Η τελευταία πενταετία, προκάλεσε πραγματική κατάρρευση των συλλογικών – κλαδικών συμβάσεων εργασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2008, υπήρχαν 161 κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις εργασίας, που κάλυπταν σχεδόν το σύνολο των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα, από αυτές τις 18 συμβάσεις που βρίσκονται εν ενεργεία, υπολογίζεται ότι καλύπτεται λιγότερο από το 15% του προσωπικού που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Το υπόλοιπο 85% καλύπτεται είτε από επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, είτε από ατομικές συμβάσεις.
Αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, να έχουν καταγραφεί περικοπές την τελευταία πενταετία, μέσω της υπογραφής 1.540 επιχειρησιακών συμβάσεων που κυμαίνονται από 10% έως 50% σε αρκετές περιπτώσεις. Μόνο την περσινή χρονιά, υπογράφηκαν 288 επιχειρησιακές συμβάσεις, από τις οποίες οι 150 συμβάσεις ήταν μεταξύ της επιχείρησης και του οικείου σωματείου και οι υπόλοιπες 138 ανάμεσα στις επιχειρήσεις και τις ενώσεις προσώπων που έχουν συσταθεί. Συνολικά, 190 επιχειρησιακές συμβάσεις προέβλεψαν σταθερές αποδοχές, χωρίς μειώσεις, αλλά ούτε και αυξήσεις, σε 67 συμβάσεις συμφωνήθηκαν περικοπές αποδοχών και σε άλλες 31 συμβάσεις καταγράφηκαν αυξήσεις.
Την ίδια στιγμή, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, κάνουν θραύση στην αγορά εργασίας, ξεπερνώντας κατά πολύ ακόμα και αυτές τις επιχειρησιακές συμβάσεις. Χωρίς να μπορεί να γίνει απόλυτη καταγραφή του συνόλου των ατομικών συμβάσεων, υπολογίζεται ότι η συντριπτική πλειονότητα των ατομικών συμβάσεων, προκαλούν μετατροπή της εργασιακής σχέσης, από πλήρους απασχόλησης, σε μερικής ή εκ περιτροπής. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, περίπου οι μισές νέες συμβάσεις που υπογράφονται πια είναι ευέλικτων μορφών εργασίας, δηλαδή μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης.
