Ο Russell Howard είναι ο κορυφαίος stand-up comedian της Μεγάλης Βρετανίας αλλά και ένα απο τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου στον πλανήτη! Έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, για μια και μοναδική εμφάνιση στο Θέατρο Βέμπο το Σάββατο 3 Μαΐου, στο πλαίσιο της περιοδείας «Live 2025». Η παράσταση που θα παρουσιάσει στην Αθήνα το Σάββατο 3 Μαϊου έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές από το κοινό και την κριτική, ενώ έχει ήδη ξεπεράσει τα 315.000 εισιτήρια σε Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη.
Στις δύο δεκαετίες της καριέρας του, έχει πουλήσει πάνω από 2.000.000 (!) εισιτήρια παγκοσμίως! Έχει πάνω από 1 δισ. views και πάνω από 9.000.000 followers στα social media! Έχει 2 specials στο Netflix και συνολικά 6 stand-up specials. Στην τηλεόραση, έχει διαγράψει μετεωρική πορεία επί πολλά χρόνια με τις δύο απίθανες τηλεοπτικές σειρές, The Russell Howard Hour (Sky) και Russell Howard’s Good News (BBC).
Λίγο πριν την παράστασή του Russell Howard στην Αθήνα, μιλήσαμε μαζί του και ζητήσαμε τη γνώμη για το αν υπάρχουν όρια στη σάτιρα και αν χωράει η πολιτική ορθότητα στο stand up comedy. Θέλησαμε να μάθουμε πώς αντιδρά όταν το κοινό δεν γελάει με ένα αστείο του, ενώ όντας Βρετανός, τον ρωτήσαμε αν θα ανέφερε ποτέ το θέμα με την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα σε παράστασή του και η απάντησή του ήταν ιδιαίτερα καυστική για τη Μεγάλη Βρετανία.
Χαρακτηριστική ήταν επίσης η απάντησή του για τα άμεσα σχέδια του, πριν κλείσουμε τη σύνδεσή μας στο zoom: «Αυτό που έχω να κάνω τώρα είναι να γράψω κάποια αστεία που θα αφορούν τα Γλυπτά του Παρθενώνα, αυτή είναι η πρώτη μου δουλειά! Θα αναφέρω το όνομά σου, θα πω ότι "η Τζωρτζίνα ξεκίνησε αυτή την πρόκληση"».
{https://youtu.be/3UkXNd-omFc?si=VlWIuisX8_2Gchfm}
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Eίναι η πρώτη σου παράσταση στην Ελλάδα. Τι γνωρίζεις για το ελληνικό κοινό;
Ναι, η πρώτη φορά για παράσταση, αλλά έχω έρθει για διακοπές δύο φορές. Έχω πάει στη Μύκονο, στην Κω και στο Φαληράκι όπου έχω συναντήσει αρκετούς Βρετανούς τουρίστες εκεί.
Δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για το ελληνικό κοινό! Μου αρέσει να βρίσκομαι σε μέρη που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ πριν για παράσταση και μιλούν διαφορετική γλώσσα, νιώθω σαν να ξεκινώ από την αρχή! Είναι τόσο σπάνιο αυτό, γιατί επισκέπτομαι χώρες όπως η Αμερική ή η Αυστραλία που χιλιάδες άνθρωποι γνωρίζουν τη γλώσσα και ξέρουν τι κάνω. Είναι πραγματικά συναρπαστικό να εμφανίζομαι σε μικρότερα θέατρα. Στην Ελλάδα ή στη Δανία για παράδειγμα νιώθω σαν να ξεκινώ και πάλι από την αρχή. Ίσως είναι και λίγο εγωιστικό αυτό, αλλά μου αρέσει να μπαίνω στη διαδικασία να ανακαλύπτω πράγματα για τις διαφορετικές κουλτούρες των λαών. όταν ταξιδεύεις ανακαλύπτεις νέα είδη, ακούς διαφορετικές γνώμες για τα πράγματα που αφορούν την ανθρωπότητα και ανακαλύπτεις τον πλούτο και το βάθος. Είναι ο καλύτερος τρόπος να μαθαίνεις ένα μέρος, να μιλάς για αυτό και για τους ανθρώπους που ζουν εκεί όπως και για πράγματα που οι ίδιοι δεν έχουν προσέξει ποτέ, γιατί είσαι ξένος. Όπως ένας έλληνας κωμικός που έρχεται στο Λονδίνο, θα παρατηρήσει πράγματα -που εγώ τα θεωρώ δεδομένα- και θα τα διακωμωδήσει, από αυτή την άποψη μου αρέσει πολύ να βρίσκομαι σε άγνωστα μέρη για εμένα και για το λόγο αυτό έχω τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά!
- Οι Έλληνες αγαπούν πολύ το θέατρο, είναι πολύ εξοικειωμένοι, ήδη από τα αρχαία χρόνια βλέπουν θέατρο, Ευριπίδη, Σοφοκλή, Αισχύλο, Αριστοφάνη. Είναι στο DNA μας.
Φυσικά και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί είστε εξοικειωμένοι με το θέατρο, δηλαδή με την αφήγηση μιας ιστορίας και ευελπιστώ να γνωρίσω σύγχρονους κωμικούς, να περάσω χρόνο ώστε να μάθω πράγματα. Μιλώντας με κάποιον μπορείς να πάρεις πληροφορίες για το πώς είναι η ζωή, τι απασχολεί την κοινωνία και σε τι διαφέρει η θεματολογία μιας stand up παράστασης στην Ελλάδα από εκείνη στην Αμερική ή την Αγγλία. Για παράδειγμα στην Ινδία, υπάρχει διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά τη σάτιρα, είμαι περίεργος να δω πώς είναι στην Ελλάδα και να μάθω για τους φανταστικούς έλληνες κωμικούς.
- Από πού αντλείς υλικό για τις παραστάσεις σου, ποιες είναι οι βασικές πηγές σου;
Οτιδήποτε και τα πάντα! Όπως το φαγητό της γιαγιάς. θα πάρω οποιοδήποτε υλικό και θα το φτιάξω, οπότε σίγουρα έχω την «γιαγιαδίστικη» προσέγγιση (γέλια). Θα χρησιμοποιήσω κάτι που συμβαίνει στην πολιτική, κάτι που διάβασα σε μια εφημερίδα, κάτι που μου είπε ή έκανε η γυναίκα μου, μια σκέψη που μπορεί να είχα. Είναι η μεγάλη η γκάμα και η πηγή και αυτό είναι το συναρπαστικό τού να είσαι κωμικός, δεν χρειάζεται να είσαι ένα πράγμα. Βάζω οτιδήποτε σού έρχεται στο κεφάλι, δεν υπάρχει κάτι που δεν το αγγίζω, που δεν μπορώ δηλαδή να μιλήσω για αυτό. Δεν έχω περιορισμούς, για παράδειγμα αυτή την εποχή η αμερικανική πολιτική είναι το αγαπημένο μου θέμα, μιλάω πολύ για αυτό, διότι πρόσφατα ήμουν και στην Αμερική. Βλέπεις ότι εκεί τους ενδιαφέρει και μετά πηγαίνεις στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και βλέπεις τις διαφορές, ότι δεν τους νοιάζει και πολύ. Θα μπορούσα να σου απαντώ για ώρες αυτή την ερώτηση.
{https://youtu.be/AzFDZbS0x3w?si=IQfKdZNHWYYpHwVB}
«Η σάτιρα δεν έχει όρια, αλλά πάντα θα υπάρχει το 1% που θα ενοχλείται»
- Πιστεύεις ότι υπάρχουν όρια στην σάτιρα και το stand up;
Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχουν! Δεν έχει όρια η σάτιρα, γιατί πάντα έχεις το κοινό. Οι άνθρωποι από κάτω που σε ακούν είναι ο καθρέφτης σου. Αντανακλούν και δημιουργούν το σόου. Εσύ λες κάτι αστείο, αν το κοινό γελάσει το roller coster, το τρενάκι δηλαδή, πηγαίνει προς τα πάνω, σου δείχνουν την κατεύθυνση και σου δίνουν την άδεια να συνεχίσεις περισσότερο. Αν δεν γελάσουν, τότε το τρενάκι πηγαίνει προς τα κάτω. Με αυτό τον τρόπο το κοινό σε διορθώνει, οπότε πρέπει και οφείλεις να τους ακούς, δουλεύεις μαζί τους. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια σανίδα του σερφ και το κοινό να είναι το νερό. πρέπει να ακολουθήσεις το ρεύμα του νερού, πώς και πού σε πηγαίνει. Έτσι, κάποιο κοινό μπορεί να είναι πιο νευρικό και σφιχτό και άλλοι να είναι πιο χαλαροί και να σε πηγαίνουν πιο μακριά και πιο εύκολα. Δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο δεν μπορείς να μιλήσεις. Πιστεύω ότι υπάρχει 1% που πάντα θα ενοχλείται και θα νευριάζει με κάποια αστεία και λόγω των τηλεφώνων μας και του διαδικτύου αυτό το 1% φαίνεται ότι είναι πολύ μεγαλύτερο, όμως δεν είναι! Και επίσης πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν και ότι απλώς η κωμωδία δεν είναι για αυτούς, δεν είναι για αυτό το 1%.
Σίγουρα είναι μέρος και του ελληνικούς κοινού και κουλτούρας όπως είναι και της βρετανικής. Το γέλιο πάντα σε βοηθάει να διαχειριστείς τη λύπη, τίποτα δεν εξατμίζει τη θλίψη γρηγορότερα από το γέλιο. Συνεπώς, αν ζεις σε μια κοινωνία που σατιρίζει και διακωμωδεί τα πράγματα και μπορεί να αστειεύεται και να αυτοσαρκάζεται, ξορκίζοντάς τα, τότε είναι και μέρος του εαυτό σου όλα αυτά τα στοιχεία. Αντίθετα, αν έχεις γαλουχηθεί σε μια κοινωνία που είναι σοβαροφανής, αυστηρή και με περιορισμούς σε κάποια πράγματα και δεν βλέπει την αστεία πλευρά τους, τότε πάντα θα ενοχλείσαι και θα ταράζεσαι.
Επίσης, γελάω, γιατί στην Αγγλία υπάρχουν κάποια ταμπού με την ελευθερία του λόγου, αλλά έχεις βρεθείς ποτέ σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου στην Αγγλία, να ακούσεις τι λέγεται; Όταν είμαι με την οικογένειά μου, την ώρα που τρώμε, λέμε ό, τι θέλουμε. Είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί ένας λεκτικός πόλεμος, γιατί πλέον δεν μπορείς να αστειευτείς με οτιδήποτε. Φυσικά και μπορείς! Μερικά πράγματα είναι σκληρά να τα διακωμωδήσεις αρκεί να τα πεις σωστά, να έχεις τα κότσια και σίγουρα αν μιλάς για διάφορα θέματα δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να τα κάνεις να φαίνονται αστεία όλα, ωστόσο μπορεί να γίνει.
«Δεν πιστεύω στην πολιτική ορθότητα»
- Οπότε δεν υπάρχει πολιτική ορθότητα στην κωμωδία;
Όχι στην πραγματικότητα. Απλώς μερικοί άνθρωποι ενοχλούνται με κάποια αστεία και άλλοι όχι. Δεν μπορείς να ευχαριστείς όλους τους ανθρώπους κάθε φορά. Αν κάνω ένα οικογενειακό πάρτι και ο αδερφός μου πει κάτι απαίσιο η πλειοψηφία της οικογένειάς μου θα γελάσει, αλλά δύο θείες μου θα ενοχληθούν πολύ. Ο καθένας προσβάλλεται με διαφορετικά πράγματα, εγώ θα προσβληθώ με κάτι διαφορετικό και εσύ με κάτι άλλο. Για παράδειγμα εμένα μπορεί να μην μου αρέσουν τα μιούζικαλ, να μην τα βρίσκω εμπνευσμένα, αλλά δεν σημαίνει ότι θέλω να εξαφανιστεί το είδος. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και οι απόψεις μας το ίδιο, έτσι δεν πιστεύω σε κάποιο είδος πολιτικής ορθότητας και όπως είπα, το κοινό είναι ο τελικός κριτής και για το πώς θα αντιδράσει σε ένα αστείο.
{https://youtu.be/VxobbeeYgQg?si=i0eqIRPwYhVQcw3u}
- Πώς αντιδράς εσύ όταν το κοινό δεν γελάει με ένα αστείο σου, όταν δεν λειτουργεί όπως θα περιμένες;
Τότε βασίζεσαι στα 25 χρόνια της πείρας σου στο stand up comedy και στο να το γυρίσεις γρήγορα, για παράδειγμα αυτοσαρκάζεσαι με το αποτυχημένο αστείο και πας παρακάτω. Υπάρχουν τεχνικές και το κλειδί είναι η ειλικρίνεια, δηλαδή αν πεις κάτι αστείο και δεν λειτουργήσει, είσαι ειλικρινής, το δέχεσαι και τους το λες, δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό από το να είσαι ανοιχτός, πρέπει να έχεις το τρίτο σου μάτι ανοιχτό. Πρέπει να αντιλαμβάνεσαι πόσο ανόητο είναι να στέκεσαι μπροστά σε χιλιάδες κόσμου και να προσπαθείς να λες ανοήτα πράγματα και να μην γελάνε. Δεν χρειάζεται να παίρνεις τα πράγματα τόσο σοβαρά, συμβαίνει και αυτό, μην το παίρνεις τόσο τραγικά.
«Το γέλιο είναι ο οργασμός της κοινωνίας»
- Άρα, τι είναι το stand up comedy για εσένα και τι σημαίνει για εσένα το να κάνεις τους ανθρώπους να γελούν;
Πιστεύω ότι το γέλιο είναι το λιπαντικό που κάνει τη ζωή πιο απαλή, πιο λεία και για εμένα το stand up comedy είναι μια παράξενη δουλειά που πρέπει να στέκεσαι μπορστά σε χιλιάδες κόσμου και να είσαι κάτι σαν «μαέστρος» ώστε να μπορείς να διευθύνεις την ευτυχία, τη χαρά για μερικές ώρες. Άρα για εμένα είναι η πιο απολαυστική εμπειρία, διότι το γέλιο είναι κάτι σαν τον «οργασμό» της κοινωνίας, ένας κοινωνικός οργασμός. ο ήχος του γέλιου, οι εκφράσεις του προσώπου, είναι τόσο υπέροχο συναίσθημα να καταφέρνεις να κάνεις τον κόσμο να γελάσει, είναι και λίγο σαδιστικό δεν θες να σταματήσεις, όπως όταν γαργαλάς ένα μωρό και δεν αντέχει, σε παρακαλάει να σταματήσεις αλλά λύνεται στα γέλια. Είναι τόσο δεύτερη φύση μου πια που ό,τι και να δω το φτιάχνω ώστε να το μεταφέρω πάνω στη σκηνή και αν λειτουργεί κιόλας είναι τόσο υπέροχο! Όταν ο κόσμος γελάει σού αποδεικνύει ότι δεν είσαι τρελός.
«Όταν περιηγείσαι στο Βρετανικό Μουσείο βλέπεις όλα αυτά που έχουμε κλέψει» - «Είμαστε ανόητοι γιατί αποκαλούμε τη Βρετανία Μεγάλη»
- Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γίνεται πολλή συζήτηση για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό μουσείο. Θα έβαζες ποτέ αυτό το θέμα στις παραστάσεις σου, π.χ. στην Αθήνα;
Σίγουρα ναι, θα μίλαγα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Το Βρετανικό Μουσείο έχει εκθέματα από διάφορες χώρες του κόσμου, πραγματικά αστείο. Κοίτα πώς παίζουμε με τις λέξεις: Όταν άλλοι άνθρωποι κλέβουν πράγματα τότε μιλάμε για λεηλασία, όταν το κάνει η Βρετανική κυβέρνηση τότε το λέμε «διατήρηση». Είναι τόσο, μα τόσο γελοίο, ότι έχουμε τους θησαυρούς άλλων χωρών, από την Ελλάδα, από την Κίνα, από την Αίγυπτο. Είναι εξωφρενικό! Όταν περιηγείσαι στο Βρετανικό Μουσείο βλέπεις όλα αυτά που έχουμε κλέψει και δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι αυτό το συναίσθημα, πώς νιώθετε! Είναι αστείο που έχουμε το θράσος να λέμε και να υποστηρίζουμε ότι είναι δικά μας (γέλια)!
Είμαστε μια πολύ ανόητη χώρα γιατί την αποκαλούμε «Μεγάλη Βρετανία», κανείς άλλος ευρωπαϊκός λαός δεν αποκαλεί έτσι τη χώρα του και αυτό που έμαθα τους τελευταίους έξι μήνες είναι ότι η Βρετανία δεν είναι Μεγάλη και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι Ηνωμένες. Για αυτό να ανησυχείς όταν μια χώρα βάζει ένα επίθετο μπροστά από το όνομά της...
Πριν επισκεφτώ τη Γερμανία, την Ελλάδα, το Βέλγιο, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, θα διαβάσω για αυτές ώστε να μάθω όλα τα θέματα που θεωρούνται «καυτή πατάτα» για αυτές. Ή να μιλήσω με έναν Έλληνα κωμικό και να μου πει ποια θέματα πρέπει να αποφύγω και να μην τα ακουμπήσω -είναι πολύ ευαίσθητα για τον κόσμο- και για ποια θα έπρεπε να μιλήσω..
- Οπότε τι θα δούμε στην Ελλάδα;
Θα δείτε ένα μεγάλο και αστείο σόου για τηνπολιτική, για τα κινητά τηλέφωνα, για το αλκοόλ, τη θρησκεία, το σεξ, είναι θέματα τα οποία αναφέρομαι στα σόου μου, επίσης για το μέλλον, το ΑΙ. Για διάφορα.
{https://youtu.be/hhC171vAFuw?si=79ihBe27OHwJECv-}
- Εκτός από τη σκηνή, είσαι και στην τηλεόραση, στο Netflix. Πώς τα διαχειρίζεσαι όλα αυτά και πώς διαχειρίζεσαι την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα;
Το αγαπώ! Όλα είναι κομμάτια του ίδιου πράγματος. Το stand up comedy είναι σαν να οργώνεις χωράφι, πετάς τους σπόρους και περιμένεις να δεις τι θα φυτρώσει τι θα μεγαλώσει. Στο Netflix φυτεύεις τους σπόρους και περιμένεις να δεις τι λαχανικά θα φυτρώσουν, μετά μαζεύεις τα λαχανικά και προσπαθείς να τα κάνεις φαγητό. Δεν θα ήμουν στο Netflix αν δεν είχα κάνει stand up ώστε να βάλω τα υλικά και να κάνω το σόου. Το stand up πολλές φορές είναι πιο δύσκολο και σκληρό και μπορεί να μην φυτρώσει το χωράφι ή χρειάζεται περισσότερο χρόνο και κόπο. Και το special στο Netflix είναι ο καλύτερος τρόπος να μεγαλώσω και να παράξω όλα αυτά τα λαχανικά, το έργο μου.
{https://youtu.be/A9bYkzeb_yI?si=Uan2KcUkZNKzFS0-}
- Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Θα ήθελα πολύ να βιντεοσκοπήσω τις περιοδείες που κάνω σε διάφορες χώρες, κάτι σαν ταινία-ντοκιμαντέρ, για παράδειγμα έχουν υπάρξει τόσο αστείες στιγμές στη Σουηδία ή στη Φινλανδία και θα ήθελα να κάνω κάτι σαν μιάμιση ώρα special σε κάθε χώρα. Γιατί π.χ. αν μιλήσεις για τη Σλοβενία και είσαι στην Αγγλία δεν παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον στον κόσμο.
Ωστόσο, τα άμεσα σχέδια που έχω να κάνω τώρα είναι να γράψω κάποια αστεία που θα αφορούν τα Γλυπτά του Παρθενώνα, αυτή είναι η πρώτη μου δουλειά! Θα αναφέρω το όνομά σου, θα πω ότι «η Τζωρτζίνα ξεκίνησε αυτή την πρόκληση».
Πληροφορίες
Θέατρο Βέμπο, Καρόλου 18, Αθηνα
Εισιτήρια
Zone A: 40 ευρώ
Zone B: 31 ευρώ
VIP: 50 ευρώ
Προπώληση εδώ
Η παράσταση ξεκινάει στις 21:15
