Ο Δημήτριος Λυρίτσης, δικηγόρος και μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ, σχολιάζοντας τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα, τόνισε πως με «αυτή προεξοφλείτε το ''τέλος του καθεστώτος'' του Νίκολας Μαδούρο και ζητάτε άμεση πολιτική μετάβαση αποτελεί ρήγμα στη νομική και πολιτική συνοχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για τους ακόλουθους λόγους».
Στη συνέχεια παρέθεσε- σε απάντηση στη δήλωση του πρωθυπουργού- 8 λόγους που τεκμηριώνουν τη θέση του, επισημαίνοντας μεταξύ αυτών πως «η ρητή αποφυγή σχολιασμού της νομιμότητας των ενεργειών των ΗΠΑ συνιστά σιωπηρή αποδοχή τετελεσμένων. Και στο διεθνές επίπεδο η αποδοχή τετελεσμένων —ιδίως όταν προκύπτουν από χρήση ή απειλή βίας— δεν είναι ποτέ αθώα. Είναι πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο κόστος».
Η απάντηση του κ. Λυρίτση:
«Κύριε Πρωθυπουργέ,
Η δήλωση σας για τη Βενεζουέλα, με την οποία προεξοφλείτε το ''τέλος του καθεστώτος'' του Νίκολας Μαδούρο και ζητάτε άμεση πολιτική μετάβαση αποτελεί ρήγμα στη νομική και πολιτική συνοχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για τους ακόλουθους λόγους:
1. Η ρητή αποφυγή σχολιασμού της νομιμότητας των ενεργειών των ΗΠΑ συνιστά σιωπηρή αποδοχή τετελεσμένων. Και στο διεθνές επίπεδο η αποδοχή τετελεσμένων —ιδίως όταν προκύπτουν από χρήση ή απειλή βίας— δεν είναι ποτέ αθώα. Είναι πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο κόστος.
2. Η Ελλάδα, σε κάθε διεθνές φόρουμ, επικαλείται το άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ όταν πρόκειται για την Κύπρο, το Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο. Όταν όμως δημόσια ευθυγραμμίζεται με ρητορικές αλλαγής καθεστώτος χωρίς απόφαση του Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στέλνει το μήνυμα ότι το διεθνές δίκαιο είναι εργαλείο κατά περίσταση και όχι κανόνας. Και αυτό το μήνυμα δεν απευθύνεται μόνο προς τρίτους. Απευθύνεται πρωτίστως προς την Τουρκία.
3. Όταν μια κυβέρνηση δηλώνει ότι «δεν είναι ώρα να συζητηθεί η νομιμότητα», αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζει πολιτικά το αποτέλεσμα πράξεων αμφίβολης ή ανύπαρκτης νομικής βάσης, τότε αποδέχεται στην πράξη ότι η ισχύς προηγείται του δικαίου. Και αυτό είναι ακριβώς το δόγμα που στρέφεται εδώ και δεκαετίες εναντίον της Ελλάδας.
4. Κατά το άρθρο 2 §7 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, απαγορεύεται ρητά κάθε επέμβαση —άμεση ή έμμεση— στις εσωτερικές υποθέσεις κυρίαρχου κράτους. Η δημόσια υιοθέτηση θέσης περί αλλαγής καθεστώτος, ακόμη και αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «ουδέτερη» ή «μεταβατική», συνιστά πολιτική νομιμοποίηση εξωτερικής επιβολής.
5. Η Τουρκία διατηρεί ενεργό casus belli κατά της Ελλάδας για την άσκηση ενός απολύτως νόμιμου κυριαρχικού δικαιώματος: την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., όπως προβλέπεται ρητά από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Η Ελλάδα καταγγέλλει –και ορθώς– αυτή την απειλή χρήσης βίας ως κατάφωρη παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Με ποια, όμως, νομική και πολιτική συνέπεια μπορεί να το πράττει, όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της, εσείς δηλαδή, εμφανίζεται να θεωρεί «δευτερεύον» το ζήτημα της νομιμότητας σε άλλες περιπτώσεις αλλαγής καθεστώτος; Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η ισχύς νομιμοποιεί το αποτέλεσμα. Αυτό ακριβώς είναι το τουρκικό δόγμα.
6. Η Ελλάδα επί δεκαετίες στηρίζει τη θέση της στο Κυπριακό στην απόλυτη απόρριψη κάθε τετελεσμένου που προέκυψε από τη χρήση βίας το 1974. Η κατοχή εδάφους της Κυπριακή Δημοκρατία θεωρείται –και είναι– παράνομη, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να παραγάγει νόμιμα αποτελέσματα. Πώς, λοιπόν, μπορεί η Ελλάδα να απαιτεί από τη διεθνή κοινότητα να μην αναγνωρίζει αποτελέσματα εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, όταν η ίδια δείχνει πρόθυμη να αποδεχθεί αλλού πολιτικά αποτελέσματα χωρίς να προηγηθεί σαφής, αδιαμφισβήτητη διεθνής νομιμοποίηση;
7. Η απουσία ρητής απόφασης του Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν είναι διαδικαστική λεπτομέρεια αλλά το όριο ανάμεσα στο δίκαιο και την αυθαιρεσία. Όταν αυτό το όριο θολώνει πολιτικά, τότε καταρρέει και κάθε ελληνική επίκληση της διεθνούς έννομης τάξης.
8. Αν η Ελλάδα αποδέχεται σήμερα, έστω και λεκτικά, ότι αλλαγές καθεστώτων ή πολιτικά αποτελέσματα μπορούν να νομιμοποιούνται εκ των υστέρων, με ποια αξιοπιστία θα αντιδράσει αύριο αν μια αμερικανική διοίκηση επιχειρήσει να «λύσει» τις ελληνοτουρκικές διαφορές με τον ίδιο τρόπο; Με πίεση, με επιβολή και με αποδοχή τετελεσμένων στο όνομα της «σταθερότητας»;
Όποιος συνηθίζει τη διεθνή κοινότητα στη λογική του ισχυρού, δεν μπορεί να διαμαρτύρεται όταν ο ισχυρός αποφασίσει να την εφαρμόσει και εις βάρος του. Κύριε Πρόεδρε, το διεθνές δίκαιο είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Για το καλό του Έθνους και των εθνικών δικαίων ανακαλέστε τη δήλωση σας. Μας θέτει σε σοβαρούς εθνικούς κινδύνους».
