Τι είναι οι κήλες και ποιες οι αιτίες τους;
Ως κήλη ορίζεται η έξοδος ενός ενδοκοιλιακού σπλάχνου (όπως είναι το έντερο ή το λίπος) μέσα από ένα χάσμα στο τοίχωμα της κοιλιάς. Το έντερο ή το λίπος συνήθως εξέρχεται όταν ο ασθενής είναι σε όρθια θέση, οπότε φαίνεται μία διόγκωση του κοιλιακού τοιχώματος στην περιοχή, και εισέρχεται πάλι μέσα στην κοιλιά όταν ο ασθενής ξαπλώσει. Ορισμένοι ασθενείς πιέζουν με το χέρι τους το περιεχόμενο της κήλης, ώστε να εισέλθει προσωρινά στο εσωτερικό της κοιλιάς.
Η κήλη αποτελεί μια νόσο που συναντάται στο 1/3 περίπου των ανδρών, σπανιότερα όμως και σε γυναίκες. Αιτίες που οδηγούν στη δημιουργία μιας κήλης είναι:
- Η παχυσαρκία
- Η συχνή άρση βάρους
- Ο χρόνιος βήχας
- Η εκ γενετής προδιάθεση
Ιδιαίτερα η παχυσαρκία, είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται όλο και συχνότερα στις μέρες μας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η συχνότητα εμφάνισης κήλης στο γενικό πληθυσμό. Η παχυσαρκία (όπως και η άρση βάρους) αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση, κάτι που οδηγεί σταδιακά στην εκφύλιση του κοιλιακού τοιχώματος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κήλης.
Ανάλογα με το σημείο εμφάνισης της κήλης, λαμβάνει και το όνομα της μια κήλη. Η συχνότερη μορφή κήλης είναι η βουβωνοκήλη, η κήλη δηλαδή στη βουβωνική περιοχή. Πιο σπάνιες σε συχνότητα εμφάνισης κήλες είναι η ομφαλοκήλη (στην περιοχή του ομφαλού), η μετεγχειρητική κήλη (εμφανίζεται σε περιοχές του κοιλιακού τοιχώματος, όπου έχει πραγματοποιηθεί παλαιότερα επέμβαση), η μηροκήλη (μια σπάνια κήλη κάτω από τη βουβωνική περιοχή) κλπ.
Κάθε ασθενής με κήλη θα πρέπει να χειρουργείται, καθώς ελοχεύει ο κίνδυνος περίσφιξης της κήλης. Περίσφιξη είναι η επιπλοκή, κατά την οποία εξέρχεται μέσα από το χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος το σπλάχνο (π.χ. έντερο) και δεν είναι δυνατό να εισέλθει πάλι μέσα στην κοιλιά. Σε μια τέτοια κατάσταση ο ασθενής έχει πολύ έντονο πόνο και πρέπει να χειρουργηθεί επειγόντως, ώστε να αποφευχθούν περαιτέρω επιπλοκές, όπως νέκρωση εντέρου, ειλεός κλπ.
Με ποια μέθοδο αποκαθίσταται η κήλη;
Η αποκατάσταση μιας κήλης γίνεται χειρουργικά. Το χειρουργείο διενεργείται σήμερα κυρίως λαπαροσκοπικά. Η επέμβαση πραγματοποιείται μέσω μικρών τραυμάτων, μεγέθους 0,5-1 εκ. Παλαιότερα το χειρουργείο ήταν ανοιχτό, κάτι που οδηγούσε σε ευμεγέθη πληγή.
Ένας χειρουργός κήλης στη Θεσσαλονίκη μπορεί να εφαρμόσει τη λαπαροσκοπική μέθοδο σε οποιοδήποτε νοσηλευτικό ίδρυμα διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό. Η νοσηλεία του ασθενούς για τη λαπαροσκοπική αποκατάσταση μιας κήλης διαρκεί συνήθως μία ημέρα.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η λαπαροσκοπική χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης διακρίνεται σε δύο τεχνικές, την TEP και την TAPP. Η TEP είναι ακόμα πιο ανώδυνη σε σχέση με την TAPP. Κατά την TAPP ο χειρουργός διορθώνει την κήλη τοποθετώντας ένα συνθετικό πλέγμα στο κοιλιακό τοίχωμα της βουβωνικής χώρας, χρησιμοποιώντας εργαλεία που εισέρχονται στην περιοχή λαπαροσκοπικά μέσω της κοιλιακής κοιλότητας. Στη μέθοδο ΤΕP τα εργαλεία προωθούνται κατευθείαν μέσω του κοιλιακού τοιχώματος ενδοσκοπικά στη βουβωνική χώρα χωρίς να περνούν πρώτα από την κοιλιακή κοιλότητα.
Η λαπαροσκοπική επέμβαση για κήλες πλεονεκτεί κατά πολύ ως μέθοδος, καθώς αποτελεί είναι μια πιο ανώδυνη και αναίμακτη θεραπεία και έχει ως αποτέλεσμα τον μειωμένο μετεγχειρητικό πόνο, την ευκολότερη ανάρρωση και τη μικρότερη πιθανότητα επανεμφάνισης της κήλης. Η ανάρρωση μετά από λαπαροσκοπική επέμβαση κήλης είναι πολύ πιο εύκολη από ανοιχτές επεμβάσεις ακόμα και μικρών παθήσεων όπως είναι π.χ. η κύστη κόκκυγος και άλλες παθήσεις που απαιτούν μεγάλες πληγές για τη θεραπεία τους.
Πώς θεραπεύται η παχυσαρκία χειρουργικά;
Η παχυσαρκία, όπως αναφέρθηκε, αυξάνει την πιθανότητα δημιουργίας κήλης. Πέρα όμως από τις κήλες, υπάρχουν και πολλές άλλες παθήσεις που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως η υπέρταση, ο διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα κλπ. Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η νοσογόνος παχυσαρκία, η κατάσταση δηλαδή κατά την οποία ο δείκτης μάζας-σώματος (Δ.Μ.Σ.) είναι πάνω από 40 kg/m2. Σε περίπτωση που υφίσταται νοσογόνος παχυσαρκία (ή Δ.Μ.Σ πάνω από 35kg/m2 σε συνδυασμό με κάποια πάθηση που σχετίζεται με την παχυσαρκία) και ο ασθενής δεν έχει καταφέρει να αδυνατίσει με δίαιτα και άσκηση, ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση αυτή, πραγματοποιείται επίσης λαπαροσκοπικά.
Ο χειρουργός παχυσαρκίας εφαρμόζει συνήθως είτε το γαστρικό μανίκι είτε το γαστρικό bypass, ανάλογα με την περίπτωση. Με το γαστρικό μανίκι αφαιρείται ένα μεγάλο τμήμα του στομάχου και συγκεκριμένα αυτό που παράγει την ορμόνη της πείνας γρελίνη. Κατά το γαστρικό bypass παρακάμπτεται ένα μεγάλο μέρος του στομάχου και του λεπτού εντέρου. Το αποτέλεσμα είναι και στις δύο περιπτώσεις ο ασθενής να πεινάει λιγότερο και να αδυνατίζει, και μάλιστα μόνιμα, αν συνεργαστεί ασφαλώς και ο ίδιος. Οι δύο αυτές μέθοδοι είναι πολύ πιο ασφαλείς σε σχέση με παλαιότερου τύπου επεμβάσεις παχυσαρκίας.
