«Εγώ είμαι το αφεντικό και θα κάνεις ό,τι σου λέω, Εσύ βάλε τον σωλήνα και είμαι εγώ υπεύθυνος από εδώ και πέρα για το τι θα συμβεί». Σύμφωνα με την κατάθεση του υδραυλικού που έβαλε τις σωληνώσεις στο εργοστάσιο της Βιολάντα, αυτά του είπε ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης. Στην κατάθεση που δημοσίευσε το περασμένο Σάββατο η Ελπίδα Κουτσoγιάννη στο Dnews, αναφέρεται ακόμα ότι ο υδραυλικός ζήτησε να επενδυθεί με τσιμέντο το κανάλι από το οποίο θα περνούσαν οι σωλήνες που θα συνέδεαν τις δεξαμενές προπανίου με το εργοστάσιο, ώστε να υπάρξει αυξημένη προστασία από τη διάβρωση. Επίσης, είχε ζητήσει την τοποθέτηση μεταλλικού φρεατίου για να διευκολύνεται ο έλεγχος. Ο ιδιοκτήτης δεν δέχτηκε τις συστάσεις του, οι σωλήνες τοποθετήθηκαν πάνω στο χώμα, διαβρώθηκαν και είχαμε τη διαρροή που οδήγησε στη φονική έκρηξη με θύματα τις 5 εργάτριες της νυχτερινής βάρδιας.
Εγκληματικές παραλείψεις
Οι εγκληματικές παραλείψεις στην ασφάλεια της Βιολάντα δεν εξαντλούνται στην τοποθέτηση των σωληνώσεων. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη δικογραφία, υπήρχε οσμή αερίου επί μήνες, ενώ τις ημέρες που προηγήθηκαν της έκρηξης, η οσμή ήταν τόσο έντονη που προκαλούσε δάκρυα. Επιπλέον, δύο υπέργειες δεξαμενές είχαν τοποθετηθεί σε απόσταση μικρότερη από το προβλεπόμενο, το υπόγειο του εργοστασίου δεν εμφανιζόταν στα σχέδια, και οι ανιχνευτές αερίου ήταν εικονικοί. Μάλιστα, γραφείο μηχανολόγων μηχανικών είχε προτείνει την εγκατάσταση συστήματος πυρασφάλειας, κάτι που δεν έγινε.
Με δυο λόγια, η έκρηξη που σκότωσε τις πέντε εργάτριες μοιάζει με προαναγγελθέν έγκλημα. Γι’ αυτό άλλωστε το κατηγορητήριο κατά του ιδιοκτήτη αναβαθμίστηκε σε κακουργήματα με ενδεχόμενο δόλο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Εγώ είμαι το αφεντικό
Για να είμαστε ειλικρινείς το «εγώ είμαι το αφεντικό» ως δικαιολογία για να παραβιαστούν οι κανονισμοί ασφαλείας, δεν είναι κάτι που το ακούμε πρώτη φορά. Δεν είναι καθόλου σπάνιο το φαινόμενο η εργοδοσία να παραβιάζει τους κανονισμούς ασφαλείας είτε για να μειώσει το κόστος είτε από άγνοια και ξεροκεφαλιά. Το κοινό στοιχείο όλων των περιπτώσεων είναι η αντιμετώπισης των κανονισμών ασφαλείας ως γραφειοκρατικών εμποδίων και αχρείαστου κόστους. Μόνο όταν γίνει το κακό συνειδητοποιούν οι «εγώ είμαι το αφεντικό» ότι κάθε κανονισμός ασφαλείας αποσκοπεί στο να προστατεύσει τις ζωές των εργαζομένων, και όχι να ταλαιπωρήσει τη διεύθυνση της επιχείρησης. Μόνο που τότε είναι πια αργά. Στα Τρίκαλα πέντε εργάτριες σκοτώθηκαν σε ένα εργατικό δυστύχημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχαν τηρηθεί στοιχειωδώς τα μέτρα ασφαλείας.
Η απουσία του κράτους
Επειδή ακριβώς είναι γνωστή η λογική του «εγώ είμαι το αφεντικό», το κράτος έχει το καθήκον να διαμορφώσει τις κατάλληλες διαδικασίες για να για να επιτηρείται η εφαρμογή των κανονισμών ασφαλείας. Στην περίπτωση της Βιολάντα ο κρατικός μηχανισμός ήταν απών. Οι κρατικές υπηρεσίες δεν έλεγξαν αν η πραγματική εικόνα του εργοστασίου ανταποκρινόταν στα σχέδια που είχαν υποβληθεί για τις άδειες. Επιπλέον, δεν είχε ανιχνευτεί η καταστρατήγηση των κανονισμών ασφαλείας σε ό,τι αφορά τις σωληνώσεις, τις δεξαμενές και τους ανιχνευτές. Η απουσία των κρατικών ελέγχων επιβεβαιώνει τις καταγγελίες των εργαζομένων στην Επιθεώρηση Εργασίας για αδυναμία της υπηρεσίας να επιτελέσει το έργο της λόγω έλλειψης προσωπικού.
Η ευθύνη της κυβέρνησης
Η απουσία των κρατικών ελέγχων που προκύπτει από τη δικογραφία, εκθέτει πολιτικά την κυβέρνηση η οποία έχει την ευθύνη για την τήρηση της ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους. Η ευθύνη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη από τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών όπως ο Παύλος Μαρινάκης ο οποίος στις 28/1 στον Σκάι είχε δηλώσει ότι στη Βιολάντα η αντιπολίτευση κάνει τυμβωρυχία. Τελικά η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης δικαίωσε πλήρως όσους υποστήριζαν ότι η τραγωδία της Βιολάντα αποδεικνύει το ξεχαρβάλωμα των κρατικών ελέγχων στους χώρους εργασίας. Αν οι κανονισμοί ασφαλείς παραβιάζονται σε τέτοιο βαθμό σε μια κερδοφόρα και δυναμική επιχείρηση, αντιλαμβανόμαστε τι γίνεται αλλού. Η κυβέρνηση είναι υπόλογη πολιτικά.
