Πώς θα αισθανόσουν αν δημιουργούσες ένα έργο τέχνης και αυτό έκανε ένα ταξίδι σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου; Ποια θα ήταν η επόμενη μέρα στη ζωή σου, ξέροντας ότι το αποτέλεσμα των χεριών, του μυαλού και της ψυχής σου γνωρίζει τον θαυμασμό όλου του πλανήτη; Σίγουρα ευλογημένος και εκστασιασμένος για αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία, που λίγοι έχουν την ευκαιρία να την απολαύσουν.
Αυτού του είδους την ευλογία και έκσταση είχε την τύχη να ζήσει ο Same84, ο οποίος είναι ο «πατέρας» του γκράφιτι του Γιάννη Αντετοκούνμπο που στολίζει το ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ του Τρίτωνα στα Σεπόλια. Μιας δημιουργίας που τον ανέδειξε στο ευρύ κοινό, έκανε τα Σεπόλια σημείο αναφοράς της street art και μέσω της τέχνης του βοήθησε να γίνει ένα σημαντικό άλμα στην προώθηση της ελληνικής underground σκηνής στο εξωτερικό.
«Η τέχνη οφείλει να είναι ελεύθερη. Δεν υπάρχει τίποτα επικίνδυνο σε καμία μορφή της. Όταν κυριαρχεί η λογοκρισία και χάνεται ένα μέρος της ελευθερίας, τότε χάνεται και ένα μέρος της προσωπικότητας του καλλιτέχνη»
Ωστόσο αυτή είναι μόνο η κορυφή ενός καλλιτεχνικού παγόβουνου για τον Same84. Αρκεί μια ματιά στο παρελθόν, ώστε να διαπιστώσουμε ότι κουβαλά 23 χρόνια underground διαδρομής. «Πρώτη μου επαφή με το γκράφιτι ήταν το 1994 στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Καλλιθέα. Τότε είδα μπροστά μου γκράφιτι και ερωτεύτηκα αυτή την τέχνη. Άρχισα να δοκιμάζω να κάνω γκράφιτι το 1996 και από τότε δεν έχω σταματήσει». Ένας έρωτας που γεννήθηκε μακριά από ασφαλή πεζοδρόμια. Εγκαταλελειμμένα κτίρια και στοές, υπόγειες διαβάσεις, παρατημένα κτίρια, αλάνες και οποιοδήποτε μέρος στο οποίο ανθίζει η underground κουλτούρα αποκτούν και πάλι ζωή μέσω της τέχνης του. Και θα τον συναντήσεις σε κάθε μέρος. Σαν έναν ταξιδιώτη που φέρνει τη ζωή. Μόνο που μέσα στη δική του τσάντα θα βρεις σπρέι, με σκοπό να δημιουργήσει ζωή με χρώματα και όνειρα, αναλαμβάνοντας μέσω της τέχνης του να ισορροπήσει ανάμεσα στην αλήθεια και την ελευθερία. Διότι για εκείνον χωρίς απόλυτη ελευθερία δεν υφίσταται καμία μορφή τέχνης. «Η τέχνη οφείλει να είναι ελεύθερη. Δεν υπάρχει τίποτα επικίνδυνο σε καμία μορφή της. Όταν κυριαρχεί η λογοκρισία και χάνεται ένα μέρος της ελευθερίας, τότε χάνεται και ένα μέρος της προσωπικότητας του καλλιτέχνη. Γιατί το κάθε έργο είναι ο καθρέφτης της ψυχής του καλλιτέχνη. Και λειτουργεί ως λύτρωση και καθήκον, ειδικά όταν πρόκειται για στιγμές κοινωνικής και πολιτιστικής σήψης».
«Με οδηγό το δίκαιο, την αλήθεια και τη φαντασία του, λειτουργεί σαν φωνή αντίστασης και δίνει υπόσταση σε όλους όσοι δεν «φαίνονται». Το σπρέι βγάζει φλόγες στα χέρια του και γκρεμίζει το «βασίλειο της υποκρισίας και του πουριτανισμού»»
Με οδηγό το δίκαιο, την αλήθεια και τη φαντασία του, λειτουργεί σαν φωνή αντίστασης και δίνει υπόσταση σε όλους όσοι δεν «φαίνονται». Το σπρέι βγάζει φλόγες στα χέρια του και γκρεμίζει το «βασίλειο της υποκρισίας και του πουριτανισμού». «Είναι ένα μέσο έκφρασης. Μπορείς να πάρεις χρώματα και να εκφραστείς δημόσια. Είναι μια δημόσια τέχνη που απευθύνεται σε όλους τους πολίτες-περαστικούς θεατές της. Μπορείς με ένα απλό σχέδιο να κάνεις κάποιους είτε να γελάσουν είτε να σκεφτούν. Άρα αρχίζεις να φαίνεσαι», καταλήγει.
Διότι πίσω από την underground κουλτούρα υπάρχει πάντα και ένα κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο. Που παλαιότερα ήταν πολύ πιο έντονο, αλλά δυστυχώς όσο περνάνε τα χρόνια αυτό δείχνει να χάνει τη δυναμική του, όχι μόνο από την τέχνη, αλλά και γενικότερα από τη ζωή μας. Και καλλιτέχνες όπως ο Same84 έχουν το καθήκον να αντιστέκονται, να βουτάνε τα χέρια τους σε μπογιές και να δίνουν χρώμα στην γκρίζα, τσιμεντένια, μίζερη καθημερινότητά μας. Ευτυχώς για όλους μας, δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση να τα παρατήσουν τόσο εύκολα.
*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο “The Freedom Issue” (Άνοιξη 2019) του ελληνικού Playboy.
Πηγή: playboy.gr
