Δεν είναι όμως τα μόνα. Υπάρχουν μια σειρά από «καυτά» ζητήματα που δεν συζητήθηκαν ή δεν επήλθε συμφωνία κατά τις διαπραγματεύσεις για τη β’ αξιολόγηση και έτσι δεν εντάχθηκαν στον επίμαχο νόμο. Τα ζητήματα αυτά θα μεταφερθούν για τον επόμενο γύρο των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο της γ’ αξιολόγησης. Πρόκειται για θέματα που μόνο… β’ διαλογής δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αφού σε αυτά «κρύβονται» ο κατώτατος μισθός, η λήψη απεργιών, η λειτουργία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας, αλλά και ο εξορθολογισμός της εργασιακής νομοθεσίας, μέσω της κωδικοποίησής της. Πιο αναλυτικά, ας δούμε τι θεσμοθετήθηκε και τι εκκρεμεί:
*Συλλογικές διαπραγματεύσεις: Θεσμοθετήθηκε η διατήρηση της αναστολής των αρχών της επεκτασιμότητας και της ευνοϊκότερης ρύθμισης, έως την επιτυχή ολοκλήρωση του Προγράμματος. Δεν διατυπώθηκε όμως η άρση της παραπάνω αναστολής μετά τη λήξη του προγράμματος, δηλαδή μετά τις 20 Αυγούστου 2018.
*Ομαδικές απολύσεις: Η κατάργηση του υπουργικού βέτο, δεν αντικαταστάθηκε από ανάλογη ισχυροποίηση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (ΑΣΕ). Ουσιαστικά η προέγκριση της διαδικασίας αντικαθίσταται από την γνωμοδότηση του ΑΣΕ. Μια γνωμοδότηση που απλώς θα λαμβάνεται υπόψη από το αρμόδιο δικαστήριο εάν μια εταιρία προβεί σε ομαδικές απολύσεις χωρίς να «περάσει την πόρτα» του ΑΣΕ.
*Κατώτατος μισθός: Υπήρξε ξεκάθαρη διαφωνία σε όλη την πολύμηνη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς, οι οποίοι επέμειναν και τελικά πέτυχαν να μην υπάρξει η παραμικρή αλλαγή. Στις «κρυφές» επιθυμίες του υπουργείου Εργασίας ήταν και παραμένει η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, δηλαδή των 511 ευρώ μικτά που έχουν θεσμοθετηθεί για νέους έως 25 ετών. Έως τώρα πάντως δεν διαφαίνεται αλλαγή στις προθέσεις των δανειστών.
*Απεργίες: Η επίσπευση της εκδίκασης υποθέσεων κήρυξης απεργίας από τα αρμόδια δικαστήρια, στη βάση του άρθρου 656 του Αστικού Κώδικα, μπορεί να «τύχει διπλής ανάγνωσης. Οι καλοθελητές θεωρούν ότι έτσι τα δικαστήρια θα αποφαίνονται με μεγαλύτερη ταχύτητα για το εάν μια απεργία είναι νόμιμη ή όχι. Οι πιο… κακεντρεχείς, θεωρούν ότι έτσι ανοίγει κεφάλαιο για συζήτηση εάν νομιμοποιείται ο εργοδότης να μην καταβάλλει μισθούς στους εργαζόμενους που δουλεύουν, τις ημέρες μιας απεργίας.
*Ενώσεις προσώπων: Οι δανειστές πέτυχαν να μεταφερθεί γι’ αργότερα η συζήτηση για πιθανή κατάργηση των ενώσεων προσώπων, αφού δεν μπορούσε να επέλθει συμφωνία με την ελληνική πλευρά. Το υπουργείο Εργασίας θέλει σε κάθε περίπτωση να πάψει να υφίσταται αυτό το συνδικαλιστικό «μόρφωμα» που αρκετές φορές έχει εργοδοτική στήριξη και οδηγεί σε συμφωνίες σε βάρος των εργαζομένων.
*Μετενέργεια: Στην αρχή των διαπραγματεύσεων φαινόταν ότι αποτελούσε το εύκολο σημείο της συμφωνίας. Τελικά, μεταφέρθηκε και αυτό το ζήτημα γι’ αργότερα, μιας και διαπιστώθηκε ότι υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές για τη χρονική διάρκειά της. Το υπουργείο Εργασίας θέλει να επανέλθει η μετενέργεια των συλλογικών συμβάσεων στους έξι μήνες από τη λήξη τους και οι δανειστές θέλουν να διατηρηθεί στους τρεις μήνες, όπως είναι σήμερα.
