Το νησί Σιδερώνα κουβαλάει μία ιδιαίτερη και άκρως μυστηριώδη ιστορία που έχει τις ρίζες της στο 1846, και σχετίζεται με τις φήμες που δημιουργήθηκαν γύρω από τον θάνατο τριών ανδρών.
Το νησάκι βρίσκεται στον Κορινθιακό Κόλπο, πολύ κοντά στις βόρειες ακτές της Πελοποννήσου και δίπλα στην Ακράτα, στον νομό Αχαΐας. Πρόκειται για ένα μικρό, βραχώδες νησάκι που φαίνεται εύκολα από την ακτή και είναι γνωστό κυρίως σε ντόπιους και επισκέπτες της περιοχής. Δεν είναι κατοικήσιμο, ενώ η πρόσβαση γίνεται μόνο με ιδιωτικό σκάφος, ωστόσο συχνά γίνεται πόλος έλξης για όσους θέλουν να απολαύσουν μία σύντομη βουτιά σε μυστηριώδη νερά.
Η μυστηριώδης ιστορία βρικολάκων που σκεπάζει το νησί
Το 1846, μία σκοτεινή ιστορία βρικολάκων συντάραξε την Κορινθία και μέχρι και σήμερα οι δοξασίες περνούν από γενιά σε γενιά δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο μύθο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ουσιαστικά, εκείνη την εποχή βρέθηκε στο επίκεντρο το νησάκι της Σιδερώνας, καθώς σύμφωνα με τις δοξασίες και τις φήμες της εποχής εκεί εμφανίστηκαν βρικόλακες, μετατρέποντας τον τόπο σε καταφύγιό του.
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν τρεις άνδρες ξεκίνησαν από τον οικισμό Σοφικό Κορινθίας για να επισκεφθούν τον Κόρφο. Ωστόσο, λίγο πριν επιβιβαστούν στη βάρκα κατανάλωσαν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ με αποτέλεσμα να χάσουν τον έλεγχο του πλεούμενου. Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν ξέσπασε μία έντονη καταιγίδα που παρέσυρε τη βάρκα μαζί με τους τρεις άνδρες.
Σύμφωνα με το βίντεο που ακολουθεί, οι επιβάτες πνίγηκαν 30 μέτρα μακριά από την παραλία και λίγο αργότερα τα σώματά τους ξεβράστηκαν στην ακτή.
{https://www.youtube.com/watch?v=rKBLli-S64Q}
Όταν οι συγγενείς τους έσπευσαν στο σημείο, θέλησαν να τους μεταφέρουν στο χωριό προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ταφή τους, κάτι που ήρθε αντίθετα με τις δοξασίες του τόπου και τις αποφάσεις των υπόλοιπων κατοίκων.
Οι παραδόσεις και οι δεισιδαιμονίες ήθελαν όσους πνίγονται στη θάλασσα να παραμένουν εκεί, καθώς στην περίπτωση ταφής υπήρχε περίπτωση να μετατραπούν σε βρικόλακες.
Η εκτεταμένη άρνηση των κατοίκων οδήγησε τους συγγενείς των αποθανόντων να πάρουν την απόφαση ώστε να μεταφέρουν τις σωρούς στο νησάκι Σιδερώνα με σκοπό να τους χαρίσουν την ταφή και τις τιμές που τους έπρεπε.
Όταν όμως πέντε μήνες αργότερα, η είδηση έγινε γνωστή στο χωριό, οι φήμες αναζωπυρώθηκαν, με τους κατοίκους να υποστηρίζουν πως οι νεκροί είχαν επιστρέψει ως βρικόλακες στο Σοφικό, σκορπίζοντας τρόμο.
Μπροστά στις φήμες και το φόβο που κυριάρχησε στο χωριό οι συγγενείς αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο νησί, να εκταφιάσουν τα σώματα και να τα ξανά θάψουν σε πιο απομονωμένο σημείο. Παρ’ όλα αυτά, οι φήμες συνέχισαν να υπάρχουν με τους ντόπιους πλέον να μιλούν για επιδρομή βρικολάκων στο χωριό.
Με την πάροδο του χρόνου, αποκαλύφθηκε πως όλη η ιστορία ήταν ένας μύθος, που ξεκίνησε από ψευδείς ισχυρισμούς. Όπως διαπιστώθηκε, οι φήμες είχαν διαδοθεί σκόπιμα από συγχωριανούς που βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με τις οικογένειες των νεκρών.
Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση είχε πάρει τέτοια έκταση ώστε κινητοποιήθηκαν οι Αρχές και ενημερώθηκε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στην περιοχή βρέθηκε ακόμη και ο επίσκοπος Αιγίνης, πραγματοποιώντας αγιασμούς, ευχέλαια και εξορκισμούς, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τον φόβο των κατοίκων.
Μάλιστα, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους διασώζεται σχετική αναφορά του αρχιμανδρίτη Ζαχαρία Μαθά προς την Ιερά Σύνοδο, με ημερομηνία 18 Ιανουαρίου 1848.
