Με δεδομένο ότι η περιουσία αυτή, αποτιμάται σήμερα, μετά από έξι συναπτά έτη οικονομικής κρίσης, στα επίπεδα των 19 δισ ευρώ, το δέλεαρ για τους δανειστές είναι πολύ μεγάλο. Στο πλαίσιο αυτό, οι πιέσεις που ασκήθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι την ψήφιση του Ασφαλιστικού νόμου και είχαν ως αποτέλεσμα την απόσυρση τριών άρθρων (άρ. 47,48 και 49), που αφορούσαν την αξιοποίηση κινητής και ακίνητης περιουσίας, ήταν αφόρητες και συνεχίζονται. Στόχος των θεσμών είναι να προκύψουν νέες νομοθετικές ρυθμίσεις με διατάξεις που θα μεταφέρουν την κινητή περιουσία στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ) και την ακίνητη περιουσία στο ΤΑΙΠΕΔ.
Η συγκεκριμένη προσδοκία, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την άποψη που εκφράζουν ειδικοί της Κοινωνικής Ασφάλισης και θέλει την περιουσία των Ταμείων, να αποτελεί «κεντρικό βραχίονα» για την μεσοπρόθεσμη βελτίωση της ρευστότητάς τους και την μακροπρόθεσμη στήριξη των συντάξεων. Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως θα πρέπει να ισχύσουν οι εξής προϋποθέσεις:
- Να υπάρξουν επενδύσεις στην κινητή περιουσία χαμηλού ρίσκου.
- Να συμμετέχει το κράτος για να καλύπτει περιπτώσεις μειωμένης απόδοσης επενδύσεων.
- Να αξιοποιηθεί η ακίνητη περιουσία, όχι όμως να ιδιωτικοποιηθεί.
Οι παραπάνω προϋποθέσεις έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το δόγμα των θεσμών, που εστιάζουν στην κατεύθυνση των ιδιωτικοποιήσεων εν καιρό κρίσης, με τα έσοδα που θα προκύψουν να αξιοποιηθούν για μείωση του δημόσιου χρέους.
