«Ήλπιζα ότι υπάρχει συναδελφική αλληλεγγύη, ότι θα καταλάβαιναν οι πιο πολλοί ότι το έκανα αμισθί. Πρέπει να ξέρετε κάτι για το συνάφι το δικό μου, μπορούμε να είμαστε οι καλύτεροι του κόσμου και ταυτόχρονα οι χειρότεροι. Ο Σαίξπηρ έλεγε καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά να σε πιάσει στο στόμα του ηθοποιός. Πήρα μηνύματα συμπαράστασης από ανθρώπους που έχω να μιλήσω χρόνια. Δεν γίνεται να δώσω βάση στους ισχυρισμούς που έλεγαν ότι το σποτ αυτό ήταν σεξιστικό, μόνο και μόνο επειδή το κάνουν γυναίκες και διεκδικούν ίση μεταχείρισή τους. Δεν ήταν σεξιστικό.
Το να σε βρίζει όλος ο κόσμος δεν είναι ευχάριστο, πέρασα άσχημα αλλά ήταν η φάση της στιγμής. Έχω ξαναπεράσει άσχημα και τότε με την ιστορία με την Ζέτα (Μακρυπούλια), είχα φάει τρελό ξύλο κι όχι αδίκως. Ξεκίνησα 22 χρονών με αλαζονεία, νιώθοντας σαν άλογο κούρσας. Εγώ ένιωσα ότι έγινα ηθοποιός μετά τα 40. Τα τελευταία 3-4 χρόνια νιώθω ότι κάνω βήματα σε αυτήν την τέχνη» ανέφερε ο Χρήστος Λούλης.
