεβαιώνοντας τη νομιμότητα του βασικού προσδιορισμού φόρου.
