Παρά την απόφαση χωρών όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία να απαγορεύσουν (μετά και την πικρή εμπειρία του τουρκικού δημοψηφίσματος του Απριλίου 2017) τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε εκδηλώσεις στο έδαφός τους για τις πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές της Τουρκίας στις 24 Ιουνίου, η τουρκική προεδρία είχε ήδη κάνει γνωστό ότι προετοιμαζόταν προεκλογική εμφάνιση Ερντογάν σε "τουλάχιστον μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα”.
Πλέον γνωρίζουμε ότι η πρωτεύουσα αυτή είναι το Σεράγεβο, ενώ ως πιθανότερη ημερομηνία πραγματοποίησης της συγκέντρωσης προβάλλει η 20ή Μαΐου.
Μιλώντας στους δημοσιογράφους την Πέμπτη κατά την πτήση της επιστροφής από τη Νότιο Κορέα, όπου πραγματοποίησε επίσκεψη, ο Ταγίπ Ερντογάν κατήγγειλε τη στάση των ευρωπαϊκών χωρών, χαρακτηρίζοντάς τη "μη δημοκρατική”. "Εμείς πάντοτε συγχαίρουμε τους νικητές των εκλογών σε αυτές τις χώρες, διότι επιθυμούμε καλές σχέσεις” δήλωσε ο Ερντογάν και υποστήριξε ότι η αρνητική κάλυψη των πολιτικών εξελίξεων στην Τουρκία από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης "δεν είναι κάτι το νέο”, αλλά παρατηρήθηκε και στις εκλογικές αναμετρήσεις του Ιουνίου 2015 (οπότε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχασε την αυτοδυναμία) και του Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Η επιλογή του Σεράγεβο είναι πολυσήμαντη. Η πόλη έχει ταυτιστεί στη συλλογική συνείδηση με τη δολοφονία του διαδόχου της Αυστρο-ουγγαρίας το 1914, η οποία οδήγησε στο ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και με την πολύμηνη αιματηρή πολιορκία της κατά τους πολέμους διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του '90. Όμως για τον Ερντογάν το κρισιμότερο είναι ότι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αποτελεί τη μία από τις μόλις δύο χώρες της Ευρώπης (μαζί με την Αλβανία), όπου πλειοψηφεί το μουσουλμανικό στοιχείο. Μολονότι μάλιστα βρίσκεται στη Γηραιά Ήπειρο, δεν συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να συμμερίζεται τους πολιτικούς περιορισμούς της, αλλά αποτελεί ένα σχετικά αδύναμο κράτος, που υφίσταται την οικονομική και πολιτισμική διείσδυση της Τουρκίας - σε μία συγκυρία όπου οι Βρυξέλλες μόλις ανακαλύπτουν, μετά από μακρά "διευρυνσιακή κόπωση”, τη σημασία της ενταξιακής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων.
Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν εμφανίζεται ως ο πολιτικός καθοδηγητής και προστάτης πληθυσμών όχι μόνο τουρκικών αλλά συνολικά μουσουλμανικών – με παρουσία στην Ευρώπη μεγαλύτερου χρονικού βάθους απ' ό,τι μια δυο γενιές μετανάστευσης. Υπενθυμίζει δε, από την "πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων”, πόσο μεγάλο κόστος μπορεί να έχει ο παραγκωνισμός τους.
Η στάση αυτή ταιριάζει στη φιλοδοξία του Ερντογάν να αναδείξει τη γείτονα σε μία από τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, αλλά και στην οικειοποίηση από μέρους του όλου του λεξιλογίου των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των ελευθεριών – όσο παράδοξο και αν είναι αυτό προκειμένου περί της ημιδικτατορικής Τουρκίας.
"Δεν ξέρω για τις επιδιώξεις άλλων ηγετών, αλλά οι δικές μας είναι πολύ μεγάλες: είμαστε αποφασισμένοι να δημιουργήσουμε μιαν ισχυρότερη, πλουσιότερη και περισσότερο ελεύθερη Τουρκία” δήλωσε ο Ερντογάν, προαναγγέλλοντας παρουσίαση του προεκλογικού του προγράμματος σε συγκέντρωση του κυβερνώντος κόμματος την Κυριακή στην Κωνσταντινούπολη.
Παράλληλα χλεύασε τα κόμματα της αντιπολίτευσης για το γεγονός ότι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν σε κάποια κοινή προεδρική υποψηφιότητα, ενώ εμφανίσθηκε βέβαιος ότι ούτε και στην κάλπη των βουλευτικών εκλογών, όπου συμπράττουν, θα πετύχουν τον στόχο τους, δηλ. την αφαίρεση της αυτοδυναμίας από τη συμμαχία ισλαμιστών-εθνικιστών.
