Έχει προηγηθεί το κατηφόρισμα της Γρηγορίου Λαμπράκη, ψηλά από τη Νίκαια.
Ανέμελος στη δεξιά λωρίδα του δρόμου, χαμένος στην προσωρινή προσωπική μοναξιά και τη μελαγχολία της επερχόμενης μετα-καλοκαιρινής περιόδου με ότι αυτό συνεπάγεται, επιστρέφω στη βάση μου.
Στο δρόμο, εσύ κι ο...Θεός. Δεν έχεις διάθεση από τη βαρεμάρα ούτε να σπρώξεις το δεξί πόδι. Ανεβαίνεις στη γέφυρα, έχεις καταλάβει πλέον τη μεσαία από τις τρεις διαγραφόμενες λωρίδες του δρόμου και κατεβαίνεις, βγαίνοντας στην ευθεία της Πέτρου Ράλλη, πριν από τα φανάρια και τη μεγάλη διασταύρωση με τον Κηφισό.
Τι μπορεί άραγε να σε φέρει σε δύσκολη θέση τούτη την ώρα στα καλά καθούμενα;
Κι όμως, ο κίνδυνος ελοχεύει παντού, συνήθως εκεί που δεν τον αναμένεις. Με νόμιμα χιλιόμετρα στο ταχύμετρο, αντικρίζω έξαφνα στα είκοσι μέτρα (για να μην πω λιγότερα) ένα στραπατσαρισμένο Almera στη μέση του (θεοσκότεινου) δρόμου, χωρίς ίχνος ψυχής και φωτισμού τριγύρω.
Σαν να πρόκειται για βράχο στο κέντρο της Λεωφόρου. Ούτε ειδική σήμανση με προειδοποιητικό τρίγωνο, ούτε υπεύθυνοι της τροχαίας, ούτε έγχρωμοι κώνοι, ούτε καν διασκορπισμένοι περίεργοι περαστικοί που σε ψιλιάζουν να μειώσεις ταχύτητα. Τίποτα απ’αυτά.
Με δυο λέξεις, αγκαλιά με το μοιραίο. Δεν θυμάμαι πως ενστικτωδώς έγινε ο σωτήριος ελιγμός, παρά μόνο το τρομαγμένο πρόσωπο του οδηγού του κόκκινου Leon που ακολουθούσε.
Ο άνθρωπος κέρδισε (μετά απο εμένα) πραγματικά το στοίχημα με τον... Άγιο Πέτρο (η ψυχή του ταξίδεψε έως την Κούλουρη). Τροχαία; Άφαντη. Προφανώς θα συνέβαλε στη διευκόλυνση του πολύτιμου και δύσκολου έργου όπως είναι αυτό των ανθρώπων του Ε.Κ.Α.Β., για την άμεση διακομιδή και μετάβαση των τραυματιών του Almera στο πλησιέστερο νοσοκομείο.
Σεβαστό και απόλυτα ορθό. Έγραψε όμως κανονικότατα στον...Άδη τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου, οι οποίοι έφθαναν ανυποψίαστοι στη μαύρη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μέσα στη νύχτα παγίδα και μόνο με θαύμα την απέφευγαν την ύστατη στιγμή.
Σκέτη καρμανιόλα. Υποθέτω πως ήταν αρκετοί, μέχρις ότου ειδοποιήσω τα όργανα της ασφάλειας των δρόμων να δώσουν επιτέλους το «παρών».
Συγχωρέστε με, δεν πρόκειται για ορυμαγδό καταστροφολογίας, δεν πρόκειται για μηδενισμό των αρχών και ισοπέδωση των πάντων, αγανάκτηση και προβληματισμός είναι σε μια χώρα όπου η αυτοπροστασία είναι must και η προστασία από τους θεσμούς, λαχείο...
Επισημαίνουμε τα καλά και είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, αλλά ήμαρτον, σχετικά με αντίστοιχες περιπτώσεις εγκληματικής αδιαφορίας ή ανοησίας από άγνοια, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα αυστηροί.
Η ανθρώπινη ζωή δεν διαπραγματεύεται. Αν δεν επιθυμούμε να ταυτιστούμε ακόμη σε έναν τομέα με τις τριτοκοσμικές συνθήκες του «κάτω» κόσμου, ας το σεβαστούμε όλοι. Ένστολοι και μη. Είναι καθήκον και χρέος μας, όχι αγγαρεία.
