Το πολύκροτο ντοκιμαντέρ για τη Γάζα, NAZA, από τους Ισραηλινούς σκηνοθέτες Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Σορ, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα ντοκιμαντέρ, εισπρακτικά, για το 2026.
Νέα στοιχεία των παραγωγών The Guardian και JW Films, αποκαλύπτουν ότι μέχρι τις 6 Νοεμβρίου, είχαν παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ 1.547.033 θεατές σε 47 περιοχές του πλανήτη.
Μέχρι σήμερα, το ΝΑΖΑ έχει αποφέρει 13,5 εκατομμύρια δολάρια στο διεθνές box office και περισσότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια στις Η.Π.Α., γεγονός που το κατατάσσει ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα ντοκιμαντέρ διεθνώς για το 2026.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η πορεία του ΝΑΖΑ ανά τον κόσμο
Στην Ιταλία, η πορεία του ντοκιμαντέρ είναι κάτι περισσότερο από εντυπωσιακή.
Το ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου, λίγο μετά την πρεμιέρα του στη Βενετία, και μέχρι σήμερα έχει κόψει 717.517 εισιτήρια, σχεδόν το μισό του παγκόσμιου συνολικού αριθμού.
Η ταινία προβάλλεται ακόμα σε 379 οθόνες, γράφοντας ιστορία ως το τρίτο πιο επιτυχημένο ντοκιμαντέρ όλων των εποχών στους ιταλικούς κινηματογράφους, πίσω μόνο από το Fahrenheit 9/11 και το The March of the Penguins.
Σε ΗΠΑ και Καναδά, το ΝΑΖΑ έχει κόψει 83.673 εισιτήρια, από την κυκλοφορία του στις 30 Σεπτεμβρίου.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, μέχρι σήμερα το έχουν παρακολουθήσει 102.509 θεατές.
Στη Γερμανία έχει κόψει 83.355 εισιτήρια μέχρι σήμερα, με την πιο δυνατή μέρα μέχρι σήμερα την Κυριακή 1 Νοεμβρίου.
Στην Αυστρία, από την 1η Οκτωβρίου που κυκλοφόρησε, έχει προσελκύσει 16.521 θεατές.
Στην Ισπανία κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου σε 105 οθόνες, φτάνοντας τους 61.783 επισκέπτες μέχρι την περασμένη Παρασκευή.
{https://youtu.be/YIBRLEEaueo?si=yqOxbcVTldwM8nPj}
Τι συμβαίνει όταν οι ανθρώπινες ζωές μετατρέπονται σε αριθμούς ενός συστήματος;
Οι σκηνοθέτες στρέφουν την κάμερα στο εσωτερικό του Ισραηλινού στρατιωτικού και υπηρεσιακού μηχανισμού πληροφοριών.
Μέσα από μυστικές, νυχτερινές συνομιλίες σε ταράτσες του Τελ Αβίβ, 24 Ισραηλινοί αξιωματικοί και στρατιώτες, όλοι υπό καθεστώς ανωνυμίας, μιλούν για τα συστήματα παρακολούθησης, στοχοποίησης και εξ αποστάσεως θανάτωσης που χρησιμοποιήθηκαν στη Γάζα.
Οι φωνές και οι εικόνες τους έχουν ψηφιακά αλλοιωθεί, καθώς οι ίδιοι ρισκάρουν σοβαρές συνέπειες αποκαλύπτοντας όσα γνωρίζουν από πρώτο χέρι.
Κι ενώ η κάμερα μένει στο Τελ Αβίβ, η Γάζα είναι διαρκώς παρούσα μέσα από την απουσία της. Οι δημιουργοί επιλέγουν να κινηματογραφήσουν μια πόλη που συνεχίζει την καθημερινότητά της, ενώ μόλις 60 χιλιόμετρα μακριά μια άλλη πόλη καταστρέφεται.
Στο σκοτάδι των νυχτερινών συνεντεύξεων, η σιωπή γίνεται εξίσου σημαντική με τον λόγο, ενώ οι χειρόγραφες αναπαραστάσεις των πολύπλοκων τεχνολογικών συστημάτων μετατρέπουν το υψηλής τεχνολογίας πρόσωπο του σύγχρονου πολέμου σε μια απλή γραμμή πάνω στο χαρτί.
Ο ίδιος ο τίτλος «NAZA», στρατιωτικό ακρωνύμιο που χρησιμοποιείται για να δηλώσει τις υπολογιζόμενες «παράπλευρες απώλειες» μιας επίθεσης, γίνεται έτσι το κεντρικό ερώτημα της ταινίας: τι συμβαίνει όταν οι ανθρώπινες ζωές μετατρέπονται σε αριθμούς ενός συστήματος;
Το ντοκιμαντέρ κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας.
Σημείωμα των σκηνοθετών
Κάναμε αυτή την ταινία από αίσθηση χρέους: να αξιοποιήσουμε τη θέση που είχαμε ως Ισραηλινοί κινηματογραφιστές και δημοσιογράφοι, ώστε να εξετάσουμε τα συστήματα πίσω από τη μαζική εξόντωση Παλαιστινίων αμάχων, για την οποία ευθύνεται η χώρα μας.
Καθώς γυρίζαμε το υλικό μας τα τελευταία τρία χρόνια με προσωπικό των ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων σε ταράτσες του Τελ Αβίβ μέσα στη νύχτα, βρεθήκαμε να θέτουμε τα ίδια ακριβώς ερωτήματα που έθεσε η γενιά των παππούδων μας και τα οποία διατρέχουν ολόκληρο τον 20ό αιώνα: πώς επιτρέπει μια ομάδα ανθρώπων την ολοκληρωτική απανθρωποποίηση μιας άλλης;
Πώς είναι να βλέπεις τη λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος εκ των έσω;
Πολλές από τις αποκαλύψεις της ταινίας δημοσιεύτηκαν σχεδόν αμέσως μόλις τις μάθαμε, τους μήνες που ακολούθησαν τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, από την Guardian (που είναι ένας από τους παραγωγούς του NAZA), σε συνεργασία με ρεπόρτερ των +972 Magazine και Local Call.
Η ταινία μάς επιτρέπει να διερευνήσουμε κάτι βαθύτερο από αυτό που θα μπορούσε να κάνει μόνη της η ερευνητική μας δημοσιογραφία: όχι μόνο όσα λέγονται, αλλά και όσα δεν λέγονται, τη σιωπή.
Είναι στο χέρι όλων μας να σπάσουμε αυτή τη σιωπή.
