Στο νέο βίντεο που βλέπει το φως της δημοσιότητας από επιχείρηση της ΕΜΑΚ κάτω από τα συντρίμμια, αποτυπώνεται καρέ - καρέ ο εντοπισμός μιας κοπέλας παγιδευμένης κάτω από τόνους σιδήρου και μπετόν.
Η γυναίκα περιμένει με αγωνία την διάσωσή της, ωστόσο παραμένει ψ΄ύχραιμη και απαντά στην ερώτηση διασώστη.
Πιο συγκεκριμένα, όταν άνδρες της ΕΜΑΚ την προσεγγίζουν και τη ρωτούν εάν είναι «ΟΚ», εκείνη με μια κίνηση του χεριού της τους δείχνει ότι είναι καλά.
Παράλληλα, στα βίντεο φαίνεται πώς γίνεται ο συντονισμός της ΕΜΑΚ για να προχωρήσει η όποια επιχείρηση, αλλά και πώς οι άντρες της δρουν κάτω από τα χαλάσματα.
@dnews.gr Συγκλονιστικό βίντεο από τις επιχειρήσεις της ΕΜΑΚ στην Τουρκία ##turkey##greece##earthquake##fyp##fy##greecetiktok ♬ πρωτότυπος ήχος - Dnews.gr
«Ήμασταν οι πρώτοι που φτάσαμε στο σημείο»
Κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν την Τρίτη εκπρόσωποι της ελληνικής αποστολής στην Τουρκία, ο επιπυραγός Παναγιώτης Γιαννόπουλος σημείωσε πως υπήρξαν «o πρώτος θύλακας συντονισμού μαζί με την αντίστοιχη ομάδα της Ελβετίας που επιλέξαμε την εγκατάσταση όπου θα δημιουργείτο η βάση των επιχειρήσεων και ήμασταν η πρώτη πηγή πληροφοριών στο διεθνές κέντρο συντονισμού που συστήνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και κατευθύνει την διεθνή βοήθεια».
Όπως είπε ο πυραγός Θωμάς Κρικέλης, από τους πυροσβέστες της ΕΜΑΚ, η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν κατά τη διάρκεια επιχείρησης διάσωσης της Αϊρίν «μας άφησε δύο φορές». Πρόκειται για την κοπέλα που έφτασε στο σημείο να ζητήσει να της κόψουν το πόδι για να απεγκλωβιστεί.
«Δεν το είδα γιατί με χώριζε ένα δοκάρι, αλλά ο συνάδελφος (Κωνσταντίνος Νίκας) που ήταν μαζί της και της κρατούσε το χέρι άρχισε να φωνάζει το όνομά της. Εκεί τα χρειαστήκαμε γιατί ο κόπος που είχαμε δώσει ήταν αμέριστος» συμπλήρωσε ο πυροσβέστης της ΕΜΑΚ.
Ο πυραγός Κωνσταντίνος Νίκας αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό της 8ης Φεβρουαρίου όταν βγηκε ένα αγοράκι 11 ετών.
«Έτυχε να είμαι απέναντι όσο η ομάδα δούλευε με το 6χρονο κορίτσι που διασώσαμε. Προσπαθούσα με όποιον τρόπο μπορώ γιατί δεν είχα τα μέσα, του δίναμε νερό με ένα ποτήρι και έφτανα στο σημείο να το βρέχω επειδή ήταν ξαπλωμένος, σε κάποια στιγμή είχε γίνει μούσκεμα, ζήτησα ένα καλαμάκι, μου έφεραν ένα καλαμάκι πράσινο σε σχήμα φοίνικα και κάθε φορά που το έβγαζα μου έλεγε "no,no" για να συνεχίσω.
Παράλληλα έλεγε συνεχώς "10%" ότι δηλαδή δεν άντεχε άλλο και ήταν στα όρια του. Τον έβγαλαν τελικά άλλοι συνάδελφοι και πήγαν όλα καλά».
