«Δικαιοσύνη, όχι οίκτο. Δικαίωση, όχι εκδίκηση» απαιτούν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας από τη σημερινή Γερμανία. Κάποια από εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της κατοχής παρουσιάστηκαν την Τετάρτη στα Χανιά, σε συνέντευξη Τύπου του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Η συνέντευξη Τύπου δόθηκε με αφορμή την αναμενόμενη επίσκεψη του προέδρου της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγιερ στην Κάντανο και τον λόγο έλαβαν οι Χανιώτες, οι οποίοι είχαν να θυμηθούν πολλά. Ή σωστότερα, δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξεχάσουν.
Κάντανος: «Δακρύζουμε για τους φόνους εγκύων και παιδιών»
«Τα δάκρυά μας είναι στα μάτια μας για τα εγκλήματα, τις καταστροφές και τους φόνους εγκύων γυναικών, παιδιών, γέρων κατάκοιτων ανθρώπων που εκτελούσαν πάνω στα κρεβάτια. Για ποιον λόγο; Σε τί φταίξαμε; Ποιος είχε το δικαίωμα να έρθει στην Κρήτη, την Ελλάδα και να τα κάνει αυτά;
Μήπως εμείς πήγαμε στη Γερμανία να κάνουμε τα αίσχη που έκαναν αυτοί; Δεν έπρεπε να υπερασπιστούμε τα παιδιά μας, την πατρίδα μας; Έτσι έπρεπε να τους αφήσουμε; Εκείνοι το ίδιο θα έπρατταν; Θέλουμε να μας φερθούν σαν ανθρώπους. Οι πεθαμένοι έχουν φύγει αλλά οι ζωντανοί θυμόμαστε πώς απειλούσαν ότι θα σφάξουν όλους τους χωριανούς. Με τι λαχτάρα ζούσαμε όσοι ζήσαμε δεν περιγράφεται. Αυτά δεν πληρώνονται, αυτά μένουν στην ψυχή σου και τα παίρνεις μαζί σου», είπε η κα Ιωάννα Κανδαράκη, κάτοικος Καντάνου ηλικίας 93 ετών.
Αλικιανός: «Κρεάτινη μάζα ανθρώπων σε λάκκο, πλημμυρισμένη σε αίμα»
Όταν εκτέλεσαν τον πατέρα μου ήμουν επτά μηνών. Ο Αλικιανός έχει πάνω από 200 εκτελεσμένους σε ομαδικές και ατομικές εκτελέσεις. Έχει χάσει το ένα τρίτο των σπιτιών του από τις γερμανικές βόμβες. Στο χωριό έγιναν τρεις ομαδικές εκτελέσεις. Η πρώτη ήταν κατά τη διάρκεια ακόμα της Μάχης της Κρήτης, με έξι άτομα εκ των οποίων ο ένας γλίτωσε, αλλά σκοτώθηκε αργότερα.
Η δεύτερη στις 2 Ιουνίου 1941 με 42 εκτελεσθέντες. Οι κάτοικοι του χωριού είχαν φύγει στα ψηλά για να γλιτώσουν, αλλά οι Γερμανοί διαβεβαίωσαν τους προύχοντες του χωριού ότι δεν θα πάθουν τίποτα. Τους πίστεψαν και επέστρεψαν και τότε οι Γερμανοί όρμησαν στο χωριό, έφεραν τους ανθρώπους στο προαύλιο της εκκλησίας. Ξεχώρισαν τους άνδρες και από αυτούς 42 στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και τους σκότωναν κατά ομάδες. Τους εκτελούσαν και έπεφταν στον τάφο που είχαν ανοίξει οι ίδιοι. Αμέσως μετά έριχναν τις χαριστικές βολές, ενώ έριξαν και χειροβομβίδες στον τάφο και η ανθρώπινη κρεάτινη μάζα έμεινε μέσα στον λάκκο πλημμυρισμένη στο αίμα. Το χώμα παλλόταν, γιατί η ανθρώπινη σάρκα δεν πεθαίνει αμέσως, αλλά μένει για λίγο και τρέμει. Οικτρόν το ειδείν.
Η τρίτη εκτέλεση ήταν στη γέφυρα του Κερίτη, με 118 ανθρώπους την 1η Αυγούστου 1941. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν από τα γύρω χωριά, ενώ εκτός από αυτούς υπήρξαν και μεμονωμένες εκτελέσεις άνω των 20 ανθρώπων», δήλωσε ο κ. Μανώλης Νικολακάκης από τον Αλικιανό.
Κακόπετρος: «Με ποια ψυχή ο Γερμανός σκότωσε παιδάκι δύο ετών;»
«Το 1941 ο πατέρας μου Κλεόμβροτος που ήταν παντρεμένος στον Κακόπετρο θεώρησε σωστό να πάρει τις γυναίκες της οικογένειάς του να τους πάει στα πεθερικά του που ήταν πιο μακριά από το πεδίο της μάχης που ήταν γύρω από το Μάλεμε. Στις 24 Μαΐου οι Γερμανοί είχαν πέσει σε ενέδρα στα Μεσαύλια και αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν και περνώντας από το σπίτι του πεθερού του που ήταν μέσα οι γυναίκες αυτές, τρεις Γερμανοί πέρασαν από το σπίτι και σκότωσαν τη γυναίκα του, το παιδί του δύο ετών, τη μητέρα του, την αδερφή του, την πεθερά του και την κουνιάδα του.
Ήταν και μια ακόμα γυναίκα με ένα παιδί πέντε χρονών και έπεσε κάτω χωρίς να τραυματιστεί. Ο στρατιώτης το είδε και τους έριξε και μια ριπή και πέτυχε τη γυναίκα στα πόδια. Όλα αυτά την τρίτη μέρα της μάχης, σκότωναν από τότε άμαχο πληθυσμό. Με ποια ψυχή αυτός ο Γερμανός σκότωσε ένα παιδάκι δύο ετών; Ποια δύναμη τον έσπρωξε; Δεν είναι εύκολο, πρέπει να έχεις μεγάλο μίσος», διηγήθηκε ο κ. Μανώλης Κουριδάκης.
«Η Δαμάστα είναι μια δεύτερη Κάντανος, μόνο που ξέχασαν να αφήσουν επιγραφή»
«Στη Δαμάστα εκτέλεσαν 30 ανθρώπους και κατεδάφισαν σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού. Τα περισσότερα παιδιά του χωριού μείναμε ορφανά. Πρέπει να καταλάβουν οι Γερμανοί ότι η θυσία αυτών των ανθρώπων νίκησε τον ναζισμό και απάλλαξε ακόμα και την ίδια τη Γερμανία. Όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας μου ήμουν ενός μηνός. Οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από το χωριό και όταν επίστρεψαν, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν πού ήταν το σπίτι τους. Η Δαμάστα είναι μια δεύτερη Κάντανος, μόνο που ξέχασαν να αφήσουν επιγραφή.
Πρέπει ακόμα να καταλάβουν ότι τέτοια εγκλήματα, τέτοιος όλεθρος και τέτοια απελπισία που έφεραν στην Κρήτη, την Ελλάδα και τον κόσμο, ούτε ξεχνιούνται, ούτε παραγράφονται. Δεν σημαίνει πως όταν εμείς φύγουμε, όλα θα ξεχαστούν. Και δεν θέλουμε εκδίκηση, δικαίωση θέλουμε. Να δικαιωθούν οι ψυχές των μαρτύρων όλης της Ελλάδας, για τα δεινά που πέρασε ο λαός μας», δήλωσε η Καλλιόπη Λιαδάκη, πρόεδρος Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δαμάστας.
«Δεν θέλουμε οίκτο, δικαιοσύνη ζητάμε»
Ο συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, Αριστομένης Συγγελάκης, τόνισε ότι δεν είναι ζήτημα ελεημοσύνης η διεκδίκηση των αποζημιώσεων, αλλά ζήτημα δικαιοσύνης:
«Η παρουσία του Γερμανού προέδρου δεν έχει τον χαρακτήρα της έμπρακτης μεταμέλειας. Ακολούθησε την ατεκμηρίωτη, αβάσιμη, αντιδημοκρατική και παράνομη θέση ότι τάχα το θέμα έχει κλείσει (σ.σ. μιλώντας στην ΠτΔ την Τετάρτη). Το ίδιο είχε πει ο Σόιμπλε και όταν τον ρώτησε ο Μανώλης Γλέζος με ποιον τρόπο έχει κλείσει, υπήρξε απόλυτη σιωπή. Θεωρούμε ότι είναι υποκριτική η λύπη ή η ντροπή του Γερμανού προέδρου, όταν δεν αναλαμβάνει παράλληλα και την ευθύνη για όσα έκανε η Γερμανία.
Δεν θέλουμε οίκτο, δικαιοσύνη ζητάμε. Δεν επαιτούμε, απαιτούμε. Δεν θέλουμε τη λύπη κανενός, απαιτούμε επανόρθωση για τα δεινά που υπέφερε ο ελληνικός λαός.
Δυστυχώς η Γερμανία έχει ποντάρει στον βιολογικό παράγοντα. Ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν όλοι όσοι έζησαν ή θυμούνται όσα έγιναν στην Κατοχή και έτσι το θέμα θα σβήσει. Πλανάται όμως οικτρά.»
Πηγή: zarpanew
