«Η Ελλάδα του 2019 αλλάζει σελίδα, έχοντας αφήσει πίσω της τα μνημόνια που διήρκεσαν οκτώ χρόνια. Είναι και πάλι μια κανονική χώρα της ευρωζώνης», γράφει η εφημερίδα της Ρώμης.
Με αναφορά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας, η Il Manifesto προσθέτει: «Πρόκειται αναμφίβολα για το μεγάλο στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα. Το 2015 αναγκάσθηκε να δεχθεί τους όρους των δανειστών, οι οποίοι δεν θέλησαν να κατανοήσουν ότι το μοντέλο της λιτότητας έπρεπε να αλλάξει ριζικά. Τώρα, η χώρα κερδίζει και πάλι την κυριαρχία της στον οικονομικό τομέα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θέσει ξανά σε ισχύ τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να αυξήσει, βαθμιαία, τις κατώτερες συντάξεις, ενώ απέφυγε την τελευταία περικοπή των αποδοχών των συνταξιούχων, που είχαν ζητήσει οι δανειστές».
Σύμφωνα με την εφημερίδα «ο Τσίπρας θέλησε να αποδείξει ότι παρά τις δυσκολίες και τις στενωπούς, η Αριστερά ήταν σε θέση να χειριστεί την κατάσταση» έχοντας αποφασίσει «να αντέξει και στις πιο κρίσιμες στιγμές, προκειμένου να βγάλει την χώρα από την επιτροπεία και να πάρει και πάλι στα χέρια του το μέλλον της».
«Τώρα, η πιο μεγάλη αναμέτρηση είναι εκείνη των ευρωεκλογών», σημειώνει η Il Manifesto. Προσθέτοντας ότι η ελληνική Κεντροδεξιά πιστεύει σε «λιγότερους φόρους, λιγότερο κράτος, με έμφαση στην ανάπτυξη», ενώ «ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η οικονομική αυτή ανάπτυξη μπορεί να συμβαδίσει με την επανακαθιέρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδίως σε μια χώρα σαν την Ελλάδα».
Η εφημερίδα της Ρώμης γράφει επίσης ότι η ανεργία παραμένει υψηλή, αλλά μειώνεται σταθερά και έχει πέσει στο 18,6%, ενώ το 2013 είχε σημειώσει αρνητικό ρεκόρ, με ποσοστό 27,8%. Αναφέρεται, δε, σε σειρά γκάλοπ που δίνουν προβάδισμα από τέσσερις μέχρι δέκα μονάδες στην Νέα Δημοκρατία. Αλλά υπενθυμίζει, παράλληλα, ότι πολύ συχνά, τα γκάλοπ, στην Ελλάδα, δεν επιβεβαιώθηκαν από τα εκλογικά αποτελέσματα.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ευρωεκλογές της ερχόμενης άνοιξης, η Il Manifesto υπογραμμίζει ότι «η Αριστερά στ΄ αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ», δεν δείχνει πρόθυμη να συνεργαστεί με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά εκτιμά ότι μεγάλο μέρος των μελλοντικών ισορροπιών θα εξαρτηθούν από το τι είδους συμμαχίες θα επιλέξουν να κάνουν, τελικά, τα στελέχη του «Κινήματος Αλλαγής».
