«Ίσως δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη», επισημαίνει η Zeit, „αφού τελικά και ο Μελανσόν είναι όπως και η Λεπέν δριμύς επικριτής της ΕΕ. Κι αυτός προτιμά το έθνος ως ιδανικό τόπο κοινωνικής δικαιοσύνης και περιφρονεί την Ευρώπη σαν απλό δοχείο νεοφιλελευθερισμού... Προφανώς η Αριστερά είναι ακόμα καθηλωμένη στη νεοφιλελεύθερη φάση. Το κεφάλαιο όμως, για να χρησιμοποιήσουμε την αριστερή εννοιολογία, δεν είναι πια ξεκάθαρα υπέρ της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των αγορών. Όχι, όλο και περισσότεροι Κροίσοι αποφασίζουν να υπερασπιστούν τις φρικτές αδικίες, από τις οποίες επωφελούνται, με αυταρχικά μέσα. Εκμεταλλεύονται τον εθνικισμό για να διασώσουν τον καπιταλισμό τους. Αυτό δεν ισχύει πια μόνο για τη Ρωσία και την Κίνα, οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Σύντομα δε και η Γαλλία, αν η ιστορικά ακέφαλη Αριστερά μείνει στα σπίτια της στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.»
Και η γερμανική εφημερίδα καταλήγει: «Η Αριστερά μαχόταν ανέκαθεν για δικαιοσύνη, γι' αυτό αξίζει σεβασμό. Αλλά η Αριστερά έτεινε πάντα και στο να θεωρεί εαυτήν αλάθητη, γι' αυτό αξίζει σκαμπίλια. Τουλάχιστον όπως τώρα στη Γαλλία που αδυνατεί να επιλέξει ανάμεσα σε έναν σοσιαλδημοκράτη και μια δεξιά λαϊκίστρια, ανάμεσα στην Ευρώπη και τον εθνικισμό, ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αυταρχισμό.»
Πηγή: DW
