Η συμφωνία θα στηρίζεται στο κείμενο που είχε υπογραφεί το 2014, μετά τις συζητήσεις της Γενεύης, υπό την επίβλεψη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ). Θα εστιάζει στον κατώτατο μισθό, που το ΔΝΤ επιθυμεί την κατάργηση των επιδομάτων και των τριετιών, στις ομαδικές απολύσεις, αλλά και στον συνδικαλιστικό νόμο και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Βασική παράμετρος του κειμένου θα είναι η επισήμανση ότι όλες οι πλευρές δεν επιθυμούν την μείωση των κατώτατων αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα ή την κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού. Θα χαρακτηρίζεται ως «επιζήμια» μια τέτοια κίνηση για την οικονομία, που θα εντείνει την ύφεση και δεν θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα. Ειδικά για τον κατώτατο μισθό και τον προσδιορισμό του, θα ζητούν να επανέλθει ο καθορισμός του, μέσα από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), δηλαδή μέσα από διαπραγματεύσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
Για τις ομαδικές απολύσεις και την ανταπεργία (lock out), θα γίνεται αναφορά στη συμφωνία της Γενεύης με την επισήμανση ότι «δεν υπάρχει λόγος για μεταβολή του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου».
Ειδική αναφορά στο κείμενο συμφωνίας αναμένεται να γίνει στο σκέλος της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων που και οι δύο πλευρές θέλουν να πετύχουν. Προϋπόθεση όμως θα είναι οι οργανώσεις που υπογράφουν συλλογικές συμβάσεις να έχουν υπό την σκέπη τους, την πλειοψηφία των εργαζομένων ενός κλάδου.
Για τον συνδικαλιστικό νόμο, η ΓΣΕΕ θα δέχεται να επανεξεταστεί, όχι όμως στα εδάφια εκείνα που αφορούν την προκήρυξη των απεργιών.
Κλείνοντας το κείμενο της συμφωνίας θα περιέχει συγκεκριμένο αίτημα προς την κυβέρνηση για να γίνει σεβαστεί η θέση εργοδοτών και εργαζομένων, στις διαπραγματεύσεις που θα γίνουν με τους θεσμούς το φθινόπωρο.
