Υπεραμύνεται του ένοπλου αγώνα, λέει πως είχε πάντα υπόψη του ότι το αντίτιμο των επιλογών του είναι «η πολύχρονη βαριά καταδίκη στη φυλακή» και σημειώνει πως σημαντικό ρόλο για την επιλογή του ιδίου και της επικηρυγμένης συντρόφου του, Πόλας Ρούπα, να περάσουν στην παρανομία, ήταν ότι ήθελαν να μεγαλώσουν το παιδί τους, χωρίς να τους βλέπει πίσω από τα σίδερα.
Εκφράζει λύπη για τους τραυματισμούς των πολιτών, κατά τη διάρκεια της σύλληψής του στο Μοναστηράκι, υποστηρίζοντας πως «έγιναν από θραύσματα και όχι από τις βολίδες του όπλου».
Τέλος, σημειώνει: «Όποιος νομίζει ότι είναι αγωνιστής ή αναρχικός και θεωρεί ότι πρέπει να δρα στα όρια της νομιμότητας, καλύτερα να ενταχθεί σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, να ενταχθεί στο σύστημα και να μην το παίζει αγωνιστής, επαναστάτης ή αναρχικός».
