Μοναδική προγραμματισμένη συνάντηση, είναι την Τετάρτη σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, γεγονός που συνηγορεί στο ότι οι δύο πλευρές περιμένουν να ξεκινήσουν τη διαπραγμάτευση σε κορυφαίο επίπεδο, μόνο αφού θα έχουν τα ακριβή στοιχεία για την πορεία της ελληνικής αγοράς εργασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική πλευρά επιμένει να «κρατάει ψηλά» το ζήτημα της επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως οι εκπρόσωποι των θεσμών, έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν δέχονται οποιαδήποτε αλλαγή έρχεται σε αντίθεση με διατάξεις που έχουν ψηφιστεί στα τρία μνημόνια. Συνεπώς, υπάρχει ήδη μια σημαντική διαφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, αφού οι θεσμοί επιμένουν πως πρέπει να διατηρηθεί η πρωτοκαθεδρία των επιχειρησιακών συμβάσεων, έναντι των κλαδικών, όπως περιγράφηκε ξεκάθαρα και εφαρμόστηκε ήδη από το δεύτερο μνημόνιο και μετά…
Ερωτηματικά παραμένουν και για το γεγονός της αλλαγής στη νομοθεσία που διέπει το καθεστώς των ομαδικών απολύσεων. Η ελληνική πλευρά διαρρέει ότι ενδεχομένως να μην είχε πρόβλημα να δεχτεί τη διαδικασία επιδότησης της εργασίας, αντί για ομαδικές απολύσεις. Αρκεί να πρόκειται για επιχειρήσεις που αποδεδειγμένα, βρίσκονται «κατάφατσα» με την χρεοκοπία, άρα με το «λουκέτο». Όμως δεν έχει αποσαφηνιστεί το ποσό που θα λαμβάνουν οι εργαζόμενοι που θα τύχουν αυτής της διαδικασίας, ούτε και το χρονικό διάστημα που θα ισχύει αυτή η ειδική εργασιακή σχέση.
Ο κατώτατος μισθός, αποτελεί επίσης κομβικό σημείο της διαπραγμάτευσης. Η ελληνική πλευρά επιμένει να θέτει ως όριο την ευρωπαϊκή νομιμότητα, μιας και θεωρεί ότι έτσι είναι εφικτό να πετύχει κατάργηση του κατώτατου μισθού δύο ταχυτήτων που ισχύει σήμερα (586 για όλους, αλλά ειδικά για νέους έως 25 ετών, 511 ευρώ μικτά). Όμως στο ενδεχόμενο κατάργησης του κατώτατου μισθού των νέων, η αντικατάστασή του, μπορεί να επιφέρει περισσότερα προβλήματα, από αυτά που πιθανά θα λύσει. Η πρόταση που υπάρχει στο πόρισμα της Διεθνούς Επιτροπής Σοφών για τα Εργασιακά, οδηγεί στη διαπίστωση ότι είναι εφικτή η δημιουργία υπο – κατώτατου μισθού, με βάση την εργασιακή εμπειρία. Όμως έτσι, μένει να κριθεί στην πράξη εάν θα είναι καλύτερα ή χειρότερα από τη σημερινή κατάσταση, το καθεστώς που θα δημιουργηθεί. Το βέβαιο είναι ότι οι θεσμοί πιέζουν για τη δημιουργία ενός κατώτατου μισθού «γυμνού» από τυχόν προσαυξήσεις, δηλαδή τριετίες και επιδόματα. Στον αντίποδα, η ελληνική πλευρά ζητάει ο καθορισμός των αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα να γίνεται από τους κοινωνικούς εταίρους και ο υπολογισμός τους, να μεταφερθεί για άλλη φάση της διαπραγμάτευσης, μετά το 2018, δηλαδή μετά το τέλος του μνημονίου…
