Όπως σημείωσε ο επιπυραγός, Παναγιώτης Γιαννόπουλος κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν εκπρόσωποι της ελληνικής αποστολής στην Τουρκία, «ήμασταν o πρώτος θύλακας συντονισμού μαζί με την αντίστοιχη ομάδα της Ελβετίας όπου επιλέξαμε την εγκατάσταση όπου θα δημιουργείτο η βάση των επιχειρήσεων και ήμασταν η πρώτη πηγή πληροφοριών στο διεθνές κέντρο συντονισμού που συστήνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και κατευθύνει την διεθνή βοήθεια».
Όπως τόνισε, αρχικά ανέπτυξαν ένα γραφείο συλλογής πληροφοριών και στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με τους τοπικούς πληθυσμούς και τους κάλεσαν να τους δώσουν πληροφορίες για ανθρώπους που κινδύνευαν ή ήταν εγκλωβισμένοι στα ερείπια.
«Δεν σταματήσαμε μέχρι την τελευταία στιγμή να επιχειρούμε. Λειτουργούσαμε πάντα με γνώμονα την διάσωση της ανθρώπινης ζωής», τόνισε ο κ. Γιαννόπουλος.
Την υγειονομική συνδρομή στο έργο της ΕΜΑΚ είχε αναλάβει το Eιδικό Tμήμα Ιατρικής Καταστροφών του ΕΤΙΚ-ΕΚΑΒ, όπως σημείωσε ο ιατρός του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ, Σωκράτης Δούκας και μέλος της ελληνικής αποστολής. «Βασικός μας ρόλος είναι η υγειονομική κάλυψη των θυμάτων διασωθέντων.
Αυτό σημαίνει ότι οι διασωθέντες θύματα μετά τον απεγκλωβισμό πρέπει να υποστηριχθούν υγειονομικά, να σταθεροποιηθούν, να καλύψουμε και να υποστηρίξουμε τις βασικές λειτουργίες της ζωής τους, για να παραδοθούν με ασφάλεια στην υπηρεσία ασθενοφόρων ώστε να καταλήξουν σε έναν ασφαλή υγειονομικό σχηματισμό.
Στην αποστολή συμμετείχαν 8 άτομα, 3 γιατροί και 5 διασώστες του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ. Το ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ φέρει μαζί του σε κάθε αποστολή τον απαραίτητο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό», ανέφερε ο κ. Δούκας.
Όπως είπε το Ειδικό Τμήμα Ιατρικής Καταστροφών ενεργοποιείται σε μαζικές καταστροφές με μαζικές απώλειες όπως αυτή της Τουρκίας και στελεχώνεται από εξειδικευμένους γιατρούς και διασώστες που έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση όσον αφορά μαζικές καταστροφές. «Η μόνη επιλογή είναι η διατήρηση της ανθρώπινης ζωής», επισήμανε ο κ. Δούκας.
Η εικόνα μιας ισοπεδωμένης πόλης ήταν η πρώτη εντύπωση που σχηματίστηκε στο μυαλό των μελών της ελληνικής αποστολής, επισήμανε ο πυραγός Κωνσταντίνος Νίκας. Έκανε λόγο για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο περιβάλλον εργασίας, προσθέτοντας ότι διαρκώς γινόταν εκτίμηση της επικινδυνότητας και της ασφάλειας της κατάστασης, στα σημεία όπου δούλευαν έτσι ώστε, όπως τόνισε «να μπορέσουν να φέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, δηλαδή τον απεγκλωβισμό».
«Λειτουργούσαμε με πληροφορίες που είχαμε μαζέψει από τους ντόπιους και ταυτόχρονα υπό την καθοδήγηση και σε διαρκή συντονισμό με τις διεθνείς ομάδες. Κινηθήκαμε με συγκεκριμένες πληροφορίες και ρίξαμε τις δυνάμεις μας σε επιβεβαιωμένους ζωντανούς. Έτσι κύλησαν οι πρώτες ημέρες της διάσωσης και στη συνέχεια όταν ενεργοποιήθηκε το διεθνές συντονιστικό κέντρο οι πληροφορίες έρχονταν μέσω αυτού», υπογράμμισε.
Συγκλονίζουν οι περιγραφές των διασωστών
Όπως είπε ο πυραγός Θωμάς Κρικέλης, από τους πυροσβέστες της ΕΜΑΚ, η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν κατά τη διάρκεια επιχείρησης διάσωσης της Αϊρίν «μας άφησε δύο φορές». Πρόκειται για την κοπέλα που έφτασε στο σημείο να ζητήσει να της κόψουν το πόδι για να απεγκλωβιστεί.
«Δεν το είδα γιατί με χώριζε ένα δοκάρι, αλλά ο συνάδελφος (Κωνσταντίνος Νίκας) που ήταν μαζί της και της κρατούσε το χέρι άρχισε να φωνάζει το όνομά της. Εκεί τα χρειαστήκαμε γιατί ο κόπος που είχαμε δώσει ήταν αμέριστος» συμπλήρωσε ο πυροσβέστης της ΕΜΑΚ.
Ο πυραγός Κωνσταντίνος Νίκας αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό της 8ης Φεβρουαρίου όταν βγηκε ένα αγοράκι 11 ετών. «Έτυχε να είμαι απέναντι όσο η ομάδα δούλευε με το 6χρονο κορίτσι που διασώσαμε. Προσπαθούσα με όποιον τρόπο μπορώ γιατί δεν είχα τα μέσα, του δίναμε νερό με ένα ποτήρι και έφτανα στο σημείο να το βρέχω επειδή ήταν ξαπλωμένος, σε κάποια στιγμή είχε γίνει μούσκεμα, ζήτησα ένα καλαμάκι, μου έφεραν ένα καλαμάκι πράσινο σε σχήμα φοίνικα και κάθε φορά που το έβγαζα μου έλεγε "no,no" για να συνεχίσω. Παράλληλα έλεγε συνεχώς "10%" ότι δηλαδή δεν άντεχε άλλο και ήταν στα όρια του. Τον έβγαλαν τελικά άλλοι συνάδελφοι και πήγαν όλα καλά».
Συγκινημένος ο επικεφαλής της ομάδας του ΕΚΑΒ, Σωκράτης Δούκας στάθηκε σε μια εικόνα όταν η ελληνική αποστολή έφτασε στο Χατάι: «Ήμασταν οι πρώτοι άνθρωποι που είχαμε φτάσει εκεί και ψάχναμε σύνδεσμο για να ξεκινήσουμε. Τότε ήρθε ένας πιτσιρικάς 7-8 ετών και μου έφερε ένα κουτί μπισκότα και για μένα ήταν πολύ πιο ψηλά και πιο δυνατή από όλες τις άλλες εικόνες».
Για τον επιπυραγό Παναγιώτη Γιαννόπουλο, η πιο χαρακτηριστική εικόνα ήταν αυτή «παιδιών να παίζουν σε παιδική χαρά χαμογελώντας εν μέσω της καταστροφής. Μας συγκλόνιζαν οι φωνές των θαμμένων ζωντανών, που μετά σταματούσαν και είχαμε αγωνία να τις ξανακούσουμε» συμπλήρωσαν τα στελέχη της ΕΜΑΚ.
«Η καταστροφή ήταν τεράστια. Ο αριθμός των νεκρών είναι τέτοιος που δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτόν των ζωντανών. Η δουλειά μιας ομάδας έρευνας και διάσωσης είναι μια δουλειά που δυστυχώς ολοκληρώνεται τις πρώτες 2-3 ώρες. Κάναμε το αδύνατο δυνατό για να φέρουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα» πρόσθεσε ο πυραγός Νίκας
Ιατρός του ΕΚΑΒ περιέγραψε ότι «από την πρώτη στιγμή που στήσαμε τη βάση μας, ερχόντουσαν τραυματίες με κατάγματα και ακρωτηριασμένα δάχτυλα, εκεί καταλάβαμε τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες»
Περιγράφοντας το μέγεθος της καταστροφής, οι άνδρες της ΕΜΑΚ εξήγησαν ότι «η ομάδα λειτουργεί σε ένα σημείο αλλά πήραμε την απόφαση να σπάσουμε σε τέσσερα σημεία και ουσιαστικά αλλάζαμε μεταξύ μας από σημείο σε σημείο».
Σε ερώτηση για τις δυσκολίες οι πυροσβέστες της ΕΜΑΚ εξήγησαν ότι «η πρωταρχική δυσκολία ήταν ότι ήμασταν οι πρώτοι που έφτασαν στο σημείο της καταστροφής. Ήμασταν σε άμεση επαφή με ανθρώπους απελπισμένους που αναζητούσαν βοήθεια και υποστήριξη για να αναζητήσουμε τους ανθρώπους τους».
Από το ΕΚΑΒ σημείωσαν ότι «στο Χατάι υπήρχε ένα μόνο νοσοκομείο με έναν μόνο χειρουργό, το επόμενο ήταν σε απόσταση 120χλμ. στα Άδανα».
Οι Έλληνες διασώστες ρωτήθηκαν και για τους μετασεισμούς. «Δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα και τη ροή που είχε λάβει ο τρόπος εργασίας, είχαμε ασφαλίσει όσο γινόταν το πεδίο που δουλεύαμε είτε ήταν θεμέλια είτε δοκάρι. Σε μεγάλους μετασεισμούς και σε έναν που μας έβαλε σε ανησυχία που βγήκαμε έξω, όπως είναι η τακτική, αποτέλεσε αιτία να δούμε λίγο τους εαυτούς μας για να δούμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια».
Επιχειρώντας να μεταφέρουν τις εικόνες που αντίκρισαν είπαν ότι «είδαμε μια πόλη με σύγχρονα κτήρια που ήταν ισοπεδωμένη, συζητήσαμε με τους συναδέλφους μας ποια θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητά μας».
«Είμαι υπερήφανος για την ομάδα μου και όσα κατεφέραμε στο πεδίο. Τα παιδιά δεν κρατιόντουσαν, ήθελαν να πηδήξουν ακόμα και από το αεροπλάνο» είπε ο πυραγός Κρικέλης με τον επιπυραγό Γιαννόπουλο να κάνει λόγο για την «πιο δύσκολη αποστολή μέχρι την επόμενη».
Πώς συμπεριφέρονταν οι Τούρκοι στους Έλληνες διασώστες
Για την συμπεριφορά των Τούρκων, οι πυροσβέστες της ΕΜΑΚ είπαν ότι «η φιλική προσέγγιση του τουρκικού πληθυσμού που είχε υποστεί σοκ αποτυπώθηκε σε απλά πράγματα, σε μικρά διαλείμματα των επιχειρήσεων όταν στελέχη των διασωστικών ομάδων έπαιρναν μια ανάσα.
Τότε, απλοί πολίτες έρχονταν μόνοι τους να μας δώσουν ένα ποτήρι ζεστό τσάι και ένα κομμάτι ψωμί. Όταν βρεθήκαμε σε μια ουρά ενός αυτοσχέδιου πάγκου όλοι οι άνθρωποι που πεινούσαν έκαναν στην άκρη για να εξυπηρετηθούμε εμείς πρώτοι».
Τους Έλληνες διασώστες ρώτησε και δημοσιογράφος του Anadolu, η οποία τους ευχαρίστησε για τη βοήθειά τους και τους ρώτησε πώς βλέπουν οι ίδιοι τις καλές σχέσεις των δύο λαών των τελευταίων ημερών, λόγω του σεισμού.
«Από την εμπειρία μας γνωρίζουμε, ότι σε μια καταστροφή ζητάς πρώτα βοήθεια από τον γείτονα, τον διπλανό σου, και μετά από την υπόλοιπη ευρύτερη γειτονιά. Κι εμείς έτσι, σαν γείτονες, τρέξαμε πρώτοι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Δεν είναι η θέση μας να κάνουμε εξωτερική πολιτική, η θέση μας είναι να υποστηρίζουμε την ανθρώπινη ζωή και να σώζουμε ανθρώπους ανεξαρτήτως εθνικότητας. Ο ρόλος μας ο πρώτος και ο τελευταίος είναι να υποστηρίζουμε την ανθρώπινη ζωή» απάντησε από την πλευρά του για το θέμα αυτό ο επικεφαλής των διασωστών του ΕΚΑΒ.
«Τα τραύματα αυτά δεν φεύγουν, θα κάνουμε συνεδρίες θα έχουμε στήριξη, είναι κάποια πράγματα που τα κουβαλάς μαζί σου», ανέφερε ο ίδιος...
