Τα τελευταία χρόνια είχε προβλήματα υγείας εξαιτίας του καρκίνου αλλά τα αντιμετώπιζε με στωικότητα, θάρρος και αισιοδοξία, χωρίς να φεύγει ούτε λεπτό από την φημισμένη κουζίνα του. Η κουζίνα του σ’ένα μικρό εστιατόριο στο Ξινό νερό Φλώρινας, είχε βραβευθεί ουκ ολίγες φορές με χρυσούς σκούφους και θεωρείτο από τους γνώστες και ειδικούς, υψηλών γευστικών απαιτήσεων.
Η πρωτοποριακή δουλειά που έκανε συμπαρέσυρε και άλλους επαγγελματίες του είδους στα εκλεπτυσμένα βήματα του. Δεν είναι τυχαίο ότι η λεκάνη του Αμυνταίου διαθέτει εκτός από το Ξινόμαυρο, τις καλύτερες κουζίνες και γεύσεις της βόρειας Ελλάδας.
Σε μια συνέντευξή του παλιότερα είχε δηλώσει για το μυστικό της επιτυχίας του: «επιτυχία ξέρετε είναι να παίρνει κάποιος δυο πράγματα των προγόνων του και να τα πηγαίνει παραπέρα, όχι να βραβεύεσαι για μια πικάνια ή ribs που θα βρεις σε κάθε εστιατόριο… Να παίρνεις προϊόντα της περιοχής και να τα αναδεικνύεις σε μοναδικές συνταγές. Γι’ αυτό η κάθε περιοχή θα έπρεπε να έχει τη δική της ελληνική ντόπια κουζίνα, σε κάθε περιοχή να είναι διαφορετική, και όλες μαζί να συνθέτουν αυτό που λέμε ελληνική κουζίνα».
Την είδηση του θανάτου ανακοίνωσε ο βουλευτής Φλώρινας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Σέλτσας στην σελίδα του στο διαδίκτυο με τον οποίον εκτός από φίλοι είχαν και συγγενική σχέση.
