Τα μεγαλύτερα προβλήματα που εντοπίζονται στο σχέδιο νόμου, έχουν καταγραφεί αναλυτικά από την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑΜΕΑ), η οποία με επιστολή της προς τον υπουργό Εργασίας, κ. Γιώργο Κατρούγκαλο, ήδη από τις 15 Ιανουαρίου, έχει ζητήσει την αλλαγή των επίμαχων διατάξεων. Τα κυριότερα προβλήματα έχουν ως εξής:
*Εθνική σύνταξη: Η ΕΣΑΜΕΑ κάνει λόγο για «κατάφωρη αδικία», αναφερόμενη στην «αναλογική μείωση του ποσού της εθνικής σύνταξης βάσει του ποσοστού αναπηρίας του δικαιούχου». Επισημαίνει δε ότι «η Εθνική Σύνταξη χορηγείται για την κάλυψη αποκλειστικά των βιοτικών αναγκών και ουδεμία σχέση με την κάλυψη των αναγκών αναπηρίας. Η προβλεπόμενη αυτή μείωση που φτάνει έως και το 50% του αρχικού ποσού της Εθνικής Σύνταξης θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική εξαθλίωση και πείνα τους συνταξιούχους με αναπηρία».
*Συνταξιοδότηση για ανάπηρους: Στο νομοσχέδιο δεν υπάρχει πρόβλεψη για τη συνταξιοδότηση ατόμων που η αναπηρία τους έχει εκδηλωθεί πριν την είσοδό τους στην αγορά εργασίας (προϋπάρχουσα αναπηρία). Άτομα με αναπηρία ή χρόνια πάθηση, των οποίων η αναπηρία ή χρόνια πάθηση έχει εμφανιστεί πριν την είσοδο τους στην αγορά εργασίας, είναι σύνηθες να εμφανίζουν κατά την διάρκεια του εργασιακού τους βίου επιδείνωση της πάθησής τους ή σειρά επιπλοκών, γεγονός που επιτάσσει την αξιολόγηση του βαθμού επιδείνωσης και ως εκ τούτου τη χορήγηση μειωμένης σύνταξης για λόγους αναπηρίας. Όπως τονίζει η ΕΣΑΜΕΑ «η μη πρόβλεψη διάταξης για τη συνταξιοδότηση ασφαλισμένων με προϋπάρχουσα αναπηρία ή χρόνια πάθηση ουσιαστικά αφαιρεί από χρόνια πάσχοντες όπως είναι οι νεφροπαθείς τελικού σταδίου ή τα άτομα με θαλασσαιμία, αιμολυτικές αναιμίες ή πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και λοιπές αναπηρίες, το δικαίωμα της πρόσβασης στις αναπηρικές συντάξεις. Χρόνιες παθήσεις όπως η νεφροπάθεια τελικού σταδίου που κρίνονται από τις Υ.Ε των ΚΕΠΑ με ποσοστό αναπηρίας 89% και άνω εφ’ όρου ζωής στη διάρκεια του χρόνου (και του εργασιακού βίου) οδηγούν σε εκφυλισμό του οργανισμού με συνεχή επιδείνωση της κατάστασης του πάσχοντα (πχ διαβήτης, υπέρταση, καρδιολογικά, μυϊκά, οστικά προβλήματα κ.α).
*Αναπηρία για όσους έπαθαν ατύχημα εκτός εργασίας. Το γεγονός ότι στο σχέδιο νόμου τίθενται προϋποθέσεις για χορήγηση σύνταξης σε αυτή την πολύ ειδική περίπτωση, εγείρει μια σειρά από ερωτήματα, που εκφράζονται από την ΕΣΑΜΕΑ ως εξής: «Με ποιο σκεπτικό ο νομοθέτης δεν προβλέπει τη χορήγηση σύνταξης αναπηρίας λόγω ατυχήματος εκτός εργασίας, εάν ο ασφαλισμένος δεν έχει διανύσει τουλάχιστον 7,5 χρόνια εργασίας; Εάν λόγω του ατυχήματος καταστεί ανίκανος να συνεχίσει την εργασία του με τι πόρους θα επιβιώσει;
*Σύνταξη λόγω θανάτου: Στο σχέδιο νόμου τίθεται ως προϋπόθεση για τη χορήγηση της σύνταξης θανόντος γονέα στο τέκνο με αναπηρία, η αναπηρία του τέκνου να έχει εκδηλωθεί προ του 25ου έτους της ηλικίας. Η ΕΣΑΜΕΑ επίσης διερωτάται «με ποια λογική ο νομοθέτης θέτει ως προϋπόθεση η αναπηρία να έχει επέλθει προ του 25ου έτους της ηλικίας; Εάν η αναπηρία επέλθει μετά το 25ο έτος
πώς θα προστατευτεί το τέκνο; Γιατί ο νομοθέτης αγνοεί το γεγονός ότι υπάρχουν βαριές αναπηρίες, οι οποίες εκδηλώνονται μετά το 25ο έτος της ηλικίας όπως τύφλωση, παραπληγία ή βαριές ψυχικές παθήσεις ή χρόνιες παθήσεις;»
Η Ε.Σ.Α.μεΑ. για την προστασία των πιο αδύναμων μελών της κοινωνίας ζητάει να διαγραφεί η προϋπόθεση της εμφάνισης της αναπηρίας προ του 25ου έτους της ηλικίας. Ειδικά σε ότι αφορά στις νευροψυχιατρικές παθήσεις, η ανωτέρω προϋπόθεση η οποία ετίθετο και με το ισχύον συνταξιοδοτικό πλαίσιο στερείται λογικής για τους κάτωθι λόγους:
- Εάν η νευροψυχιατρική πάθηση του τέκνου του θανόντος γονέα επιδεινώνεται με το χρόνο και φθάσει σε οξύ σημείο μετά το 25ο έτος της ηλικίας του, τότε χάνει κάθε δικαίωμα στη σύνταξη του γονέα.
- Εάν ο πάσχων χάσει τους γονείς του μετά το 25ο έτος, θα είναι εξαιρετικά δυσχερής η βεβαίωση από την αρμόδια υγειονομική επιτροπή του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας, ότι η νευροψυχιατρική πάθησή του εμφανίστηκε στο παρελθόν, ενώ η δυσχέρεια αυτή θα ενταθεί σε περίπτωση που ο πάσχων δεν είχε νοσηλευθεί πριν το 25ο έτος της ηλικίας του, με αποτέλεσμα να μην υφίστανται αποδείξεις του χρόνου επελεύσεως της οφειλόμενης σε νευροψυχιατρική πάθηση αναπηρίας.
Σημειώνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις η νευροψυχιατρική πάθηση εκδηλώνεται μετά το 25ο έτος της ηλικίας.
