Η υπόθεση αφορούσε προσφεύγοντες που ισχυρίστηκαν ότι η φορολογική αρχή έδρασε παράτυπα, καθώς στηρίχθηκε σε πρακτικό της έκτακτης γενικής συνέλευσης για τη διανομή κερδών, ενώ, όπως υποστήριξαν, μόνο η τακτική γενική συνέλευση έχει τη νομική αρμοδιότητα για να εγκρίνει τη διανομή κερδών. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, για να θεωρηθεί νόμιμη μια διανομή κερδών, πρέπει να υπάρχει απόφαση της τακτικής γενικής συνέλευσης, η οποία εγκρίνει τις οικονομικές καταστάσεις και καθορίζει τα ποσά που διανέμονται.
Παραδείγματα
1. Σε μια εταιρεία, η τακτική γενική συνέλευση εγκρίνει τις οικονομικές καταστάσεις του έτους και αποφασίζει να διανείμει 100.000 ευρώ ως μερίσματα στους εταίρους. Αυτό το ποσό καταγράφεται επίσημα και είναι ξεκάθαρο ότι υπόκειται σε παρακρατούμενο φόρο.
2. Σε μια άλλη περίπτωση, οι εταίροι μιας εταιρείας μοιράζονται 50.000 ευρώ από τα κέρδη χωρίς να υπάρχει απόφαση της τακτικής γενικής συνέλευσης. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι, ανεξάρτητα από την έλλειψη τυπικής έγκρισης, η πραγματική διανομή των χρημάτων στους εταίρους πρέπει να φορολογηθεί, καθώς αυτό αποτρέπει περιπτώσεις φοροδιαφυγής.
3. Η εταιρεία αποφασίζει να διανείμει αποθεματικά από κέρδη προηγούμενων ετών. Εάν αυτά τα ποσά δίνονται στους εταίρους, πρέπει να καταγραφούν στις οικονομικές καταστάσεις και να εγκριθούν από τη γενική συνέλευση. Εάν αυτό δεν γίνει, αλλά τα χρήματα έχουν ήδη διανεμηθεί, το γεγονός της διανομής είναι αρκετό για την επιβολή παρακρατούμενου φόρου.
Το ΣτΕ (∆ΠΘ 3911/2024) έκρινε ότι, παρά τις τυπικές απαιτήσεις, η φορολογική αρχή μπορεί να επιβάλει φόρο εάν αποδειχθεί ότι τα κέρδη έχουν πραγματικά διανεμηθεί. Αυτό έγινε για να αποτραπεί η φοροδιαφυγή, όπου εταιρείες ή εταίροι αποφεύγουν τη φορολογία με την επίκληση διαδικαστικών ατελειών.
