Λίγα μόνο 24ωρα κράτησε το αίσθημα της «εθνικής υπερηφάνειας» με την αποστολή της φρεγάτας «Κίμων» στην Κύπρο. Διαβάσαμε απίστευτα φληναφήματα, από παραλληλισμούς με τον αρχαίο Αθηναίο στρατηγό μέχρι ευχές «να τη δούμε και μπροστά στην Αγιά Σοφιά στην Πόλη» ενώ δεν έλειψε και η ...φεμινιστική πλευρά που συνέδεε τη φρεγάτα με τον αγώνα της «πολιτισμένης Δύσης» για την «απελευθέρωση των γυναικών του Ιράν»! Τα διαδικτυακά τρολ δούλεψαν υπερωρίες, με την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης είδαμε τη φρεγάτα, με πλοίαρχο φυσικά τον πρωθυπουργό, να μπαίνει στο λιμάνι της Λευκωσίας(!) που ανακάλυψε η ΕΡΤ! Οι πιο «σοβαροί» περιορίστηκαν σε βαθυστόχαστες εκτιμήσεις για τον «αναβαθμισμένο» ρόλο της Ελλάδας.
Λίγα μόνο 24ωρα όμως ... γιατί δύο μόλις μέρες μετά η φρεγάτα άφησε τους «αδερφούς Κυπρίους» στο έλεος των (αγνώστου προέλευσης) drones. Την πήρε ο πουνέντες, ο δυτικός άνεμος, και την οδήγησε συμπτωματικά στις ακτές του Ισραήλ όπου θα υπερασπίζεται ...τι άραγε; Ποιον «ελληνισμό»; Με ποιου απόφαση και για ποιον λόγο η Ελλάδα εμπλέκεται ανοικτά στον Γ΄ Παγκόσμιο πόλεμο που έχει ξεκινήσει;
Και για να γίνει ο «εξευτελισμός μας τέλειος», όπως λέει και ο στίχος από το τραγούδι του Μ. Θεοδωράκη, την άλλη κιόλας μέρα, μετά τη φυγή της φρεγάτας από την Κύπρο, προσγειώθηκαν στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη 6 τουρκικά F-16. Στα παράνομα κατεχόμενα εδάφη, στο αεροδρόμιο ενός παράνομου κράτους που δεν το αναγνωρίζει ο ΟΗΕ, μάλιστα η ανακοίνωση των τούρκων μιλά για «μόνιμη εγκατάσταση». Μην κουραστείτε άδικα να αναζητήσετε τις διαμαρτυρίες της «πολιτισμένης Δύσης» ούτε της «εθνικά υπερήφανης» ελληνικής κυβέρνησης, δεν θα τις βρείτε!
Υπάρχουν στο διαδίκτυο, σε εφημερίδες και ραδιόφωνα σοβαρές και εμπεριστατωμένες αναλύσεις για το έγκλημα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας και θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Εμείς, όπως συνηθίζουμε, θα γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, βλέπετε το ελληνικό κράτος κατά κανόνα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Ακριβώς 200 χρόνια πριν, τον Μάρτη του 1826, εκστρατεύσαμε και τότε στις ακτές της Φοινίκης! Την ίδια στιγμή μπροστά στο Μεσολόγγι δινόταν η κρισιμότερη μάχη της Επανάστασης αλλά επίλεκτη ελληνική στρατιωτική δύναμη αντί να συμβάλει... εκστράτευσε στον Λίβανο. Ανάμεσα στα δέλεαρ ήταν και τότε η απελευθέρωση της Κύπρου! Πάσα ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις ίσως δεν είναι συμπτωματική, μια διαφορά είναι πως τότε πήγαν με «μπρίκια» και «γολέτες» ενώ τώρα με φρεγάτα!
Μεσολόγγι, αρχές 1826
Στα τέλη φθινοπώρου του 1825, με επίκεντρο το Μεσολόγγι, η πλάστιγγα έγερνε σαφώς υπέρ των ελληνικών δυνάμεων από την άποψη των στρατηγικών θέσεων που κατείχαν, του ηθικού αλλά ακόμη και των αριθμών, σε έμψυχο και άψυχο υλικό. Η δράση του Καραϊσκάκη αλλά και του ελληνικού στόλου είχε αποκόψει τον Κιουταχή από τις πηγές ανεφοδιασμού του ενώ το σύνολο των ελληνικών δυνάμεων στα βασικά στρατόπεδα (Μεσολόγγι, Σάλωνα, Δραγαμέστο, Αττική) ισοσκέλιζε, αν δεν υπερέβαινε, τις 8.000-10.000 πολεμιστές του Κιουταχή. Υπήρχαν οι προυποθέσεις για την αποφασιστική νίκη που θα έκρινε την Επανάσταση. Για αυτό ο Ιμπραήμ θα βρεθεί έξω από το Μεσολόγγι ενώ στη θάλασσα θα συγκεντρωθούν, για πρώτη φορά, όλες οι δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των υποτελών της: Δίπλα στην οθωμανική Αρμάδα θα συνταχθούν οι πολεμικοί στόλοι της Αιγύπτου, του Αλγερίου και της Τύνιδας.
Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση Κουντουριώτη – Μαυροκορδάτου, του Αγγλικού κόμματος, που μόλις λίγους μήνες πριν είχε υπογράψει την κατάπτυστη «Πράξη υποτέλειας» στην Αγγλία; Θα περίμενε κανείς να συγκεντρώσει και αυτή όλες τις δυνάμεις στο Μεσολόγγι. Αυτά που συνέβησαν δύσκολα θα γίνονταν πιστευτά, αν δεν υπήρχαν άφθονες πηγές και επίσημα πρακτικά. Αντί για το Μεσολόγγι, από την Ελλάδα αναχωρεί ένα εκστρατευτικό σώμα με επικεφαλής τους Βάσο (Μαυροβουνιώτη), Ν. Κριεζώτη και Ν. Χατζημιχάλη για τη… Βηρυτό (!), υποτίθεται μετά από συνεννόηση με τον εμίρη του Λιβάνου Μπεσίρ! Για τον αριθμό των ανδρών του σώματος οι πληροφορίες ποικίλλουν, ο στρατιωτικός διοικητής του Μεσολογγίου Σπυρομίλιος μιλά για 3.000 άνδρες, άλλοι για λιγότερους. Ας πούμε όμως από την αρχή αυτή την απίστευτη ιστορία.
Ο «Εμίρης» κι οι «κακομοίρηδες»
Στα πρακτικά του Βουλευτικού σώματος το ζήτημα καταγράφηκε στις 25 Οκτώβρη 1824, όταν ένας Μακεδόνας έμπορος με το όνομα Χατζηστάθης Ρέζος, που ζούσε στον Λίβανο και γνώριζε προσωπικά τον εμίρη, μετέφερε τη δέσμευση εκείνου να συνδράμει με 200.000 (!) ιππείς τον ελληνικό αγώνα, εφόσον θα λάμβανε πρώτα βοήθεια διά θαλάσσης. Αποδείξεις ο Ρέζος δεν είχε στα χέρια του, όταν του ζητήθηκε να αποδείξει τα λεγόμενά του, ισχυρίστηκε ότι είχε χάσει τις σχετικές επιστολές στη διάρκεια των ταξιδιών του.
Αυτή την τόσο σοβαρή (...) πρόταση η ελληνική κυβέρνηση την πήρε όντως στα σοβαρά και όρισε αντιπροσώπους της για τις διαπραγματεύσεις τον Χατζηστάθη Ρέζο, τον επίσκοπο Ευδοκιάδος Γρηγόριο (η Ευδοκιάδα ήταν οχυρή θέση της βόρειας Καππαδοκίας) και τον Κύπριο Χαράλαμπο Μάλη. Στις προτάσεις του εμίρη Μπασίρ, υποτίθεται, πως συμπεριλαμβανόταν και η απελευθέρωση της Κύπρου!Με πρωτοβουλία του Μαυροκορδάτου, ο οποίος χειριζόταν την υπόθεση, η κυβέρνηση ζήτησε και τη συμπαράσταση της Εκκλησίας για την αίσια έκβαση της υπόθεσης. Έτσι, έστειλε ιδιαίτερα έγγραφα στον πατριάρχη Αντιοχείας Μεθόδιο, στους μητροπολίτες της δικαιοδοσίας του, στον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Δαμασκηνό, καθώς και στους μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας.
Στις 13 Ιουλίου 1825 το Εκτελεστικό ανέθεσε στον Ρέζο να συνοδεύσει και να καθοδηγήσει, ως γνώστης προσώπων και πραγμάτων, τους Έλληνες απεσταλμένους που η κυβέρνηση εφοδίασε με έγγραφα προς τον εμίρη Μπεσίρ, τους ιερωμένους, τους φυλάρχους και τους προκρίτους. Ας ξαναπούμε την ημερομηνία: 13 Ιουλίου 1825, τις ίδιες μέρες που το Μεσολόγγι και τα ελληνικά στρατεύματα γύρω από αυτό πεινούσαν και ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια. Ο επίσκοπος Γρηγόριος κατά την επιστροφή του συνελήφθη από τους Αιγύπτιους και απελευθερώθηκε, μετά την παρέμβαση της Βρετανίας, ως Επτανήσιος πολίτης καθώς καταγόταν από την Ιθάκη. Τον Ιανουάριο του 1826 ο Γρηγόριος επέστρεψε τελικά στο Ναύπλιο, σε κακή κατάσταση, χωρίς να προσκομίσει κάποιο έγγραφο εκ μέρους του εμίρη.
Ο Χαράλαμπος Μάλης, στις 29 Γενάρη 1826, κατήγγειλε τη μυστική συστράτευση στο Βουλευτικό και ο πρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Κουντουριώτης απέστειλε επιστολές στους καπετάνιους των Ψαρών, της Ύδρας και των Σπετσών, προτρέποντάς τους να αρνηθούν αυτή την εκστρατεία «επειδή δεν προεβλέπετο τίποτε άλλο παρά δυσφημία και βλάβη ως προς τα αληθή συμφέροντα του Έθνους». Παρά την καταγγελία του Μάλη και την επιστολή του Κουντουριώτη, οι τρεις οπλαρχηγοί, ενισχυμένοι και από τους Σταύρο Λιακόπουλο και Χατζηστεφανή Βούλγαρη, συγκεντρώθηκαν στην Τζια, απ’ όπου ξεκίνησαν, κατά τα τέλη Φεβρουαρίου 1826, με πάνω από 2.000 άνδρες και 14 καράβια.
Λίγες μέρες αργότερα, αρχές Μαρτίου, το σώμα έφτασε στον Λίβανο όπου αποβιβάστηκε κοντά στη Βηρυτό, κατέλαβε έναν παραθαλάσσιο πύργο και άρχισε να επιδίδεται σε λεηλασίες. Ο εμίρης του Λιβάνου, με τον οποίο οι αρχηγοί του σώματος ήρθαν σε επαφή, ζήτησε τις επίσημες συστατικές ή πληρεξούσιες επιστολές τους, που βέβαια δεν είχαν. Τότε τους διέταξε να φύγουν το συντομότερο, για να μην τους επιτεθεί. Η αναχώρησή τους έγινε λίγες ημέρες πριν την Έξοδο του Μεσολογγίου. Από τον Λίβανο ήρθαν στην Κύπρο όπου επιδόθηκαν σε ληστρικές ενέργειες και κατατρομοκράτησαν Έλληνες και Τούρκους. Στις ακτές της Κιλικίας κατέλαβαν ένα αυστριακό εμπορικό καράβι, φορτωμένο χειροτεχνήματα και χρυσοΰφαντα υφάσματα του Χαλεπίου, και άδοξα γύρισαν στην Ελλάδα, στη Σύρο και στην Άνδρο.
Η επίσημη εκδοχή επιδιώκει να αποσείσει τις ευθύνες για τις επιλογές αυτές από την κυβέρνηση του Αγγλικού κόμματος και προσωπικά από τον Μαυροκορδάτο και φυσικά να αποφευχθεί οποιαδήποτε συσχέτιση με το Μεσολόγγι. Υπάρχει και ο αντίλογος, μία βασική πηγή του είναι ο Σπυρομίλιος που ήταν αυτόπτης μάρτυρας, με την άποψή του συμφωνεί και ο Δ. Φωτιάδης: «Ο Ν. Κριεζώτης και ο Β. Μαυροβουνιώτης, πριν φύγουν για την εκστρατεία στη Βηρυτό, προτείνανε στη Διοίκηση να τους δώσει μια μικρή οικονομική εξοικονόμηση και να πάνε να ενισχύσουν το στρατόπεδο της Δερβέκιστας έξω από το Μεσολόγγι μα ο πρόεδρος του Εκτελεστικού Γ. Κουντουριώτης αρνήθηκε καν να τους ακούσει με τη δικαιολογία πως ανήκανε στο κόμμα του Κωλέττη».
Όποια εκδοχή και αν υιοθετήσουμε, η ουσία ελάχιστα αλλάζει, κυρίως δεν αλλάζει το αποτέλεσμα: Την ώρα που το Μεσολόγγι έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα και χρειαζόταν κάθε άνδρα και κάθε φυσίγγι, ελληνικό εκστρατευτικό σώμα πήγαινε σε… άλλη ήπειρο. «Χωρίς την άδεια της κυβέρνησης», αντιτείνει το επίσημο αφήγημα. Πρόκειται για εξόφθαλμη σοφιστεία καθώς, από τον Οκτώβρη του 1824 ως και τον Φλεβάρη του 1826, με τον πιο επίσημο τρόπο η κυβέρνηση διερευνούσε και προωθούσε την εκστρατεία αυτή κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου.
Το τι διαμείφθηκε μεταξύ της κυβέρνησης και των οπλαρχηγών τον Φλεβάρη του 1826 έχει φυσικά μεγάλη σημασία για τον ρόλο και τη στάση των πρωταγωνιστών αλλά δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Η κυβέρνηση δεν ενδιαφερόταν στο ελάχιστο να ενισχύσει το Μεσολόγγι. Ήταν πρόθυμη να συζητήσει σοβαρά τον πιο ακραίο τυχοδιωκτισμό, να πιστέψει (;) πως θα έρχονταν 200.000 ιππείς από τον Λίβανο, αρκεί να μην κατηύθυνε δυνάμεις προς το Μεσολόγγι. Κι αν κάποιος νομίζει πως επρόκειτο για τυχαίο γεγονός ας σημειώσουμε πως τις ίδιες μέρες άλλο εκστρατευτικό σώμα, υπό τον συνταγματάρχη Κ. Φαβιέρο, με περίπου 4.000 άνδρες εκστράτευσε στην ... Εύβοια! Φυσικά και οι δύο εκστρατείες κατέληξαν σε φιάσκο, τα έφερε έτσι η ιστορία ώστε τα ντροπιασμένα υπολείμματά τους να επιστρέψουν στο Ναύπλιο την ίδια μέρα που έφταναν όσοι είχαν σωθεί από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Η ντροπή και η δόξα σε ένα μοναδικό κοντράστ.
Η υποτέλεια μόνο συμφορές φέρνει...
Κι αν ο αναγνώστης αναρωτηθεί γιατί συνέβαιναν αυτά, την απάντηση την δίνει ο στρατηγός Σπυρομίλιος στα «Απομνημονεύματά» του: «Μεταξύ εις τα διάφορα κόμματα εκείνης της περιόδου ήτο και εν το οποίον επεθύμει την πτώσιν του Μεσολογγίου και όλης της Στερεάς Ελλάδος ώστε να δυνηθή ευκόλως να αποκατασταθή η Πελοπόννησος εν πριγκηπάτον ως τα της Μολδοβλαχίας». Το κόμμα στο οποίο αναφέρεται ο στρατιωτικός διοικητής του Μεσολογγίου ήταν το Αγγλικό και εφάρμοζε ακριβώς τις επιθυμίες της κοσμοκράτειρας Αγγλίας για περιορισμό της Επανάστασης στην Πελοπόννησο, ένα μικρό αγγλικό προτεκτοράτο. Λίγες μέρες αργότερα, οι Μεσολογγίτες νικιούνται μόνο από την πείνα και επιχειρούν την απονενοημένη Έξοδο.
Μεσολόγγι 1826, Κριμαϊκός πόλεμος 1854, Ουκρανία 1919, Μικρά Ασία 1922, Κορέα 1950, Κύπρος 1974... Η υποτέλεια στον εκάστοτε ισχυρό οδηγούσε πάντα σε συμφορές τον ελληνικό λαό. Σήμερα, μπροστά στον Αρμαγεδώνα που έχουν εξαπολύσει τα γεράκια της Δύσης, η επιλογή της υποτέλειας νομοτελειακά θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες.
(Τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του συγγραφέα «Προδομένο Μεσολόγγι» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδ. ΤΟΠΟΣ)
