Με ένα μακροσκελές μήνυμα στον λογαριασμό της στο Instagram η Ιωάννα Τούνη θέλησε να εκφράσει όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά της για τη νέα διακοπή της δίκης της για το revenge porn.
Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, η Ιωάννα Τουνη βρέθηκε και πάλι στο Δικαστικό Μέγαρο της Θεσσαλονίκης συνοδευόμενη από τον δικηγόρο της, Μιχάλη Δημητρακόπουλο και την κολλητή της φίλη, Στέλλα Πάσσαρη ενώ εκεί βρισκόταν και ο νέος της σύντροφος, για τη συνέχεια της εκδίκασης της υπόθεσης με το revenge porn βίντεό της.
Η δίκη διεκόπη και θα συνεχιστεί στις 23 Ιανουαρίου 2026 με την Ιωάννα Τούνη να επιλέγει να φύγει από την πίσω πόρτα προκειμένου να αποφύγει τις κάμερες και τους δημοσιογράφους που την περίμεναν εκεί.
Σήμερα, Σάββατο 29 Νοεμβρίου, μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram η Ιωάννα Τούνη εξομολογείται πόσο ψυχοφθόρα είναι αυτή η διαδικασία και τονίζει πως πλέον δεν παλεύει μόνο για την ίδια, αλλά για κάθε γυναίκα που μπορεί να βίωσε ή να έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο.
Η ανάρτησή της:
«Χθες ήταν μια -ακόμη- πολύ δύσκολη ημέρα για εμένα. ΗΜΕΡΑ ΔΙΚΗΣ! Μια δίκη που περίμενα πάνω από 8 χρόνια… και όμως δεν φανταζόμουν πόσο θα με τσακίσει! Μπήκα μόνη μου σε μια τεράστια αίθουσα, απέναντι στους κατηγορούμενους, την έδρα… Μάρτυρες να μπαίνουν ένας ένας, φωνές, ένταση, δάκρυα. Αλήθειες να διαστρεβλώνονται. Κι εγώ εκεί. Να ακούω, να σφίγγω ξανά τα δόντια για να μη λυγίσω. Και στο τέλος; Η δίκη διακόπηκε. Πάλι! Μεταφέρθηκε λοιπόν για τις 23 Ιανουαρίου… Οπότε πάμε ξανά. Και άλλη υπομονή. Κι άλλη δύναμη! Εύχομαι μόνο να τελειώσει όλο αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται και να μπορέσω επιτέλους να ανασάνω…
Αυτό που με διαλύει όμως πραγματικά… Δεν είναι μόνο ότι ένα βίντεο, τραβηγμένο παρά τη θέλησή μου, χωρίς να ξέρω, χωρίς να δώσω άδεια, κυκλοφόρησε ΠΑΝΤΟΥ… σε sites, περιοδικά, εφημερίδες, σε όλη την Ελλάδα – σαν να ήμουν ακόμη ένα «hot κουτσομπολιό» και όχι ένας άνθρωπος που βιάστηκε ψυχικά. Αυτό που με διαλύει είναι ότι για χρόνια αναγκάστηκα να απολογούμαι για την κακοποίησή μου. Να πρέπει να αποδεικνύω μέχρι σήμερα ότι δεν έφταιγα εγώ. Να εξηγώ ξανά και ξανά κάτι που θα έπρεπε να είναι τόσο ξεκάθαρο: ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ ΤΟ ΘΥΜΑ!
Όταν οκτώ χρόνια μετά, δεν έχω ακόμη δικαιωθεί… Όταν υπάρχει ακόμη ερωτηματικό για το αν είμαι το θύμα ή ο θύτης… Αναρωτιέμαι πραγματικά τι ελπίδα έχει μια κοπέλα 18 χρονών, που ζει σε μια μικρή πόλη, στο σπίτι των γονιών της, χωρίς οικονομική δυνατότητα, χωρίς ψυχική δύναμη, χωρίς φωνή;
Αν εγώ, με τον δημόσιο λόγο που θεωρητικά έχω, με την «επιρροή», με τα μέσα, με τον κόσμο που με στηρίζει, ακόμη παλεύω να αποδείξω το αυτονόητο –ότι είμαι το θύμα– τότε τι γίνεται με όλες αυτές τις κοπέλες που δεν έχουν τίποτα να τις προστατεύσει; Που δεν ξέρουν πού να απευθυνθούν; Που φοβούνται ότι δεν θα τις πιστέψει κανείς; ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΩ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΠΙΑ!
Δεν παλεύω λοιπόν μόνο για τον εαυτό μου. Παλεύω για την κανονικότητα που πρέπει να υπάρχει. Για την αξιοπρέπεια που καμία γυναίκα δεν πρέπει να χάνει. Για την αλήθεια που δεν πρέπει να χρειάζεται να αποδεικνύεται ξανά και ξανά μέχρι εξάντλησης. Ελπίζω πραγματικά κάθε διεστραμμένος άνθρωπος που θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να παραβιάσει έτσι μια γυναίκα, να εκμεταλλευτεί την εμπιστοσύνη της, να την εκθέσει, να της καταστρέψει την ψυχή… Να δει αυτή την υπόθεση και να φοβηθεί. Να καταλάβει ότι αυτές οι πράξεις δεν είναι “λάθη”. Είναι βία. ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ! Και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, καμία άλλη γυναίκα να μη ζήσει αυτό που έζησα εγώ».
