Αναλυτικότερα, την τριετία 2002-2004 με αποφάσεις της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (ΕΣΑΛ) εγκρίθηκαν οι χρήσεις γης και καθορίσθηκαν οι όροι και οι περιορισμοί δόμησης στο νέο λιμάνι της Πάτρας.
Επίσης, εγκρίθηκαν οι χρήσεις του τμήματος μεταξύ του παλαιού και νέου λιμένα (μεταξύ των οδών Τριών Ναυάρχων και Παπαφλέσσα), και η ανακαίνιση του υπάρχοντος επιβατικού σταθμού «Μελίνα», όπως και η βελτίωση εν γένει της λιμενικής υποδομής.
Το 2012 οι αποφάσεις της ΕΣΑΛ κυρώθηκαν με υπουργικές αποφάσεις. Ακολούθησε ο νόμος 4081/2012 ο οποίος κύρωσε της επίμαχες αποφάσεις υπογραμμίζοντας ότι «αποκτούν ισχύ τυπικού νόμου από το χρόνο εκδόσεως τους» και ότι οι εν λόγω αποφάσεις μπορούν να τροποποιούνται με υπουργικές αποφάσεις.
Ο Δήμος Πατρέων προσέφυγε στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθεί το επίμαχο νομοθετικό πλέγμα που επιτρέπει την κατασκευή του νέου λιμένα, κ.λπ., υποστηρίζοντας, μεταξύ των άλλων, ότι με τις σχεδιαζόμενες χωροταξικές και πολεοδομικές ρυθμίσεις διακόπτεται η συνέχεια των λειτουργιών της πόλης προς την πλευρά της θάλασσας και αποκόπτεται η πόλη και οι κάτοικοι της από το παραθαλάσσιο μέτωπο.
Το ΣτΕ έκρινε διπλά αντισυνταγματική την νομοθετική πορεία για την κατασκευή του νέου λιμανιού της Πάτρας.
Ειδικότερα, κρίθηκε, κατά αρχάς, ότι σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές για παρόμοια ζητήματα πρέπει να εκδίδονται Προεδρικά Διατάγματα και όχι υπουργικές αποφάσεις ή αποφάσεις της ΕΣΑΛ.
Παράλληλα, υπογραμμίζεται στην δικαστική απόφαση ότι σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές δεν μπορεί νόμος να κυρώνει αναδρομικά κανονιστικές διοικητικές αποφάσεις, όπως έκανε στην περίπτωση του λιμένα Πατρών.
Τελικά το ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση του Δήμου Πατραίων και ακύρωσε όλες τις αποφάσεις που καθόριζαν τους όρούς κατασκευής, κ.λπ. του νέου λιμένα Πατρών.
