Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επισημαίνει, πάντως, ότι η διαφορετική φορολόγηση αποκλείεται όταν οι διαδρομές πραγματοποιούνται υπό πανομοιότυπους όρους, όπως ενδέχεται να συμβαίνει στην περίπτωση μεταφοράς ασθενών για ταμείο υγείας.
Η υπόθεση ήλθε στο Ευρωδικαστήριο επειδή γερμανικές εταιρείες εκμισθώσεως αυτοκινήτων με οδηγό προσέφυγαν στο Bundesfinanzhof (Ομοσπονδιακό φορολογικό δικαστήριο, Γερμανία), εκτιμώντας ότι οι υπηρεσίες αστικών μεταφορών που παρείχαν έπρεπε, όπως και οι υπηρεσίες των ταξί, να μην υπόκεινται στον κανονικό συντελεστή ΦΠΑ (ήτοι 16% για τα έτη 2003 έως 2006 και 19% για το 2007).
Οι υπηρεσίες αυτές αφορούσαν ιδίως τη μεταφορά ασθενών στο πλαίσιο συμβάσεως συναφθείσας μεταξύ ενός ταμείου υγείας και της «ενώσεως επιχειρήσεων ταξί και εκμισθώσεως οχημάτων».
Η σύμβαση αυτή είχε εφαρμογή αδιακρίτως επί των επιχειρήσεων ταξί και των επιχειρήσεων εκμισθώσεως αυτοκινήτων με οδηγό.
Συγκεκριμένα, το καθοριζόμενο στη σύμβαση αυτή κόμιστρο εφαρμοζόταν κατά τον ίδιο τρόπο σε αμφότερα τα είδη επιχειρήσεων.
Με τη σημερινή απόφαση - απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα του γερμανικού Δικαστηρίου, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απαντά ότι το δίκαιο της Ένωσης (ιδίως η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας) δεν αντιτίθεται στην υπαγωγή της αστικής μεταφοράς που διενεργείται, αφενός, με ταξί και, αφετέρου, με αγοραίο όχημα με οδηγό σε διαφορετικούς συντελεστές ΦΠΑ (τον ένα μειωμένο, τον άλλο κανονικό), εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις: 1) λόγω των διαφορετικών εκ του νόμου απαιτήσεων στις οποίες υπόκεινται τα δύο αυτά είδη μεταφορών, η μεταφορά με ταξί πρέπει να συνιστά συγκεκριμένη και ειδική πτυχή της επίμαχης κατηγορίας υπηρεσιών (της μεταφοράς επιβατών και των συνοδευόμενων αποσκευών τους) και 2) οι διαφορές αυτές πρέπει να ασκούν καθοριστική επίδραση στην απόφαση του μέσου χρήστη να επιλέξει το ένα ή το άλλο από τα είδη αυτά μεταφοράς.
πηγη:ΑΠΕ
