Ο Γιαϊτζί, για μια ακόμη φορά ερμηνεύει αυθαίρετα τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης (1923) και των Παρισίων (1947) καθώς και τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932 για τον καθορισμό των συνόρων ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και τα τουρκικά παράλια.
«Οι νησίδες Ρω και Στρογγύλη δεν αναφέρονται στη Σύμβαση της 4ης Ιανουαρίου 1932, μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, οπότε στην περίπτωση αυτή έγκυρα θεωρούνται όσα αναφέρει η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης και το άρθρο 15, σύμφωνα με το οποίο μόνο το νησί Καστελόριζο παραχωρήθηκε στην Ιταλία. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, κανένα κράτος δεν μπορεί να μεταβιβάσει περισσότερα από τα δικαιώματά του σε άλλο κράτος. Έτσι το 1947 οι νησίδες γύρω από το Καστελόριζο θα έπρεπε να επιστρέψουν στη Δημοκρατία της Τουρκίας, ο διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», υποστηρίζει προκλητικά ο απόστρατος ναύαρχος, θέτοντας ουσιαστικά για πρώτη φορά θέμα διεκδίκησης από την Τουρκία των συγκεκριμένων νησίδων.
Σύμφωνα με τον Γιαϊτζί, ο ισχυρισμός του περί τουρκικής κυριαρχίας στις νησίδες Ρω και Στρογγύλη, καταρρίπτει τον ισχυρισμό της Ελλάδας περί ΑΟΖ στην περιοχή, αφού αυτή επεκτείνεται σε βάρος της Τουρκίας εξαιτίας των συγκεκριμένων νησιών, δυτικά, νότια και ανατολικά του Καστελόριζου.
