Ο Ντόναλντ Τραμπ πιέζει για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Και η Ευρώπη αρχίζει να συζητά περισσότερο το αν θα στείλει στρατιώτες, ως ειρηνευτική δύναμη, σε περίπτωση μιας κατάπαυσης του πυρός.
Οι συζητήσεις για μία τέτοια δύναμη, για την επιτήρηση της εφαρμογής μιας εκεχειρίας έχουν ξεκινήσει σοβαρά, αλλά είναι ασαφές το πώς θα προχωρήσουν, σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico. «Αυτή είναι η πιο κρίσιμη απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι Ευρωπαίοι το 2025», εκτιμά ο Φραντς- Στέφαν Γκάντι, αναλυτής του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
Ο Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι η Βρετανία θα έχει «πλήρη ρόλο» σε μια πιθανή ειρηνευτική δύναμη στην Ουκρανία, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Κίεβο την προηγούμενη εβδομάδα. Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει δηλώσει ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να παρέχουν τις «εγγυήσεις ασφαλείας» για την Ουκρανία. Επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Κεστούτις Μπίντρις, δεν αποκλείει την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις επικεντρώνονται στη συγκρότηση μιας δύναμης αποτροπής, με έως 50.000 στρατιώτες από 5-6 ευρωπαϊκές χώρες, που θα επιτηρούν μία ζώνη ανάμεσα στις ουκρανικές και τις ρωσικές δυνάμεις σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός, σύμφωνα με δύο Ευρωπαίους αξιωματούχους. Το Λονδίνο και το Παρίσι ήδη ξεκίνησαν έναν προκαταρκτικό σχεδιασμό, σύμφωνα με άλλο Ευρωπαίο αξιωματούχο της ασφάλειας.
Απρόθυμες οι περισσότερες χώρες
Όμως, λίγοι είναι οι άλλοι Δυτικοί ηγέτες που έχουν δείξει προθυμία να στείλουν στρατιώτες. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε στο Bloomberg ότι μια ειρηνευτική δύναμη θα πρέπει να έχει την αμερικανική υποστήριξη. Όμως, φαίνεται απίθανο να σταλούν Αμερικανοί στρατιώτες, δεδομένης της στροφής του Τραμπ προς τον απομονωτισμό.
Αν η Ουκρανία δεν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ- κάτι που θεωρείται απίθανο όσο συνεχίζεται ο πόλεμος- ένα σχέδιο που περιλαμβάνει ειρηνευτική δύναμη είναι «η μόνη επιλογή», εκτιμά ο Γκάντι. «Οι συνέπειες μιας κατάπαυσης πυρός που δεν επιτηρείται, που δεν έχει τη συνδρομή ευρωπαϊκών και αμερικανικών δυνάμεων, πιθανότατα θα είναι ένας πόλεμος πιο αιματηρός και καταστροφικός», συμπληρώνει.
Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο Μακρόν φαινόταν ότι ήταν ο μόνος που αρνούνταν να αποκλείσει την αποστολή δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία. Η προοπτική αυτή φάνηκε να σημειώνει πρόοδο και ο Μακρόν επισκέφθηκε τον Δεκέμβριο τη Βαρσοβία, για να πείσει τους Πολωνούς.
Όμως, η συζήτηση σταμάτησε προτού καλά- καλά ξεκινήσει. Ο Ντόναλντ Τουσκ είπε στους δημοσιογράφους ότι ήθελε να «βάλει τέλος σε όποια εικασία» για αυτή την ιδέα. Ο Μακρόν από την άλλη ολοκλήρωσε νωρίτερα την επίσκεψή του, φαινομενικά λόγω των πολιτικών εξελίξεων στη Γαλλία.
Ποιοι συμμετέχουν στις συζητήσεις
«Υπάρχει μεγάλος δισταγμός. Ο Μακρόν προωθεί ισχυρά αυτή την ιδέα και η εντύπωσή μου είναι πως οι συζητήσεις συνεχίζονται με αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, των Σκανδιναβών, των κρατών της Βαλτικής, πιθανότατα και με τους Τσέχους», δηλώνει ο Νίκολα Τενζέρ, λέκτορας του Sciences Po.
Ένα από τα μοντέλα που δίνουν έμπνευση είναι η αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια Κορέα. Όποιο πλαίσιο επιλεγεί, πιθανότατα θα προκύψει γρήγορα, τώρα που ο Τραμπ είναι πρόεδρος και θέλει «διπλωματικές νίκες» τις πρώτες 100 ημέρες της θητείας του, εκτιμά υψηλόβαθμος Γάλλος αξιωματούχος των ενόπλων δυνάμεων. Όμως, προειδοποιεί ότι υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα εξαιτίας των οποίων θα μπορούσε να «ναυαγήσει» το σχέδιο για την ειρηνευτική δύναμη.
Οι δυσκολίες και η στάση Τραμπ
Για την όποια ειρηνευτική δύναμη θα πρέπει να συμφωνήσουν η Ρωσία και η Ουκρανία, σημειώνει ο Φρανσουά Ισμπούρ, σύμβουλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών. «Είναι καθαρά υποθετικό. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμφωνήσουν οι Ευρωπαίοι μεταξύ τους, σχεδόν όσο δύσκολο θα είναι να συμφωνήσουν η Ουκρανία και η Ρωσία σε μία επίλυση (της σύγκρουσης)», εκτιμά.
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, έχει απορρίψει την ιδέα της ειρηνευτικής δύναμης στην Ουκρανία, σχολιάζοντας ότι η Μόσχα «δεν ήταν ικανοποιημένη» με την πρόταση. Για το Κίεβο, μια κατάπαυση πυρός και ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνάμεων θα σημαίνει αποδοχή εδαφικών παραχωρήσεων, ενώ θα υπάρχει κίνδυνος να χτυπήσει ακόμα πιο σκληρά η Ρωσία την Ουκρανία τα επόμενα χρόνια.
Σημαντικό ζήτημα είναι και η στάση του Τραμπ. Το όποιο σχέδιο για ευρωπαϊκά στρατεύματα στην Ουκρανία- ιδιαίτερα από μέλη του ΝΑΤΟ- πιθανότατα θα χρειαστεί αμερικανική υποστήριξη, για αποτελεσματική αποτροπή. Με αυτό τον τρόπο, οι ΗΠΑ θα εμπλέκονταν στην Ευρώπη, κάτι που δεν θέλει ο Τραμπ.
Επίσης, υπάρχει και το ζήτημα της προφανούς ανόδου της υποστήριξης της Ρωσίας στη Δυτική Ευρώπη, λέει ο Γκάντι, φαινόμενο που αποδίδει σε γενική κόπωση από τον πόλεμο. Προς το παρόν, η Ευρώπη πρέπει να εξετάσει τη σχέση της με την Ουκρανία και γιατί είναι σημαντική για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, πέρα από τη ρητορική για διαρκή υποστήριξη στο Κίεβο, επισημαίνει ο αναλυτής.
Όμως, ένα είναι βέβαιο. Κάποια στιγμή, ο Τραμπ θα πει στους Ευρωπαίους ότι η Ουκρανία είναι δικό τους πρόβλημα. Αν δεν το έχει κάνει ήδη, καταλήγει το Politico.
