Οι πρώτοι μήνες μετά τη συνταξιοδότησή της ήταν ακριβώς όπως τους είχε φανταστεί. Κοιμόταν καλύτερα, διάβαζε περισσότερο, απολάμβανε τα ήρεμα πρωινά χωρίς βιασύνη και ένιωθε ανακούφιση που δεν ήταν πλέον δεσμευμένη από ωράρια και συναντήσεις.
Ωστόσο, αυτή η αίσθηση άρχισε σταδιακά να αλλάζει. Σήμερα συνοψίζει όλη αυτή την εμπειρία σε μια φράση που εκφράζει απόλυτα όσα βίωσε: «Είμαι 70 ετών και νόμιζα πως η συνταξιοδότηση θα ήταν η απόλυτη ελευθερία. Όμως κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν στήριζα μόνο τη δουλειά μου, στήριζα ολόκληρη τη ζωή μου. Και τώρα δεν έχει απομείνει τίποτα να την κρατά όρθια...».
Όταν η δουλειά παύει να είναι απλώς μια δουλειά
Περίπου στον τέταρτο μήνα της συνταξιοδότησής της άρχισε να βιώνει ένα συναίσθημα που ήταν δύσκολο να περιγράψει. Δεν ήταν θλίψη ή υπαρξιακή κρίση, αλλά μια βαθιά ανησυχία που εμφανιζόταν κυρίως προς το τέλος της ημέρας.
Με τον καιρό συνειδητοποίησε ότι η εργασία δεν κάλυπτε μόνο τον χρόνο της. Της πρόσφερε δομή, ταυτότητα και τη βεβαιότητα ότι αποτελούσε μέρος κάτι μεγαλύτερου. Χωρίς αυτή την καθημερινή ρουτίνα, άρχισαν να προκύπτουν ερωτήματα που για χρόνια παρέμεναν κρυμμένα κάτω από τον έντονο ρυθμό της επαγγελματικής ζωής.
Μια ταυτότητα που χρειάζεται να ξαναχτιστεί
Για περισσότερα από 40 χρόνια μπορούσε εύκολα να απαντήσει ποια ήταν και με τι ασχολούταν. Το επάγγελμά της διαμόρφωνε μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της και της έδινε μια ξεκάθαρη θέση στην κοινωνία.
Τώρα, όταν κάποιος τη ρωτά με τι ασχολείται, απαντά ότι είναι συνταξιούχος. Παρότι γεμίζει τον χρόνο της με διάφορες δραστηριότητες, αναγνωρίζει ότι καμία δεν της προσφέρει το ίδιο αίσθημα σκοπού και νοήματος που της έδινε η εργασία της.
Τα συναισθήματα που έκρυβε η καθημερινότητα
Η συνταξιοδότηση της έδωσε επίσης τον χρόνο και τον χώρο να αναμετρηθεί με προσωπικές πτυχές της ζωής της που έμεναν για δεκαετίες στο περιθώριο.
Παλιές απογοητεύσεις, θλίψη, αποφάσεις που ποτέ δεν επεξεργάστηκε πραγματικά και ερωτήματα για την πορεία που πήρε η ζωή της άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια.
Δεν το βιώνει ως κατάρρευση, αλλά ως έναν ειλικρινή διάλογο με τον εαυτό της, τον οποίο είχε αναβάλει για πάρα πολύ καιρό.
Οι ειδικοί στην ψυχική υγεία επισημαίνουν ότι αυτή η περίοδος μπορεί να αποτελέσει μια βαθιά φάση ψυχολογικής προσαρμογής. Όταν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις παύουν να υπάρχουν, πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους, τους στόχους τους και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την καθημερινότητά τους.
Μαθαίνοντας έναν νέο τρόπο ζωής
Καθώς περνούσαν οι μήνες, άρχισε να καταλαβαίνει ότι η πραγματική πρόκληση της συνταξιοδότησης δεν ήταν απλώς να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο της, αλλά να μάθει να ζει αρμονικά μαζί του.
Σήμερα προσπαθεί να αποδεχθεί ότι ένα ήρεμο πρωινό δεν σημαίνει έλλειψη παραγωγικότητας, αλλά έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Παρόλο που εξακολουθεί να νιώθει την ανάγκη να είναι συνεχώς απασχολημένη, υπενθυμίζει στον εαυτό της ότι η ηρεμία και η σιωπή μπορούν να αποτελούν μέρος μιας ολοκληρωμένης και ουσιαστικής ζωής.
Άρχισε επίσης να βλέπει με διαφορετικό μάτι τις προσωπικές της σχέσεις. Συνειδητοποίησε ότι, για πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των συζητήσεών της με συγγενείς και φίλους περιστρεφόταν γύρω από τη δουλειά, τα ωράρια και τις καθημερινές υποχρεώσεις.
Στα 70 της χρόνια ανακάλυψε ότι η συνταξιοδότηση δεν σηματοδοτούσε το τέλος μιας διαδρομής, αλλά την αρχή μιας νέας - πολύ πιο εσωτερικής και ουσιαστικής. Μιας πορείας αυτογνωσίας, μέσα από την οποία καλείται να γνωρίσει τον εαυτό της πέρα από την επαγγελματική της ιδιότητα και να χτίσει μια ταυτότητα που δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από τη δουλειά που έκανε επί δεκαετίες.
Με πληροφορίες από www.clarin.com
