Η Ζέτα Μακρυπούλια αν και έχει καθημερινή τηλεοπτική παρουσία δε δίνει συχνά συνεντεύξεις.
Αυτή τη φορά, με αφορμή τη νέα εκπομπή που θα παρουσιάσει στον ΑΝΤ1 με τίτλο «Moments» μίλησε στο περιοδικό Vogue για τις φοβίες και τις ανασφάλειές της αλλά και για τις περιόδους που ήρθε αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού.
Η Ζέτα Μακρυπούλια αναφέρθηκε στην περίοδο που οι παπαράτσι την ακολουθούσαν σε κάθε της βήμα και παραδέχτηκε πόσο άσχημα έχει γράψει εκείνη η περίοδος μέσα της. Ακόμα, εξήγησε τον λόγο που τελικά δεν έγινε μαμά, λέγοντας πως άργησε να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι δεν της γεννήθηκε ποτέ πραγματική επιθυμία για κάτι τέτοιο.
Δίπλα στην ιδιότητα της ηθοποιού υπήρχε πάντα κι εκείνη της τηλεοπτικής σταρ. Σας δημιούργησε δυσκολίες; Νιώσατε ποτέ ότι στο θέατρο σας έβλεπαν ως «την παρουσιάστρια»;
Σίγουρα το έχω βιώσει. Δεν είναι εύκολος χώρος το θέατρο, ούτε πιστεύω ότι σε όλες τις περιστάσεις που έχω παίξει ήμουν καλή. Άργησα να τολμήσω πράγματα θεατρικά και αυτό οφείλεται σε τέτοιου είδους φοβίες και ανασφάλειες. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα πάντα ότι έπρεπε να αποδείξω το κάτι παραπάνω ως ηθοποιός, επειδή έκανα παράλληλα πράγματα στην τηλεόραση. Οφείλω πολλά στον Γρηγόρη Βαλτινό. Υπήρξε ο άνθρωπος που με γενναιοδωρία με έκανε να αισθανθώ ασφάλεια και να ξεκλειδώσω κομμάτια του εαυτού μου στο σανίδι που ακόμα κι εγώ δεν γνώριζα, όταν πριν από χρόνια παίξαμε μαζί στην παράσταση “Ήρθε κι έδεσε”.
Από πού πηγάζουν συνήθως αυτές οι ανασφάλειές σας;
Πηγή όλων των ανασφαλειών μου, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, είναι μια βαθιά φοβία που τρέφω για την έκθεση. Ανέκαθεν με τρόμαζε η έκθεση του εαυτού μου. Και αυτό γιατί υπήρξα ένα ντροπαλό παιδί, πολύ μαζεμένο.
Στη διαδρομή σας ήρθατε αντιμέτωπη και με την κακή πτυχή της δημοσιότητας. Με τον κιτρινισμό των μίντια που ενυπάρχει στο star system. Πώς το αντιμετωπίσατε;
Πράγματι. Πολλές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας έχουν ειπωθεί για μένα, πολλές φτιαχτές ιστορίες έχουν γεννηθεί γύρω από το πρόσωπό μου. Ένιωσα πολλές φορές να παίζουν με τα νεύρα μου οι άνθρωποι των μίντια, να με στήνουν στον τοίχο, σαν να περιμένουν να θυμωσω, να με δουν στενοχωρημένη. Το αντιμετώπισα με σιωπή. Κλείστηκα για καιρό στο σπίτι, άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού, σε σημείο που ήθελα να σταματήσω όλες μου τις εργασίες. Δε σας κρύβω ότι υπήρξαν περίοδοι που ένιωσα φόβο από το κυνηγητό των παπαράτσι. Έφτσα μέχρι και στο αστυνομικό τμήμα όταν κατάλαβα ότι κάποιοι με παρακολουθούσαν χωρίς να γνωρίζω ποιοί ήταν και γιατί. Για ένα διάστημα, μάλιστα, υπήρχε ένας επίμονος τύπος που δεν ήξερα αν αυτός που με παρακολουθεί ήταν θαυμαστής ή δημοσιογράφος. Θυμάμαι ανθρώπους να ξενυχτούν έξω από το σπίτι μου, βλέποντας ποιός μπαίνει και ποιός βγαίνει. Ήταν μια εμπειρία τρομακτική, ιδίως τις περιόδους που ζούσα μόνη μου.
Πώς έχει γράψει σήμερα μέσα σας όλη αυτή η ιστορία;
Άσχημα. Αλλά να σας πω κάτι άλλο; Μεγαλώνοντας, βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά. Χωρίς αυτό που θα πω να ακυρώνει το τι έζησα, γενικά μιλώντας, όσοι ζούμε μέσα στο χώρο του θεάματος, έχουμε κάποια στιγμή την ψευδαίσθηση ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό μας. Με τον χρόνο αποδεσμεύεσαι από αυτή την πεποίθηση. Ευτυχώς. Γειώνεσαι. Επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Θυμάμαι μια περίοδο που πάθαινα κρίσεις πανικού όταν ετοίμαζα μια συνέντευξη και βασανιζόμουν με τις λέξεις, με το πού θα μπει το “και”, μην παρεξηγηθεί το ένα, μην παρεξηγηθεί το άλλο. Ώσπου είπα, “ως εδώ”. Πήρα απόσταση, άρχισα να βλέπω αλλιώς τα πράγματα. Αναρωτήθηκα: πόσοι νοιάζονται τόσο; Κατάλαβα ότι αυτό εξυπηρετεί ένα σύστημα. Όχι τη ζωή. Και η ζωή είναι κάτι άλλο.
Ως είθιστε, κάθε Μάρτιο γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας. Έχετε βιώσει ποτέ την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που περιμένει η κοινωνία από μια γυναίκα και σε αυτό που πραγματικά επιθυμεί η ίδια;
Μου συνέβη αρκετές φορές. όπως ας πούμε στο θέμα της γονεϊκότητας. Σήμερα νιώθω πως το έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, αλλά μέχρι να φτάσω εκεί, πέρασα από σκέψεις και αμφιβολίες. Όπως πολλές γυναίκες, έτσι κι εγώ, μεγάλωσα με την ιδέα ότι κάποια στιγμή θα συμβεί. Όμως, η πραγματική επιθυμία δεν ήρθε ποτέ. Έχω δει γυναίκες που θέλουν βαθιά να γίνουν μητέρες, που το νιώθουν ως ανάγκη και το κάνουν στόχο ζωής. Σ’ εμένα αυτό το συναίσθημα δεν γεννήθηκε με τον ίδιο τρόπο.Και κάποια στιγμή το αποδέχτηκα.
