Στο Υπουργικό Συμβούλιο παρουσιάστηκε σήμερα από τον υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο ο νέος Κώδικας Προστασίας του Καταναλωτή, ένα ογκώδες νομοθέτημα που αριθμεί 254 άρθρα και 9 Παραρτήματα, κατανεμημένα σε πέντε Βιβλία.
Παρά τη θεσμική του βαρύτητα, η εισαγωγή του Κώδικα δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι οι πολίτες συνεχίζουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με την ακρίβεια, η οποία επιμένει να πιέζει τα νοικοκυριά και να δοκιμάζει τα όρια της καταναλωτικής προστασίας στην πράξη.
Το σχέδιο του υπουργείου, που συνιστά μια συστηματική αναδιάρθρωση 16 διαφορετικών νομοθετημάτων, φιλοδοξεί να ενοποιήσει και να αποσαφηνίσει τις διατάξεις για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις καταναλωτών και επιχειρήσεων.
Στόχοι του είναι η απάλειψη καταργημένων ή ανενεργών ρυθμίσεων, η χρήση σαφούς γλώσσας, η προσαρμογή των διοικητικών αρμοδιοτήτων στο σύγχρονο οργανωτικό πλαίσιο και η διόρθωση λαθών ή παραπομπών. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της καθημερινής οικονομικής πραγματικότητας, με τις ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά και τις πιέσεις στα οικογενειακά εισοδήματα, θέτει εν αμφιβόλω το κατά πόσο η θεσμική κωδικοποίηση αρκεί για να δώσει άμεσες λύσεις.
Η Ελλάδα προστίθεται πλέον στις χώρες που διαθέτουν Κώδικα Προστασίας Καταναλωτή, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο, σε μια περίοδο που η ακρίβεια αποτελεί τον μεγαλύτερο «αντίπαλο» του καταναλωτή, η ύπαρξη ενός σαφούς και λειτουργικού νομικού πλαισίου μοιάζει περισσότερο με θεσμικό εργαλείο αναφοράς παρά με απτό όπλο καθημερινής ανακούφισης.
Η παρουσίαση του Κώδικα δεν παύει να είναι σημαντική ως προς τη θεσμική τάξη και την ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου, αλλά η πραγματική πρόκληση παραμένει αλλού: στη δυνατότητα της πολιτείας να περιορίσει τις τιμές, να ελέγξει την κερδοσκοπία και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών ότι οι θεσμοί τους προστατεύουν όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά και στην πράξη.
