Οι παραπάνω ενώσεις του Τύπου ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των συναδέλφων τους στον ΔΟΛ, μετά την αρνητική απόφαση του Πρωτοδικείου της Αθήνας στο αίτημα του Οργανισμού για την αποδέσμευση τραπεζικού λογαριασμού, που θα διασφάλιζε τη συνέχιση της λειτουργίας των Μέσων και θα τροφοδοτούσε μέρος των δεδουλευμένων των εργαζομένων.
Εντός της ημέρας αναμένεται να εκδοθεί η απόφαση του Πρωτοδικείου επί της αιτήσεως των εργαζομένων ΔΟΛ, με την οποία ζητούν ανάκληση της παραπάνω απόφασης και αποδέσμευση συγκεκριμένου τραπεζικού λογαριασμού για να πληρωθούν οι επί 7 μήνες απλήρωτοι εργαζόμενοι και να αγοραστεί χαρτί για να μπορέσουν να εκτυπωθούν ξανά οι εφημερίδες.
Ολόκληρη η ανακοίνωση των εργαζομένων του ΔΟΛ:
Εμείς οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ δηλώνουμε ότι είμαστε απλήρωτοι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί δίπλα-δίπλα, μαζί. Δεν είμαστε ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε εθελοντές της απληρωσιάς και ήρωες του ιστορικού οχυρού της αστικής ενημέρωσης.
Είμαστε τώρα περισσότεροι από πριν, έτοιμοι να διεκδικήσουμε με όλες τις μορφές δράσης, με χαρτί και μελάνι, κομπιούτερ, μικρόφωνο, πανό, στο δρόμο, δυο απλά «πράγματα δικά μας»: Τα δεδουλευμένα μας και την προστασία των θέσεων εργασίας.
Έχουμε ξεκάθαρο ότι στο ΔΟΛ συμβαίνει ότι και στις άλλες επιχειρήσεις εκτός ΜΜΕ, όπου οι ιδιοκτήτες τις ανοίγουν ή τις κλείνουν ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Εξελίξεις με το εκδοτικό και τραπεζικό κεφάλαιο να παίζουν στις πλάτες των εργαζομένων, έχουν προκύψει πολλές φορές και στον κλάδο των ΜΜΕ.
Όπως συνέβη πριν από λίγο καιρό με τους συναδέλφους μας στα τηλεοπτικά μέσα, έτσι και τώρα επαναλαμβάνεται με τους εργαζόμενους του ΔΟΛ. Βρισκόμαστε μέσα στη δίνη της αναδιάταξης του σκηνικού στα ΜΜΕ που στήνεται με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου εκδοτικού και τραπεζικού.
Είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια της Κυβέρνησης να στήσει τους υποστηρικτές της δικής της πολιτικής στα μέσα ενημέρωσης.
Αποδείχτηκε περίτρανα, ότι μέτρα που πάρθηκαν εναντίων μας το προηγούμενο διάστημα, στο όνομα του να «σωθεί η επιχείρηση» δεν ήταν αρκετά. Το μόνο που πέτυχαν ήταν να ανοίξουν την όρεξη της εργοδοσίας και το «κούρεμα» των μισθών, να το ακολουθήσουν οι απολύσεις, οι ιδιωτικές συμβάσεις, η εντατικοποίηση και η εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο.
Η γραμμή της αναμονής, της διαβούλευσης της «εργασιακής ειρήνης», η αυταπάτη ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων μπορεί να ταυτιστούν με του εργοδότη κυριάρχησε, με την "συνδρομή" στελεχών των επιχειρήσεων αλλά και των κυβερνητικών-εργοδοτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών του κλάδου.
Τώρα, θέλουν να μας κάνουν ασπίδα στα παζάρια τους, οι εκδότες, οι επιχειρηματίες αλλά και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, ανάλογα με το τι βολεύει τον καθένα.
Είμαστε εδώ απέναντι στον εκδότη που μας χρωστά μισθούς έως και έξι μηνών και με τους εκκαθαριστές επί θύραις συνεχίζει να γράφει κύρια άρθρα.
Είμαστε απέναντι σε τραπεζικές τακτικές και σχεδιασμούς για πτώχευση ή πετσόκομμα του προσωπικού για να είναι ελκυστική η «επένδυση» στον Όμιλο ή στους επιμέρους τίτλους. Απέναντι σε «σωτήρες» που θα ηχήσουν, όπως και πριν, σιωπητήριο αγώνων στο όνομα του ρεαλισμού, που αυτή τη φορά θα πουν ότι θέτει τα όρια αντοχής της «εξυγίανσης».
H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διατηρεί τη διάταξη για την πτώχευση των επιχειρήσεων, που βάζει τελευταίους τους εργαζόμενους, μετά από τις τράπεζες και το δημόσιο. Ακλουθώντας πιστά τις πτωχευτικές σειρές προτεραιότητας που ορίζουν οι αντεργατικοί νόμοι που ψηφίστηκαν από αυτήν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
