Η συγκεκριμένη ρύθμιση αφορά στον υπολογισμό της αξίας αυτών των μετοχών βάσει των κερδών της εταιρείας για τα πέντε χρόνια πριν από τον θάνατο του ατόμου που αφήνει την κληρονομιά.
Για παράδειγμα, ας πούμε ότι κάποιος κληρονομεί μετοχές μιας οικογενειακής επιχείρησης. Αντί να ψάξουν ακριβή στοιχεία για την τρέχουσα αξία της εταιρείας στην αγορά (κάτι που είναι πιο εύκολο όταν η επιχείρηση είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο), υπολογίζουν την αξία αυτών των μετοχών με βάση τα κέρδη της εταιρείας τα τελευταία πέντε χρόνια. Έτσι, αν η επιχείρηση είχε αυξημένα κέρδη για αυτά τα έτη, η αξία των μετοχών – και ο φόρος κληρονομιάς – υπολογίζεται αναλόγως υψηλότερη.
Η νομοθεσία επιτρέπει στον αρμόδιο υπουργό να καθορίσει λεπτομέρειες για το πώς υπολογίζεται η αγοραία αξία αυτών των μετοχών, όμως, σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, αυτός ο ορισμός αφορά μόνο την τεχνική μέθοδο υπολογισμού και όχι το αντικείμενο του φόρου – δηλαδή, το τι ακριβώς φορολογείται. Έτσι, για το ΣτΕ, είναι θεμιτό να υπάρχει αυτή η εξουσιοδότηση προς τον υπουργό, καθώς απλώς διευκρινίζει τον τρόπο υπολογισμού της αξίας και δεν επηρεάζει τη βασική νομική αρχή.
Με άλλα λόγια, αν η κληρονομούμενη εταιρεία είχε χαμηλά κέρδη τα τελευταία πέντε χρόνια, ο φόρος θα είναι χαμηλότερος, αφού η αξία των μετοχών υπολογίζεται βάσει αυτών των πενταετών στοιχείων. Το ΣτΕ θεώρησε πως αυτή η διαδικασία είναι δίκαιη και επιτρέπει την αξιολόγηση της αξίας με πιο αντικειμενικά κριτήρια, παρέχοντας μια σταθερή μέθοδο υπολογισμού για όλους.
