Η Jennifer Underwood είναι θεραπεύτρια και συντονίζει μια ομάδα υποστήριξης για μητέρες. Αυτό που τονίζει είναι πως ακόμη κι όταν τα παιδιά τους περνούν δύσκολες φάσεις, εκείνες παραμένουν καλές μητέρες: «Η προσωπική μου αξία είναι ανεξάρτητη από την πορεία ανάπτυξης των παιδιών μου», υποστηρίζει.
Όπως εξηγεί, στην ομάδα που καθοδηγεί συμμετέχουν μητέρες που αισθάνονται ενοχές ή έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, επειδή τα ενήλικα παιδιά τους παλεύουν με προβλήματα ψυχικής υγείας ή εξαρτήσεων.
Οι γυναίκες αυτές κατηγορούν τον εαυτό τους. Εκφράζουν λύπη και ζήλια όταν βλέπουν ευτυχισμένες οικογενειακές φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα ή όταν οι γείτονες τρώνε όλοι μαζί στην αυλή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Ήμουν δίπλα τους, λεπτό προς λεπτό, χρόνο τον χρόνο, τόσο στις χαρές όσο και στις δυσκολίες. Όπως συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες, τα παιδιά τους πέρασαν διάφορες φάσεις: αντιπαραθέσεις, επιτυχίες, λάθη. Από τη δική μου οπτική, τα παιδιά τους απλώς περνούσαν δύσκολες στιγμές - αυτές όμως παρέμεναν καλές μαμάδες. Μπορώ εύκολα να απαριθμήσω τις γονεϊκές τους ικανότητες. Πώς θα μπορούσα όμως να τις πείσω γι’ αυτό;»
«Δεν μου αρέσει να ακούω "Μπράβο, μαμά"»
Η Jennifer Underwood συνεχίζει στο Business Insider: «Σκεφτόμουν όλα αυτά όταν πήγα την έφηβη κόρη μου στον παιδίατρο. Πίστευα πως όλα είναι εντάξει, αλλά ξέρω ότι οι έφηβοι συχνά κρύβουν τα προβλήματά τους. Στην αίθουσα αναμονής ένιωσα ευάλωτη - ακριβώς όπως οι γυναίκες στο γραφείο μου.
Μετά από μια ιδιωτική συνομιλία με την κόρη μου, η παιδίατρος βγήκε χαμογελαστή. Μου μίλησε για την αυτοπεποίθησή της και την πρόοδό της και είπε: "Μπράβο, μαμά! Συνέχισε έτσι!"
Αρχικά, χαμογέλασα κι εγώ. Φυσικά και χάρηκα που η κόρη μου τα πάει καλά. Έχουμε δουλέψει σκληρά για να τη βοηθήσουμε να μεγαλώσει και να ανθίσει. Καθώς οδηγούσα στο σπίτι, ένιωθα ευχαρίστηση.
Αλλά μετά θυμήθηκα προηγούμενες επισκέψεις στον παιδίατρο. Τότε που λάμβανα πολλές συστάσεις, επειδή το παιδί μου χρειαζόταν πρόσθετη φροντίδα ή διαφορετική στήριξη. Τότε κανείς δεν μου έλεγε "μπράβο". Αντίθετα, ένιωθα μια ελαφριά κριτική ή μια αίσθηση ανεπάρκειας.
Όταν τα παιδιά μου δυσκολεύονται, εγώ δουλεύω πιο σκληρά - αλλά κανείς δεν το βλέπει
Παρόλο που τα σημερινά λόγια ήταν καλά, συνειδητοποίησα ότι το "μπράβο" είναι υπερβολικά γενικό, οριστικό - και όχι πάντα αληθές. Η γιατρός είδε την κόρη μου σε μια καλή στιγμή, μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Η συμπεριφορά του παιδιού μου σε μια μεμονωμένη στιγμή δεν αντικατοπτρίζει τις ικανότητές μου ως μητέρας. Όπως όλα τα παιδιά, έτσι και το δικό μου μπορεί να φαίνεται ότι τα καταφέρνει ενώ μέσα του υποφέρει, ή να διαπρέπει σε έναν τομέα και να δυσκολεύεται σε έναν άλλο.
Κάποιες φορές είμαι η μητέρα που κάνει βόλτα με το ποδήλατο και γελάει μαζί με την οικογένειά της. Άλλες φορές, μιλάω με απογοητευμένους δασκάλους ή διαβάζω εξοργισμένα μηνύματα από γείτονες.
Όταν τα παιδιά μου περνούν κρίσεις, δουλεύω το ίδιο - ή και πιο - σκληρά, αλλά οι προσπάθειές μου δεν αναγνωρίζονται.
Δείξτε κατανόηση... στον εαυτό σας
Οι γυναίκες στην ομάδα μου συνδέονται μεταξύ τους και δείχνουν μεγάλη ενσυναίσθηση η μία στην άλλη. Όταν βρισκόμαστε κάθε εβδομάδα, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο: Δεν αποτυγχάνουν ως γονείς. Τα παιδιά τους είναι ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης, και η σχέση γονέα-παιδιού εξελίσσεται και μεταβάλλεται για δεκαετίες.
Οι νέοι ενήλικες είναι περίπλοκοι και συνεχώς μεταβαλλόμενοι. Το σώμα και ο εγκέφαλός τους αναπτύσσονται για πολλά χρόνια.
Δεν μπορούμε να τους επιβάλουμε τις αξίες μας ούτε να ελέγξουμε τι θα κάνουν με το μυαλό και το σώμα τους. Δεν επέλεξα να μεγαλώσω τα παιδιά μου εν μέσω πανδημίας. Δεν επέλεξα να νοσήσω από καρκίνο του μαστού. Υπάρχουν απρόβλεπτοι παράγοντες στην παιδική ηλικία που ξεπερνούν τις δυνατότητες ενός γονιού και μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τη ζωή ενός παιδιού.
Κατά τη δική μου άποψη, ικανή μητέρα είναι αυτή που στοχάζεται, προσαρμόζεται και προσφέρει στα παιδιά της την κατάλληλη υποστήριξη σε κάθε στάδιο. Θέτει υγιή όρια και δεν ταυτίζει την προσωπική της αξία με την ταυτότητα των παιδιών της.
Πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας με την ίδια τρυφερότητα και συμπόνια που δείχνουμε στα παιδιά μας».
